Κριτική: “Το δωμάτιο της Ναόμι” του Jonathan Aycliffe

by Ιλέην Ρήγα

Πληροφορίες

Το δωμάτιο της Ναόμι
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: JONATHAN AYCLIFFE
ΕΚΔΟΤΗΣ: ΟΞΥ
ISBN 9789604366002
ΣΕΛΙΔΕΣ 240
ΠΡΟΤΟΤΥΠΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: NAOMI’S ROOM
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΟΛΓΑ ΓΚΑΡΤΖΟΝΙΚΑ

Δεν είναι μια κλασική ιστορία με φαντάσματα. Το δωμάτιο της Ναόμι, από τη σειρά ΟΞΥ- ΚΟΛΑΣΗ, βρίθει από τρόμο και φρίκη και συγκλονίζει μέχρι την τελευταία παράγραφο.

Ο Τσαρλς και η Λόρα είναι νέοι, έχουν έναν ευτυχισμένο γάμο και κατοικούν στον προνομιούχο ακαδημαϊκό κόσμο του Κέιμπριτζ. Μια παραμονή Χριστουγέννων, ο Τσαρλς ξεκινάει γεμάτος ενθουσιασμό με την κόρη του, Ναόμι, για ψώνια στο Λονδίνο. Όμως στο τέλος της ημέρας το μόνο που απομένει στον Τσαρλς και τη σύζυγό του είναι μερικά φλιτζάνια τσάι και η συμπόνια των αστυνομικών. Επειδή η Ναόμι, το όμορφο αγγελούδι και μοναχοπαίδι τους, έχει εξαφανιστεί. Και λίγες μέρες αργότερα βρίσκεται το δολοφονημένο πτώμα της. Είναι όμως στ’ αλήθεια νεκρή;
Με μια ζοφερή εξιστόρηση μιας παρελθοντικής και τωρινής κόλασης, το ανατριχιαστικό ψυχολογικό αριστούργημα του Τζόναθαν Έικλιφ εγγυάται πως θα σας κάνει να βυθιστείτε σε ανείπωτα βάθη εφιαλτικού τρόμου.

Κριτική

“Το δωμάτιο της Ναόμι” διαβάζεται μέσα σ’ ένα απογευματόβραδο – αλλά με προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι να αγαπάτε τις κλασικές ιστορίες φαντασμάτων. Η δεύτερη, να έχετε γερό στομάχι.

Η τελευταία προσθήκη της σειράς “Κόλαση” των εκδόσεων Οξύ είναι ένα μυθιστόρημα τρόμου του 1991 που, όπως μας διαβεβαιώνει το οπισθόφυλλο κι επιβεβαιώνω κι εγώ, “βρίθει από τρόμο και φρίκη και συγκλονίζει μέχρι την τελευταία παράγραφο”. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν παύει να είναι μια ιστορία τρόμου γεμάτη από στερεότυπα και κλασικά μοτίβα που συναντάμε συχνά στο είδος – χαρούμενη οικογένεια που μετακομίζει σ’ένα τεράστιο βικτοριανό σπίτι, μοχθηρά φαντάσματα, φωτογραφίες που απεικονίζουν ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται καν στο πλάνο. Τι κάνει, λοιπόν, ξεχωριστή αυτή τη “μια ακόμα” ιστορία φαντασμάτων; Για αρχή, η αφήγηση.

Στο “δωμάτιο της Ναόμι” έχουμε μια πολυεπίπεδη αφήγηση όπου το παρόν αναμιγνύεται με το παρελθόν μέσω flashbacks, ενώ η τεχνική του εγκιβωτισμού δίνει μια τρίτη διάσταση στη ροή των γεγονότων. Όλο αυτό επιτυγχάνεται με μια εξαίσια εναλλαγή πρωτοπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης η οποία καταφέρνει, παρά τα κλισέ της υπόθεσης, να χτίζει αγωνία και τρόμο όσο προχωράμε βαθύτερα στην πλοκή. Είναι ατμοσφαιρικό αριστούργημα τουλάχιστον το πρώτο μισό του βιβλίου, όπου το υπερφυσικό είναι και ο βασικός παράγοντας του τρόμου. Όμως, από τη μέση σχεδόν και ως το τέλος, η αφήγηση γίνεται πιο βίαιη, κοφτή, πιο απόλυτη και αυστηρή, καθώς πλέον και το ίδιο το είδος του τρόμου που διαβάζουμε αλλάζει και από υπερφυσικό μετατρέπεται σε gore, ακόμα και torture horror. Αυτή η εναλλαγή είναι δίκοπο μαχαίρι για όποιον δεν αντέχει τον βίαιο, αιματηρό τρόμο, με αποτέλεσμα το κλείσιμο του βιβλίου ν’ αφήνει μια πικρή γεύση, ίσως και απογοήτευση. Για όσους, όμως, δεν θέλουν όρια στις αναγνώσεις τους και εξιτάρονται με το ακραίο, νομίζω πως αυτό το βιβλίο θα είναι σκέτη απόλαυση.

Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στην πανέξυπνη, κατ’ εμέ, πινελιά να χρησιμοποιηθεί ένας γνωστός, στα όρια του αστικού θρύλου, κατά συρροήν δολοφόνος, η οποία δίνει μια επιπλέον ερμηνεία στην όλη παράνοια των γεγονότων. Αυτό που εγώ ξεχώρισα από το βιβλίο, είναι πως ο υπερφυσικός τρόμος γίνεται απλά η αφορμή για να μελετηθεί η ακραία και σατανική ανθρώπινη φύση. Αν και τα φαντάσματα της ιστορίας είναι τρομακτικά, το πραγματικό τέρας, η πηγή κάθε τρόμου και φρίκης, δεν είναι άλλο από τον άνθρωπο, ο οποίος αφήνεται έρμαιο να ελέγχεται και να δρα με βάση τα πιο απάνθρωπα και ζωώδη ένστικτά του, αγνοώντας τη λογική και τους ηθικούς κώδικες.

Είναι εμφανείς οι επιρροές από Stephen King, Edgar Allan Poe, Jack Ketchum και Shirley Jackson, και γι’ αυτό, το “δωμάτιο της Ναόμι” έχει κάτι από ένα αγαπημένο ανάγνωσμα του καθενός λάτρη των παραπάνω συγγραφέων. Έχω ακόμα τις επιφυλάξεις μου, όμως, για την, ανίερη θα έλεγα, εξέλιξη ενός εκ των χαρακτήρων, η οποία μοιάζει να είναι και ο βασικός λόγος που το τελευταίο κομμάτι του βιβλίου δείχνει κάπως βεβιασμένο και αδέξιο, καθώς στήνεται όλο πάνω του. Απ’την άλλη, ίσως και να είναι ένας πιο έντονος τρόπος για να τονιστεί η άνευ επιστροφή κάθοδος του εν λόγω χαρακτήρα σ’ ένα μονοπάτι αγνής, σατανικής παράνοιας.

“Το δωμάτιο της Ναόμι” είναι πράγματι μια ζοφερή, σοκαριστική ιστορία τρόμου, από αυτές που σου φυτεύουν για καιρό τις εικόνες τους στο μυαλό σου. “Γιατί, λοιπόν, να διαβάσω κάτι που θα μου προκαλέσει τρόμο και φρίκη;” αναρωτιούνται αρκετοί αναγνώστες που δεν έχουν ακόμα επαφή με το είδος. Γιατί ο τρόμος και η φρίκη μέσα από την ασφάλεια της τέχνης (βιβλία, ταινίες, σειρές, videogames κλπ) λειτουργούν σε πρώτο βαθμό ως ένα είδος διασκέδασης μέσω έντονων συναισθημάτων, εξαιτίας της διέγερσης της αδρεναλίνη, ενώ σε δεύτερο επίπεδο, γίνονται υλικό, αλλά και αφορμή, για μελέτη των πιο μύχιων ανθρώπινων φόβων. Όμως, υπάρχει και ένας ακόμα λόγος, λιγότερο αθώος: Μας δίνουν την υποσυνείδητη επιβεβαίωση πως υπάρχουν και χειρότερα από όσα περνάμε, δίνοντάς μας κατ’ αυτόν τον τρόπο μια πραγματικά αλλόκοτη αίσθηση ασφάλειας και ευγνωμοσύνης για την καλοτυχία μας.

Εν κατακλείδι, “το δωμάτιο της Ναόμι” είναι ένα συναισθηματικό τρενάκι τρόμου, που ξεκινά με μια αφετηρία κομψοτέχνημα, αλλά εντελώς κλισέ, και καταλήγει σ’ έναν σκληρό, αιματοβαμμένο εφιάλτη. Υπέροχη ατμόσφαιρα που πηγάζει από την πολύ προσεγμένη, χωρίς περιττές φιοριτούρες, γραφή, και μια ιστορία ακραίας απανθρωπιάς που στοιχειώνει για καιρό τον αναγνώστη.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά