Κριτική: “Εκείνη” της Κατερίνας Θεοδώρου

by Αργυρώ Χαρίτου

Βιβλίο: Εκείνη
Εκδότης: Λυκόφως
ISBN: 9786185095888
Σελίδες: 268

Οπισθόφυλλο:

Η νεαρή Λευκή είναι πανέμορφη. Αλλά είναι και πανούργα. Δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο, για να ικανοποιήσει την απληστία και τη βουλιμία της. Με την ίδια συμπεριφορά αντιμετωπίζει και τους φιλότιμους και εργατικούς νάνους, οι οποίοι θα τη φιλοξενήσουν στο σπιτάκι τους στο δάσος και θα την εντάξουν στην οικογένειά τους. Στις παρυφές του δάσους, όπου η Λευκή κάνει περιπάτους για να μαζεύει βότανα τα οποία σκοπεύει να χρησιμοποιήσει για να πετύχει τους στόχους της, θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί τον Μάρκο. Στον όμορφο νεαρό θα εκμυστηρευτεί ένα σατανικό της σχέδιο που πιστεύει ότι θα την οδηγήσει στην ευδαιμονία. Ένα αλληγορικό και συναρπαστικό θρίλερ για το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής και τη φύση του Κακού.

Κριτική:

Παραμύθια! Κάποιοι τα ζούνε, κάποιοι τα ονειρεύονται, κάποιοι κοιμούνται με αυτά και κάποιοι τα γράφουν, όπως η συγγραφέας Κατερίνα Θεοδώρου με το βιβλίο της “Εκείνη”.

Για πολλά χρόνια είχα κουραστεί με τη φράση: «Έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Είχα βαρεθεί να διαβάζω στα παραμύθια για την πριγκιποπούλα που όλοι ήθελαν να της κάνουν κακό, ενώ εκείνη, έχοντας όλα τα χαρίσματα –αθώα, καλή, όμορφη–, ποτέ της, μα ποτέ της δεν έφταιγε σε τίποτα. Πάντα μια κακιά μητριά που τη ζήλευε ήθελε να της πάρει την τύχη, την ομορφιά, το βασίλειο.

Όταν είχα δει την ταινία “Maleficent”, λάτρεψα την ιστορία της. Οι λόγοι που την οδήγησαν να αντιδράσει και να πράξει με μίσος και κακία εναντίον εκείνων που την πλήγωσαν και την εκμεταλλεύτηκαν ήταν δικαιολογημένοι. Επιτέλους είδαμε και την άλλη όψη του νομίσματος. Άλλωστε, όλοι είμαστε «οι κακοί» στο έργο κάποιου. Όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο «Εκείνη» της συγγραφέως Κατερίνας Θεοδώρου, ευχόμουν να ήταν κάτι διαφορετικό από αυτά που είχα διαβάσει. Οι ευχές μου είχαν εισακουστεί.  Ανατρεπτικό, ιδιαίτερο, σκληρό και όμορφο συνάμα.

Μέσα από το βιβλίο της, μας παρουσιάζει ότι η ομορφιά δεν συνάδει με καλοσύνη, όπως μας έχουν μάθει τα παραμύθια. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η διαφοροποίηση. Το βιβλίο «Εκείνη» μας μιλάει για το διαβολικό μυαλό ενός πλάσματος που είχε τα πάντα και ήθελε ακόμα περισσότερα. Ένα πλάσμα που ενώ είναι μεγαλωμένο με αγάπη, αντιδρά εγωιστικά και επί πτωμάτων κυριολεκτικά και μεταφορικά για να πετύχει τον σκοπό του. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το παραμύθι της συγγραφέα θύμιζε τα πρώτα, τα σκοτεινά, πηγαίνοντάς το ένα βήμα παραπέρα, θέλοντας να προκαλέσει με την πρωταγωνίστρια. Μας δείχνει πώς οι γονείς, ακόμα και οι βασιλιάδες μπορούν να καταστρέψουν τα παιδιά τους κάνοντάς τους όλα τα χατίρια.

Μέσα από το πρίσμα της ηρωίδας, μας αποδεικνύει ότι η ομορφιά δεν είναι μόνο το εισιτήριο για να κατακτήσει κάποιος δόξα, φήμη, αποδοχή, αλλά μπορεί εύκολα να γίνει η καταδίκη του. Η ιστορία μας μιλάει για μια πανέμορφη κοπέλα που έχει τα πάντα και θέλει όλοι να τη δοξάζουν, να την επευφημούν. Όλοι οι άντρες πρέπει να θέλουν μόνο εκείνη και εκείνη πρέπει να ελέγχει τα πάντα στη δική της ζωή, αλλά και στων άλλων. Μπορεί να σας φαίνεται υπερβολικό, όμως έτσι ακριβώς είναι η Λευκή.

Η γραφή της συγγραφέως δυνατή. Έξυπνοι διάλογοι και γλαφυρές περιγραφές όπου χρειαζόταν. Πολλές φορές, όταν διάβαζα, είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν κι εγώ στο δάσος, μυρίζοντας τα λουλούδια, ακούγοντας τα πουλιά να κελαηδούν και το ρυάκι να κυλά. Δεν κούραζε με βαρύγδουπες εκφράσεις. Η ροή κυλούσε χωρίς να κολλάει πουθενά. Πρωτοπρόσωπη γραφή όταν μας εξιστορεί η Λευκή το τώρα, το τι της συμβαίνει και τριτοπρόσωπη όταν μας παρουσιάζει τα γεγονότα που την οδήγησαν στο δάσος συναντώντας τους Νάνους.

Η Λευκή ως χαρακτήρας είναι ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, όπως βλέπουμε πολλά στα social, που απαιτεί την αποδοχή, την αγάπη, την προσοχή. Ήταν ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας με δυναμική. Σε μια περίπτωση μόνο ένιωσα ότι δεν με έπεισε, όπως ότι ήξερε να μαγειρεύει, μιας και μας παρουσιαζόταν κοκέτα, απαιτώντας από τους άλλους να την κανακεύουν. Εκτός και αν το είχε δει σαν χόμπι της.

Αγάπησα τους Νάνους και την αθωότητά τους. Η συγγραφέας μάς τους παρουσίασε με κάθε λεπτομέρεια. Είδα τη γνήσια αθωότητα των παλιών χρόνων που συναντούσαμε όχι μόνο στα παραμύθια και στους μύθους των παλιών χρόνων, αλλά και ανάμεσα στους ανθρώπους. Την ανιδιοτέλεια, την αγάπη και τη φροντίδα σε όλα τα πλάσματα. Γι’ αυτόν τον λόγο θα μου πείτε τρωγόντουσαν και από τα τέρατα.
Οι Νάνοι ήταν όλοι με διακριτούς χαρακτήρες και φωνές. Ο καθένας είχε έναν συγκεκριμένο ρόλο, την ιδιοσυγκρασία που γνωρίζαμε από το παραμύθι, αλλά και τη δική του προσωπικότητα. Όλοι αγάπησαν τη Λευκή και ήθελαν να τη βοηθήσουν και να τη στηρίξουν. Αυτό ήταν και το λάθος τους, ότι την εμπιστεύτηκαν.

Η Λευκή ενδιαφερόταν μόνο για τον εαυτό της και το όποιο ενδιαφέρον που τους έδειχνε ήταν για να κερδίσει την εύνοιά τους και το μέσο για να φύγει μακριά από εκείνο το μέρος, βοηθώντας τη με το σχέδιό της, χωρίς φυσικά εκείνοι να γνωρίζουν το τι είχε στο σκοτεινό της μυαλό. Εκείνη τους αντιμετώπιζε σαν δούλους, σαν παιχνίδια, σαν πιόνια. Ήταν σκληρή, κακιά και αδυσώπητη απέναντί τους. Όμως, όπως λένε, “Carma is a bitch”. Ό,τι κάνεις θα το βρεις μπροστά σου. Η Λευκή βρήκε τον έρωτα και εκεί ανατράπηκαν όλα.

Κλείνοντας, το βιβλίο μού άφησε μια πικρία, γιατί είδα ότι οι άνθρωποι, είτε στην πραγματική ζωή είτε στα παραμύθια, τις περισσότερες φορές εκτιμάμε εκείνους που μας κοροϊδεύουν και υποβιβάζουμε εκείνους που μας αγαπάνε. Μου άρεσε που διάβασα ένα σκοτεινό παραμύθι με ρεαλιστικούς διαλόγους, δυνατούς χαρακτήρες και υπέροχες περιγραφές. Νομίζω ότι το αδικεί το εξώφυλλο πολύ, γιατί δεν είναι ένα σπίτι το θέμα μας, αλλά «Εκείνη», με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Θα ήθελα κάνα-δυο σελίδες ακόμα στο τέλος, γιατί αισθάνθηκα ότι τελείωσε κάπως απότομα, με τρόπο που δεν ένιωσα ως αναγνώστης τη δικαίωση. Ακόμα, βρήκα έναν θάνατο νάνου περιττό. Ήταν και ο αγαπημένος μου και θα μπορούσε απλώς ο καημενούλης να χαθεί και όχι να πεθάνει, δεν υπήρχε λόγος.

Το βιβλίο, όπως όλα τα καλά παραμύθια, σε προκαλεί να αναρωτηθείς: τι αξίζει στη ζωή; Πόσο σκληρός μπορείς να γίνεις για ένα κασελάκι χρυσά νομίσματα; Επιτρέπεται να σκοτώσεις επειδή δεν συμφωνείς με τις επιλογές των άλλων; Δεν ξέρω αν η Λευκή άξιζε το τέλος που της έδωσε η συγγραφέας. Ξέρω όμως ότι δεν πρέπει σ’ ένα παιδί να του λέμε σε όλα “ναι”. Αναρωτιέμαι ποια θα είναι η επόμενη έμπνευση της Κατερίνας. Αναμένω με ανυπομονησία να τη διαβάσω!

Επιμέλεια κειμένου: Νέστορα Σοφία, Γλωσσολόγος & Επιμελήτρια κειμένων

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά