Διήγημα: «Τα Κοπάδια», του Αντώνη Αντωνιάδη

by Nyctophilia

Τους ακούω που μουρμουρίζουν. Οσφραίνονται την περιοχή σαν πεινασμένα λαγωνικά και με άπληστα μάτια ψάχνουν στο σκοτάδι. Είναι κοντά κι ολοένα πλησιάζουν.

Με νομίζουν για νεκρό, αλλά τους περιμένω και θα θερίσω πολλούς με το σχέδιο που κατέστρωσα. Τους περιμένω στο παλιό εργοστάσιο αμμωνίας. Η έντονη μυρωδιά έχει μουλιάσει τα χαλάσματα και οι εκπαιδευμένοι σκύλοι τους δεν μπορούν να με εντοπίσουν.

 Είμαι πανέτοιμος. Μάσκα οξυγόνου, γυαλιά νυχτερινής όρασης, τσέχικο βολιδοβόλο τρίτης γενιάς, ιταλικές χειροβομβίδες και ένα ρώσικο ημιαυτόματο. Βλέπετε είχα προνοήσει. Πάντα μου τριβέλιζε το μυαλό η πιθανότητα να βρεθώ ξαφνικά στη νεκρή ζώνη, γι’ αυτό και μελέτησα διάφορους τρόπους επιβίωσης και διαφυγής.

Οι Ρακένδυτοι, έτσι τους ονομάζουν στις Κτιριακές, έρχονται για τροφή και θα λάβουν μολύβι. Τα ποντίκια! Οργώνουν τις περιοχές, τις νεκρές ζώνες μεταξύ των Κτιριακών, λεηλατώντας ό,τι βρεθεί μπροστά τους. Σκοτώνουν, βιάζουν, επιβιώνουν.

Εδώ, έξω από τις κτιριακές, τους ονομάζουν Κοπάδια, αλλά δεν έχει σημασία το όνομα. Αυτοί, είτε τους πεις Ρακένδυτους είτε Κοπάδια, είναι το ίδιο και το αυτό: ανθρωποφάγοι σφαγείς. Εγώ τους λέω σιχάματα, επειδή η μάνα μου τους ονόμαζε έτσι και απ’ ό,τι υποψιάζομαι μάλλον κι ο πατέρας μου ήταν ένας απ’ αυτούς. Τέλος πάντων, δεν ξέρω, όρκο δεν παίρνω, για τον πατέρα μου εννοώ.

Από έναν έμπορο λαδιού άκουσα κάποτε ότι κατάγονται από τους στρατιώτες του Νοτίου Συνδέσμου. Κάποιος άλλος, δεν θυμάμαι ποιος, είπε ότι κατάγονται γενικώς από τα απομεινάρια των στρατών του Τελευταίου Μεγάλου Πολέμου. Άλλωστε ούτε και οι στρατιώτες του Βορειοανατολικού Συνδέσμου είχαν καταφέρει να επιστρέψουν πριν την εμφάνιση του ιού…

Μπορώ και τους ακούω που πλησιάζουν. Μιλάνε φωναχτά ώστε στην περίπτωση που είμαι ετοιμοθάνατος να φοβηθώ και να παραδοθώ αμαχητί, αλλά δεν ξέρουν ότι έδεσα το τραύμα που μου έκανε εκείνος ο μπάσταρδος των Συγκοινωνιών. Πέρα από τα όπλα και τα πολεμοφόδια είχα ετοιμάσει και φαρμακείο, με γάζες, απολυμαντικά, εμβόλιο για τον ιό, αναισθητικά και ό,τι άλλο πίστευα πως θα μου φανεί χρήσιμο αν ξέμενα ποτέ στη νεκρή ζώνη.

Ευτυχώς που προνόησα! Είχα δει πολλούς να πεθαίνουν αμέσως, μόνο και μόνο επειδή δεν είχανε απολυμαντικό∙ πέθαιναν ακόμη κι από μια μικρή γρατζουνιά, γι’ αυτό κι εγώ προετοιμάστηκα για κάθε ενδεχόμενο. Απέκτησα το φαρμακείο μου μετά από μεγάλα παζάρια μ’ έναν γιατρό των Κτιριακών. Του πούλησα μια ντουζίνα αρουραίους για πειράματα και άλλη μια για το κρέας τους.

Ναι, δεν σας είπα το επάγγελμά μου: είμαι κυνηγός. Κατά την τοπογραφική ορολογία είμαι ένας από τους Οικιστές, δηλαδή τους κατοίκους των επαρχιών που ζούνε σε μικρούς οικισμούς εκτός των νεκρών ζωνών, εκτός δηλαδή των μολυσμένων περιοχών. Εμείς οι Οικιστές μπαίνουμε στις περιοχές των Κτιριακών, αλλά δεν είμαστε μόνιμοι. Τόσο για να μπεις σε μια πόλη, όσο και για να γίνεις μόνιμος χρειάζεται άδεια από το τοπικό γραφείο Συγκοινωνιών. Πολλές φορές μπαίνουμε λαθραία, αλλά αν μας πιάσουν την βάψαμε: μας πυροβολούν ασυζητητί.

Έτσι κι εγώ τώρα. Θα ήμουν νεκρός μετά τη σφαίρα που μου ’ριξε εκείνο το καθίκι ο εισπράκτορας. Αλλά την γλίτωσα.

Ο μαλάκας! Όχι ο εισπράκτορας, εγώ. Μια κοντοπούτανη γριά που πριν από δέκα μέρες της πούλησα δυο γάτες μ’ έβαλε στο μάτι. Την πήδηξα και απ’ εκεί και μετά ήταν όλο γλύκες και υποσχέσεις.

«Θα σου βρω άδεια να γίνεις μόνιμος, γαμιά μου…», «θα κάνουμε πολλές δουλειές μαζί», «θα βγάλουμε χρήματα να πάμε να ζήσουμε στο νότιο ωκεανό, που δεν είναι τόσο μολυσμένος», τέτοια μου έλεγε και ο βλάκας την πίστεψα. Έτσι, απόψε με ξετίναξε, όχι στα γαμήσια, αλλά μου πήρε όλο το εμπόρευμα και κάλεσε τους μπάτσους.

Το έσκασα, σχεδόν ξεβράκωτος, πήρα τη συγκοινωνία, αλλά δεν είχα πάνω μου τα χαρτιά και το καθίκι ο εισπράκτορας με πυροβόλησε αμέσως. Με πέτυχε στον ώμο, η σφαίρα τρύπησε τη σάρκα μου μπρος πίσω, αλλά τα κατάφερα. Πονούσα και έκλαιγα, αλλά τον πυροβόλησα κι εγώ στο στήθος. Το αρχίδι έπεσε σαν σκασμένο μπαλόνι πάνω στους επιβάτες, βάφοντας με αίμα τα καθίσματα και τον διάδρομο.

Θα καθόμουν να του βγάλω την καρδιά, αλλά είδα στην οθόνη ότι έρχονταν κι άλλοι μπάσταρδοι με αυτόματα και την έκανα από το παράθυρο. Δεν μπορούσα να τους αντιμετωπίσω μ’ ένα περίστροφο.

Με την πτώση έσπασα ο καντέμης το πόδι μου. Τότε μάλλον με εντόπισαν οι Ρακένδυτοι και με πήραν στο κατόπι.

«Εύκολη λεία» θα σκέφτηκαν, καθώς είδαν ότι κούτσαινα και αιμορραγούσα. Αλλά δεν ξέρουν ότι έχω ολόκληρο οπλοστάσιο και θα κόψω τους κώλους τους!

Το μόνο που με αγχώνει τώρα είναι να προλάβω μετά τους σκοτωμούς να τους παγώσω πριν χαλάσει η σάρκα τους από τα λύματα και τα μικρόβια της σκόνης. Πρέπει να είναι καμιά δεκαριά και σίγουρα θα μοσχοπουλήσω τα όργανά τους σε κάποια κλινική των Κτιριακών. Με τα λεφτά που θα βγάλω θα νοικιάσω μια αμνηστία διετίας από τους Συγκοινωνιακούς και ίσως μπορέσω να δουλέψω στις εργοζώνες των Κτιριακών κάποιας νότιας περιοχής. Εκεί δεν με γνωρίζουν, οπότε μπορεί και να με κάνουν μόνιμο. Καλά θα είναι να ζω μέσα σε πόλη…

Πρώτα, όμως, πρέπει να κόψω τα αρχίδια αυτών των πειναλέων…

Χειμώνας 1996

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Αντώνης Αντωνιάδης γεννήθηκε στην Άλτενα της Γερμανίας. Αποφοίτησε από τη σχολή Φυσικοθεραπείας του Βελιγραδίου. Το διάστημα 2000-2004 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού «Άβατον», ενώ από το 2004 είναι διευθυντής του περιοδικού «Μυστική Ελλάδα». Το 2003 οργάνωσε την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς «Άγνωστες Πύλες» που προβλήθηκε στην ΕΤ3. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά βιβλία και επίσης έχει επιμεληθεί ανάλογο αριθμό βιβλίων άλλων συγγραφέων. Έχει γράψει τις μελέτες Δελφοί, οι Πολιτικοί Σχεδιασμοί του Ιερατείου και Παράξενες Διηγήσεις Αρχαίων Ελλήνων. Επίσης τα ιστορικά μυθιστορήματα Ο Λύκος της Σπάρτης και το Εκστρατεία στην Έρημο, τα οποία κυκλοφορούν με μεγάλη επιτυχία και στην Ιταλία, όπως και το μυθιστόρημα μυστηρίου Δαιμόνιος Βάκχος.

Από τις εκδόσεις ΟΞΥ κυκλοφορεί το μυθιστόρημά του «Νεκρονομικόν».

Το βιβλίο Νεκρονομικόν, Το Χειρόγραφο των Νεκρών, πρωτοκυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 2015 από τις εκδόσεις Hippocampus Press.

Μεσαίωνας. Στο πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης καταφτάνει ένας παράξενος μοναχός που ζητάει ακρόαση από τον πατριάρχη Θεοφύλακτο Λεκαπηνό. Πρέπει να αφηγηθεί μια απίθανη, αλλά αληθινή, ιστορία και να φανερώσει όλα εκείνα τα στοιχεία για τις κακόβουλες δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο. Ο πατριάρχης μαζί με άλλους επισκόπους δέχονται να ακούσουν τον μοναχό και…
Όταν ο αμερικανός συγγραφέας Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ εμπνεύστηκε και έγραψε για το Νεκρονομικόν, το καταραμένο και απαγορευμένο βιβλίο «μαγείας», θεώρησε ότι μ’ αυτό θα άνοιγε τις πύλες για άλλους κόσμους και διαστάσεις μέσα στις λογοτεχνικές του ιστορίες. Εκείνο που δεν περίμενε ήταν ότι θα άνοιγε τις πύλες του χρόνου και της φαντασίας, με αποτέλεσμα χιλιάδες άλλοι συγγραφείς, ζωγράφοι, γλύπτες, ποιητές, μουσικοί και σκηνοθέτες σ’ όλον τον κόσμο επηρεασμένοι από το δημιούργημά του να συνεχίσουν την ανάπτυξη των ονείρων-εφιαλτών του.
Ποια είναι όμως η ιστορία του Νεκρονομικού; Σύμφωνα με τον Χ. Φ. Λάβκραφτ, ο συγγραφέας του διαβολικότερου βιβλίου που υπήρξε ποτέ είναι ο Άραβας Αμπντούλ Αλχαζρέντ και ο αρχικός τίτλος του βιβλίου είναι Αλ Αζίφ. Νεκρονομικόν το ονόμασε ο Έλληνας που το μετέφρασε από τα αραβικά στα ελληνικά, ο Θεόδωρος Φιλήτας. Στο βιβλίο που κρατάτε θα διαβάσετε τα γεγονότα και τις περιπέτειες της ζωής του Θεόδωρου Φιλήτα, πριν και μετά την ανακάλυψη του καταραμένου βιβλίου που έμεινε γνωστό στην Ιστορία με το όνομα που του έδωσε.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά