Και όμως, ο «Joker» είναι η χειρότερη κωμωδία όλων των εποχών

by Χρήστος Καραντωνίου

I used to think that my life was a tragedy. But now I realize, it’s a comedy.

Arthur Fleck (Joker)

Από μια ταινία με τον τίτλο ‘’Joker’’ περίμενα πολύ περισσότερο χιούμορ, αλλά απογοητεύτηκα οικτρά! Όχι μόνο δεν είχε ούτε ένα πετυχημένο αστείο, όχι μόνο προκαλούσε δυσάρεστα συναισθήματα, αλλά και οι ελάχιστες απόπειρες για χιούμορ ήταν έτσι δοσμένες που δεν προκαλούσαν καθόλου γέλιο!

Καλά, σταματάω. Σκέφτηκα να γράψω όλο το κείμενο σαν μια κακή κριτική κωμωδίας, αλλά το αστείο με κούρασε ήδη. Το χιούμορ είναι υποκειμενικό, το δράμα όχι. Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι.

Ένα δράμα είναι η ζωή του Arthur Fleck (Joaquin Phoenix). Έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα, πάσχει από μια πάθηση που δεν μπορεί να σταματήσει να γελάει σε ακατάλληλες καταστάσεις, η σχέση του με τη μητέρα του είναι… ιδιαίτερη και έχει το όνειρο να γίνει stand up κωμικός. Μέσα σε όλα αυτά, η πόλη του είναι ένα καζάνι που βράζει, πολλοί συνάνθρωποί του του φέρονται υποτιμητικά λόγω της κατάστασής του, μερικές φορές ακόμα και βίαια. Λίγο – λίγο, μετά από αποκαλύψεις και κακές περιστάσεις, ο ουσιαστικά καλοκάγαθος Arthur, μετατρέπεται στον απάνθρωπο Joker.

Σκέτο spoiler ο τίτλος της ταινίας, γιατί άμα λεγόταν απλά ‘’Arthur’’, θα είχε ακόμα πιο δυνατό αντίκτυπο στους θεατές η μεταμόρφωση. Τι να γίνει, έτσι είναι το marketing, ποιος πάει στο σινεμά σήμερα σε ταινία που δεν βασίζεται σε κόμικς; Όχι πως η ύπαρξη του Gotham city και μερικές εμφανίσεις από τους Wayne κάνουν την ταινία χειρότερη. Ίσα – ίσα, πρώτη φορά είδαμε τον Thomas Wayne (πατέρας του Batman) μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου πέρα από του Bruce και είχε τη γνωστή, οικεία, εμετική γεύση του σνομπ, ελίτ, ‘’αυτοδημιούργητου’’ γόνου πάμπλουτης οικογένειας.

Η ταινία είναι γεμάτη από όμορφα πλάνα, με το φως και τη μουσική να παίζουν το ρόλο που τους αναλογεί, αλλά κακά τα ψέματα, η ταινία είναι του Joaquin Phoenix και όλοι οι άλλοι είναι σχεδόν κομπάρσοι, χωρίς φυσικά να υπάρχει κάποιος/α ηθοποιός που να κάνει κακή δουλειά. Αυτό θα ήταν αρνητικό αν ο πρωταγωνιστής δεν καθήλωνε απόλυτα τους θεατές, αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Άλλαζε εκφράσεις από τη μια στιγμή στην άλλη, οι κινήσεις του, οι εκφράσεις του, η φωνή του, όλη η ερμηνεία του ήταν ενός ανθρώπου που υποφέρει και σπάει. Για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ευχόμουν να γλυτώσει από την καταδίκη του τίτλου της ταινίας, πραγματικά τον λυπόμουν, μέχρι που έγινε η αλλαγή και άρχισα να τον φοβάμαι.

Η ταινία ήταν σπουδαία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι η κλασική ταινία κόμικ, με ‘’πιτσίου – πιτσίου’’ και ‘’ μπουμ – μπουμ’’. Θέλω να πω πως καλύτερα να μην πάρεις το παιδί σου, χώρια που είναι ακατάλληλη, θα βαρεθεί κιόλας!

Τέλος, είχα προετοιμαστεί για πολλή βία με αυτά που διάβαζα, αλλά έχω δει περισσότερη βία σε ταινίες που δεν είναι R – rated. Περισσότερη βία βλέπει κανείς στο κάθε θρίλερ ή video game της σειράς! Η βία είναι λίγη, αλλά είναι ωμή και έχει πραγματικό αντίκτυπο, δεν την ωραιοποιεί. Και κακώς ο διάλογος για την ταινία σταματάει εκεί. Η ταινία μιλάει για την αποξένωση, για το κοινωνικό στίγμα των ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα, για την απανθρωπιά και για τη σύγκρουση των τάξεων, δηλαδή, όταν βγαίνει η ελίτ και κουνάει το δάχτυλο ενώ σηκώνει τη μύτη, ας μην σοκάρεται την ώρα που η πλέμπα θα βγάλει τις γκιλοτίνες…

Μπήκα με μεγάλες προσδοκίες στην αίθουσα και βγήκα ευχαριστημένος. Όχι χαρούμενος, ευχαριστημένος! Γιατί ταινία που έχει μέσα της αυτήν την αλήθεια, δεν γίνεται να προκαλέσει χαρά:

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά