Κριτική: «Δρυς με φύλλα σμαραγδιά» του Ελευθέριου Κεραμίδα

by Γιάννης Σιδέρης

Οπισθόφυλλο

Ο πόλεμος δεν είναι πια απειλή, έχει έρθει.

Όποιος μπορεί να συμμετάσχει ξεκινά για το μέτωπο. Στρατιωτικοί, μεταμφιεσμένοι μοναχοί, φαρμακοί. Γιοι της Στάχτης. Ο καθένας έχει τα δικά του όπλα να χειριστεί, τους δικούς του αντιπάλους να νικήσει, τους δικούς του φόβους να ξεπεράσει.

Μα κι οι άμαχοι δίνουν τον δικό τους αγώνα, πίσω στη πατρίδα. Για να φτάσει το εκστρατευτικό σώμα στον τόπο της τελικής αναμέτρησης. Για να βγάλουν τον χειμώνα οι ξεσπιτωμένοι. Γιατί υπάρχουν και κρυφές απειλές.

Κάθε νίκη κρέμεται από μία άλλη νίκη. Ή από μία θυσία.

«Υπήρχε ελπίδα μία μέρα η Πλάση να μην έχει πια θέση για ανθρώπους της βίας».

Κριτική

Έχω την τιμή να είμαι από τους πρώτους που συμμετέχει στο ηρωικό κι επικό – μ’ όλη τη σημασία της λέξεως – κλείσιμο της τριλογίας του Λευτέρη Κεραμίδα. Ένα τεράστιο κεφάλαιο κλείνει γι’ αυτήν την αστείρευτη κοσμοπλασία κι ένα ακόμη, ίσως και περισσότερα, ανοίγουν. Μία ιστορία που ξεκίνησε πολύ παλιά, πέρασε από αναδιατάξεις και μεταρρυθμίσεις, βρήκε τον δρόμο της σε νέο σπίτι και τώρα φτάνει πια στο τέλος της.

Το τρίτο βιβλίο της σειράς «Γιοι της Στάχτης» περιέχει όλα αυτά τα οποία περιμένετε από ένα έργο τέτοιους μεγέθους. Κρατούσα σημειώσεις καθώς το διάβαζα με σκοπό να μπορέσω να αποτυπώσω την γνώμη μου σε λίγες αράδες – πράγμα το οποίο αποδείχθηκε μάταιο. Οι διαστάσεις αυτού του έργου είναι δυσθεώρητες. Οι χαρακτήρες, η ιστορία, η προϊστορία, τα νήματα που ξεκινάν, διακλαδίζονται και ενώνονται χιλιάδες φορές. Το κεφάλι του συγγραφέα το φαντάζομαι σαν έναν τεράστιο, υπερμεγέθη λαβύρινθο όπου με κάποιο, μαγικό μάλλον, τρόπο καταφέρνει όλα και τα δένει αριστοτεχνικά στο τέλος.

Ο πόλεμος λοιπόν κοχλάζει στην Πλάση, οι Αιγλωείς κινούνται σωρηδόν προς την Κουβρατία με σκοπό να πολεμήσουν τον Βέγαρι και τους γιους του Άνθους και να ανακτήσουν πίσω την αιχμάλωτη Σοφία. Ο Αργυρός, ο Νικήτας, ο Υψικράτης κι ακόμη τόσοι προσπαθούν, με κάθε τρόπο, να επιβιώσουν αρχικά κι ύστερα να κερδίσουν την εκστρατεία. Μαζί τους, άγνωστοι σ’ αυτούς σύμμαχοι, οι Γιοι της Στάχτης τραβάνε τον δικό τους Γολγοθά μέσα από το ταξίδι τους, ανακαλύπτουν αδυναμίες, τιμωρίες, παλιές έχθρες αλλά και νέες φιλίες. Πάνω από όλους αυτούς, σαν ένα δεύτερο μάτι του Σάουρον, ο Προφήτης, παρακολουθεί, εποπτεύει, ελέγχει και προσπαθεί με τον δικό του τρόπο να δώσει τη δική του πινελιά στον επίλογο.

Θα μου έπαιρνε απροσδιόριστου μεγέθους χώρο για να μπορέσω να αποτυπώσω, έστω και περιληπτικά, όσα γίνονται στο βιβλίο. Δε θα το κάνω. Δεν πρέπει να το κάνω. Το μοναδικό που πρέπει, εσείς, να κάνετε, είναι να αρπάξετε αυτό το πολύ όμορφο βιβλίο με το υπέροχο εξώφυλλο, να ξεσκονίσετε τα κιτάπια σας με τις σημειώσεις που κάνατε στα δύο προηγούμενα και να ολοκληρώσετε αυτή την μοναδική τριλογία.

Για την γραφή, τη γλώσσα και την τεχνική του Κεραμίδα, δεν έχω να πω σχεδόν τίποτα. Δεν περίμενα τίποτα λιγότερα, δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι περισσότερο. Άμεση, αψεγάδιαστη, πλούσια, όσο χρειάζεται για να υποστηρίξει ένα τέτοιο έργο.

Ενστάσεις; Έχω, πώς δεν έχω. Αλλά όλες έχουν να κάνουν με καθαρά προσωπικό γούστο και ύφος που εγώ προτιμάω σε τέτοιες ιστορίες.

Υπήρχαν σημεία που το πήγαινε – έλα ανάμεσα στις υποπλοκές με πετούσε εκτός. Ένιωθα ότι δεν είχε ιδιαίτερη σημασία να μάθω τα γεγονότα που συνέβαιναν εκτός της εκστρατείας, ειδικά σε χαρακτήρες που έχαναν την υποστηρικτική τους αξία. Η πλοκή είναι απείρως δουλεμένη αλλά σε κάποια σημεία, θα μπορούσε να γίνει και πολύ πιο απλή.

Τέλος, μιας και φτάσαμε επιτέλους στο τέλος, θα το πω κι ας ακουστώ κάπως. Μου έλειψε λίγο το “ντράμα”. Ναι, όπως το έγραψα. Λίγο η λογοτεχνική υπερβολή, η αφηρημένη περιγραφή, πράγματα που θα έδεναν πιο ποιητικά ή λυρικά με το σύνολο. Και πάλι, όλα τα παραπάνω είναι καθαρά προσωπικές μου προτιμήσεις.

Το έργο δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από όσα αντίστοιχα έχουν γραφτεί στο παρελθόν. Θέτει τα θεμέλια για ένα μύθο στο Ελληνικό Φανταστικό, μία στιβαρή κολόνα για όσα ακολουθήσουν στο μέλλον. Βλέπω ήδη και φαντάζομαι πόσες νουβέλες μπορούν να γραφτούν στον κόσμο αυτό, πόσα comic, πόσες σειρές, ταινίες και βιβλία, τριλογίες, δεκαλογίες, σταματημός δεν υπάρχει. Κι όσο αυτά βγαίνουν, τόσο εμείς θα διαβάζουμε.

Το τρίτο βιβλίο της σειράς «Γιοι της Στάχτης» θα το βρείτε στο Φantasticon στις 7 και 8 Οκτωβρίου μαζί με τα υπόλοιπα βιβλία των εκδόσεων Άρπη.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά