Κριτική: “Οι εραστές” του John Connolly

by Γιώργος Δάμτσιος
Mass Market Paperback, 384 pages
Published August 2010 by Bell
(first published 2009)
***

Όταν ο Τσάρλι Πάρκερ ήταν παιδί, ο πατέρας του, αστυνομικός στη Νέα Υόρκη, σκότωσε ένα νεαρό ζευγάρι –ένα αγόρι κι ένα κορίτσι μόλις λίγο μεγαλύτερα από το γιο του. Ύστερα αυτοκτόνησε. Καμιά εξήγηση δεν δόθηκε ποτέ για τις πράξεις του…

Τώρα ο Πάρκερ, έχοντας χάσει την άδεια του ιδιωτικού ντετέκτιβ και όντας υπό παρακολούθηση από την αστυνομία, βγάζει τα προς το ζην σ’ ένα μπαρ του Πόρτλαντ και προσπαθεί να μην έχει άλλα μπλεξίματα. Αλλά, κρυφά, ασχολείται με την πιο προσωπική απ’ όλες τις υποθέσεις του μέχρι σήμερα. Μια υπόθεση που τον γυρίζει πίσω στα παιδικά του χρόνια και το θάνατο του πατέρα του, του Γουίλ.

Σκαλίζοντας το παρελθόν, ο Πάρκερ θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα ψέματα που στοιχειώνουν τη ζωή του, με την απώλεια της μητέρας του και την προδοσία του πατέρα του, με μυστικά που έμειναν καλά φυλαγμένα και υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν ποτέ.
Και με δυο πλάσματα που γλιστρούν στις σκιές, μια γυναίκα κι έναν άντρα που έχουν ένα και μοναδικό σκοπό: να σβήσουν τον Τσάρλι Πάρκερ από το πρόσωπο της γης…

***

“Οι Εραστές” είναι αισίως το 8ο βιβλίο του Τζον Κόνολι με πρωταγωνιστή τον Τσάρλι Πάρκερ.

Στο αμέσως προηγούμενο (Οι θεριστές) είχα δηλώσει ότι “αναμένω στα επόμενα βιβλία της σειράς μια εκτίναξη σε γεγονότα και καταστάσεις του παρελθόντος που μοιάζουν να καραδοκούν για να αναβιώσουν”. Κατά μία έννοια η πρόβλεψη βγήκε σωστή. Για την ακρίβεια ο Κόνολι το πήγε από ακόμα παραπίσω αφού ο Τσάρλι Πάρκερ αποφασίζει να σκαλίσει ένα γεγονός που σημάδεψε ανεξίτηλα όλη του ζωή: αρχίζει και ψάχνει απαντήσεις γύρω από την αυτοκτονία του πατέρα του, η οποία είχε έρθει λίγες ώρες αφότου είχε σκοτώσει σε ένα μικρό στενάκι ένα νεαρό και ανυπεράσπιστο ζευγαράκι δίχως προφανή λόγο…

Το βιβλίο στην αρχή μου φάνηκε κάπως άνευρο. Άφηνε έτσι κι αλλιώς μια αναδρομική αίσθηση και λίγο πολύ με έκανε να σκεφτώ ότι ο συγγραφέας ήθελε να δώσει ένα “ρεπό” στον Πάρκερ από τρέχουσες καταστάσεις για να χαλαρώσει κι άλλο την ασταμάτητη ροή των γεγονότων που γίνονταν στη ζωή του κι ότι γι’ αυτό και τον έβαλε να “σκαλίζει την προϊστορία του”.

Τελικά όμως μου την έφερε κανονικά!

Η αυτοκτονία του πατέρα του Πάρκερ αποδεικνύεται τελικά το γεγονός-ορόσημο για όλα όσα έχουμε διαβάσει μέχρι τώρα. Δένει γεγονότα από όλα σχεδόν τα βιβλία της σειράς και το κάνει –κατ’ εμέ– με ιδιαίτερη μαεστρία. (Σχεδόν) όλοι εκείνοι οι αλλόκοτοι άνθρωποι που βρέθηκαν στον δρόμο του Πάρκερ είχαν συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης και κατά κάποιον τρόπο όλοι πήγαζαν από τον ίδιο σκοπό –ή έστω ο Πάρκερ τους “τραβούσε” για τον ίδιο λόγο.

Εδώ εκφράζω και μια απορία: αναρωτιέμαι αν ο Κόνολι είχε σκεφτεί εξαρχής να χρησιμοποιήσει την αυτοκτονία του πατέρα του Πάρκερ κατ’ αυτόν τον τρόπο ή αν η σκέψη τού ήρθε στην πορεία. Όποια και αν είναι η απάντηση, του βγάζω το καπέλο!

Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου (αν όχι σε όλο) η πλοκή είναι και πάλι γραμμική, αφήνοντας εκείνες τις αλυσιδωτές εξελίξεις που ο Κόνολι χρησιμοποιούσε κυρίως στα #2, #3 και #4. Στα δικά μου μάτια αυτό λειτούργησε κι εδώ πολύ καλά. Μετά τη σελίδα 100 περίπου, που άρχισα να καταλαβαίνω τι με περιμένει, το βιβλίο έγινε ξαφνικά εντελώς page turner και μου προσέφερε δύο απανωτά ξενύχτια για να το τελειώσω. Οι μόνοι που μου έλειψαν λίγο ήταν οι Λούις και Έιντζελ (νέα εκδίκηση του συγγραφέα για κάτι που δήλωσα στο βιβλίο #6 της σειράς), οι οποίοι εμφανίζονται σχεδόν ελάχιστα. Και με μια δεύτερη σκέψη, μου έλειψαν τελικά αρκετά και οι σούπερ-διασκεδαστικοί και “ωδή στην καρικατούρα” αδερφοί Φούλτσι. Αυτοί τουλάχιστον είναι έτσι κι αλλιώς κομπάρσοι της σειράς.

Άφησα για τελευταίο ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετά τους φίλους της σειράς και έχει να κάνει με το “ποσοστό μεταφυσικού” που υπάρχει στο βιβλίο. Εδώ λοιπόν, το στοιχείο αυτό ήταν σαφώς πιο έντονο σε σχέση με τα αμέσως προηγούμενα βιβλία. Περίμενα ότι αυτό θα με ξένιζε (έχω δηλώσει ότι προτιμώ τη σειρά με ένα ποσοστό 80/20 μεταξύ αστυνομικού/υπερφυσικού) αλλά δεν το έκανε καθόλου, ίσως επειδή επιχειρείται και μια “απόλυτη εκλογίκευση” μέσα από συγγράμματα που θα μπορούσαν να έχουν περισωθεί από πολύ παλιά. Ίσως πάλι να έγινε επειδή έχω εξοικειωθεί απόλυτα με τον συγγραφέα.

Αν παρ’ όλα αυτά δεν νιώσετε την ανάγκη να γυρνάτε τις σελίδες που ένιωσα εγώ, όλα τα παραπάνω μπορεί να λειτουργήσουν και αντίστροφα. Πιστεύω όμως ότι θα τη νιώσετε!

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά