Η φυλή των κεραυνόπληκτων

by Έρικ Σμυρναίος

Σύμφωνα με κάποια πρόσφατα δελτία ειδήσεων που εμφανίστηκαν στα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας μας, ένας πενηντάχρονος μοτοσυκλετιστής πέθανε ακαριαία καθώς διέσχιζε την Εγνατία Οδό. Ο θάνατός του άτυχου εκείνου ανθρώπου προκλήθηκε από το χτύπημα ενός κεραυνού.  Επίσης, ένα λεωφορείο των ΚΤΕΛ που χτυπήθηκε από κεραυνό τυλίχτηκε στις φλόγες.

Κάτι τέτοια περιστατικά, αν και τρομακτικά, είναι αρκετά σπάνια θα πείτε, και δεν θα έχετε πολύ άδικο. Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο παρακολούθησης καταιγίδων των ΗΠΑ, οι πιθανότητες να σας χτυπήσει κεραυνός κατά τη διάρκεια της ζωής σας είναι περίπου μια στις δεκατρείς χιλιάδες. Αυτό είναι ένα αρκετά παρήγορο δεδομένο, καθώς σήμερα γνωρίζουμε ότι μια αστραπή που θα αγγίξει το σώμα σας ενδέχεται να έχει θερμοκρασία έως και πέντε φορές μεγαλύτερη από αυτή που επικρατεί στην επιφάνεια του ήλιου. Ευτυχώς όμως, η θνησιμότητα από χτυπήματα κεραυνού είναι πολύ χαμηλή και συνήθως προκαλείται από τις συνέπειες που έχει εκείνη η φοβερή ηλεκτρική εκκένωση στο περιβάλλον που περιβάλει το θύμα. Για παράδειγμα, αρκετοί άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο όταν κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας βρίσκουν καταφύγιο κάτω από ένα δέντρο το οποίο χτυπάει κεραυνός. Αυτό συμβαίνει γιατί οι χυμοί που ρέουν στον κορμό του εν λόγω δέντρου εξατμίζονται ακαριαία, εκείνο εκρήγνυται και τα θύματα τραυματίζονται βαριά ή πεθαίνουν ακαριαία από τα θραύσματα και το ωστικό κύμα της έκρηξης. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι που δέχονται κατάσαρκα το άγγιγμα ενός κεραυνού, αν και συνήθως επιζούν, αποκτούν σοβαρά καρδιοαγγειακά και νευρολογικά προβλήματα εξαιτίας της υψηλής θερμοκρασίας και της μεγάλης τάσης του ηλεκτρικού ρεύματος που διαπερνάει το κορμί τους.

Ανάμεσα μας ωστόσο ζουν και κάποιοι άτυχοι συνάνθρωποι μας που παραβιάζουν κατάφωρα τις καθησυχαστικές εκείνες στατιστικές οι οποίες κατατάσσουν το χτύπημα του κεραυνού στην κατηγορία των σπάνιων συμβάντων. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι κεραυνόπληκτοι, άντρες και γυναίκες που για κάποιον εντελώς ανεξήγητο λόγο φαίνεται ότι έλκουν τα ηλεκτρικά πυροτεχνήματα των καταιγίδων και υφίστανται ξανά και ξανά το άγγιγμά τους.

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές και απόλυτα εξακριβωμένες περιπτώσεις «κατ’ εξακολούθηση κεραυνόπληκτου» ατόμου, αφορά έναν Βρετανό αξιωματικό που πολέμησε στο μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το όνομα εκείνου του ανθρώπου ήταν Walter Summerford. Το 1918 λοιπόν, κατά τη διάρκεια του Πολέμου, ο Walter, ένας υγιέστατος και σκληροτράχηλος άνθρωπος που του άρεσαν πολύ οι αθλητικές δραστηριότητες και αγαπούσε με πάθος την πατρίδα του, κάλπαζε με το άλογό του σ’ έναν λασπωμένο αγρό του Βελγίου κατά τη διάρκεια μιας εφόδου ενάντια σ’ ένα εχθρικό φυλάκιο. Γύρω του έπεφταν σαν πυκνό χαλάζι οι σφαίρες και τα βλήματα του αντίπαλου στρατεύματος. Ξαφνικά, τον χτύπησε ένας κεραυνός. Τυφλώθηκε από ένα εκτυφλωτικό φως και τα ρουθούνια του πλημμύρισαν από μια διαπεραστική οσμή όζοντος. Ταυτόχρονα, τη στιγμή της εκκένωσης, τινάχτηκε από τη σέλα του αλόγου, έπεσε στο έδαφος και έμεινε παράλυτος από τη μέση και κάτω.

Ο Walter συνταξιοδοτηθήκε εξαιτίας του τραυματισμού του και αποφάσισε να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή στο Βανκούβερ του Καναδά. Εκεί, σταδιακά, κατάφερε να αναρρώσει από το πρώτο εκείνο χτύπημα της ουράνιας φωτιάς και κάποια στιγμή μπόρεσε να περπατήσει και πάλι.

Μια ωραία μέρα του 1924 λοιπόν, αποφάσισε να πάει για ψάρεμα σ’ ένα ποτάμι που έρεε κοντά στον τόπο κατοικίας του. Όταν έφτασε στις όχθες του παραπάνω ποταμού,  κάθισε κάτω από ένα δέντρο και άρχισε να ψαρεύει μην έχοντας ιδέα ότι ένας κεραυνός επρόκειτο να τον χτυπήσει και πάλι. Αυτή τη φορά το ρεύμα πέρασε μέσα από το δέντρο κάτω από το οποίο καθόταν με αποτέλεσμα να παραλύσει ολόκληρη η δεξιά πλευρά του σώματός του. Ο Walter ωστόσο, δεν το έβαλε κάτω. Ως εκ θαύματος, κατάφερε να αναρρώσει και από το δεύτερο εκείνο χτύπημα και ύστερα από δυο χρόνια ήταν σε θέση να κινείται για μια ακόμα φορά  χωρίς βοήθεια.

Μια ζεστή καλοκαιριάτικη μέρα του 1930, θέλησε να κάνει μια βόλτα μέσα σε κάποιο όμορφο πάρκο. Δυστυχώς ο καιρός άλλαξε ξαφνικά και ο ουρανός καλύφθηκε από βαριά και σκοτεινά σύννεφα. Για μια ακόμα φορά τον χτύπησε μια ισχυρή ηλεκτρική εκκένωση η οποία αυτή τη φορά τον άφησε εντελώς παράλυτο. Ύστερα από δυο χρόνια μάχης ενάντια στα προβλήματα υγείας που του προκάλεσε η τρίτη συνάντησή του με τον κεραυνό, ο Walter πέθανε το 1932, περικυκλωμένος από την οικογένεια και τους φίλους του. Ετάφη στο Mountain View Cemetery του Βανκούβερ.

Η ταφόπλακα του Walter διαλυμένη από τον κεραυνό.

Και τότε, μια ψυχρή ανοιξιάτικη νύχτα του 1936, ξέσπασε μια καταιγίδα η οποία έστειλε έναν κεραυνό, τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά το θάνατο του Walter, να χτυπήσει τον τάφο του και μάλιστα να διαλύσει την ταφόπλακα όπου ήταν σκαλισμένο το όνομα του. Θα’ λεγε κανείς πως κάποιος κακόβουλος θεός είχε βάλει στο μάτι τον άτυχο εκείνον άνθρωπο, μια οργισμένη δύναμη που δεν είχε εξευμενιστεί καθόλου με το πέρασμα του χρόνου, ούτε καν από το θάνατο του ανυπεράσπιστου θύματός της.

Μια ανάλογη-και εξίσου παράξενη περίπτωση είναι αυτή του Roy Sullivan, ενός δασοφύλακα στον Εθνικό Δρυμό του Shenandoah της Virginia των ΗΠΑ ο οποίος χτυπήθηκε επτά φορές από κεραυνό μέχρι το θάνατό του το 1983.

Ακόμα και σήμερα, η επιστήμη αδυνατεί να εξηγήσει λογικά τέτοιου είδους περιστατικά που μοιάζουν να δικαιώνουν απόλυτα τις πεποιθήσεις των αρχαίων προγόνων μας ως προς την πραγματική φύση των ηλεκτρικών εκκενώσεων που προκαλούνται από το ξέσπασμα μιας καταιγίδας. Ίσως να είχαν καταγράψει και αυτοί παρόμοιες ιστορίες που τους οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι οι κεραυνοί είναι τα καταστροφικά όπλα ενός ουράνιου θεού που δεν διστάζει να τα χρησιμοποιεί ενάντια στους εχθρούς του!

Η αλήθεια είναι ότι αν και το φαινόμενο του κεραυνού ερευνάται εδώ και αιώνες, εξακολουθεί να περιβάλλεται από πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που ο Benjamin Franklin κατάφερε να μελετήσει  για πρώτη φορά επιστημονικά τους κεραυνούς και να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι η φύση τους είναι ηλεκτρική, ωστόσο εξακολουθούμε να μην είμαστε απόλυτα σίγουροι ως προς το πως φορτίζεται ένα σύννεφο καταιγίδας και για ποιο λόγο τα αρνητικά φορτία του διαχωρίζονται από τα θετικά ενώ ο ακριβής μηχανισμός που προκαλεί τον πρώτο ηλεκτρικό σπινθήρα μέσα σε ένα σύννεφο παραμένει λίγο-πολύ άγνωστος.

Αυτό που γνωρίζουμε ωστόσο πολύ καλά είναι ότι το φαινόμενο του κεραυνού συμπεριφέρεται πότε-πότε κατά τρόπο εντελώς αλλόκοτο. Για παράδειγμα, δεν χτυπάνε όλοι οι κεραυνοί  τα ψηλότερα δέντρα ενός δάσους ούτε έλκονται πάντα από ψηλά κτίρια, μοναχικά δέντρα σε απέραντες πεδιάδες ή πανύψηλους πύργους. Αν αναλογιστεί δε κανείς και το εντελώς μυστηριώδες φαινόμενο των σφαιρικών αστραπών που πολλές φορές εμφανίζονται να αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους κατά τρόπο που μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι διαθέτουν κάποιας μορφής νοημοσύνη, ή τα ακόμα πιο αλλόκοτα περιστατικά των «κεραυνοτσέκουρων» και των «βλημάτων» (από εκεί και οι Ελληνικές λέξεις «αστροπελέκι» και «αστραποβολημένος») που ανακαλύπτονται ξανά και ξανά σε ολόκληρο τον κόσμο, σε σημεία όπου έχει πέσει κεραυνός, γίνεται ξεκάθαρο ότι αντιμετωπίζουμε ένα φαινόμενο του οποίου η πραγματική φύση παραμένει ανεξήγητη.

Ίσως λοιπόν, οι κατά συρροή «κεραυνόπληκτοι» να είναι άνθρωποι των οποίων το σώμα είτε εκπέμπει κάποιου είδους ηλεκτρικού πεδίου, ή παρουσιάζει κάποια ενεργειακή ιδιομορφία που έλκει τους κεραυνούς. Ίσως όμως συμβαίνει κάτι πολύ πιο παράξενο. Η απλή αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχουμε ιδέα τι θα μπορούσε να είναι αυτό.

Εσείς, τι νομίζετε ότι συμβαίνει;

Πηγές

1. «Οι κόσμοι της Φωτιάς» Γιώργος Μπαλάνος, Εκδόσεις  Locus-7

2. voria.gr

3. skeptics.stackexchange.com

4. funfactz.com

5. en.wikipedia.org

6. www.thoughtco.com

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά