Κριτική: Doctor Sleep (2019)

by Ιλέην Ρήγα

Η πιο πρόσφατη ταινία του Mike Flanagan, ο “Δόκτωρ Ύπνος” του 2019, είναι όντως μια μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Stephen King; Προσωπικά, θεωρώ πως όχι.

Εν συντομία, η ιστορία έχει ως εξής: Αρκετά χρόνια μετά τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη “Λάμψη”, ο ενήλικας πλέον Dan Torrance καλείται να προστατέψει την Abra Stone, μια έφηβη με παρόμοια – και ακόμα πιο ισχυρή – Λάμψη από αυτόν, η οποία γίνεται ο στόχος της αίρεσης “The True Knot”, τα απέθαντα μέλη της οποίας τρέφονται από τη Λάμψη χαρισματικών παιδιών για να διατηρούν την αθανασία τους.

Έχοντας διαβάσει πρώτα το βιβλίο, περίμενα να δω το sequel της “Λάμψης” να ξετυλίγεται και να ολοκληρώνεται με τον τρόπο που ο King παρουσίασε στο αναγνωστικό κοινό το 2013. Αυτό που παρουσίασε ο Flanagan, όμως, είναι εν τέλει ένας συνολικός φόρος τιμής τόσο στη “Λάμψη” (1980) του Stanley Kubrick, όσο και στο ίδιο το Overlook Hotel – το οποίο συχνά προσπερνάμε πως είναι και αυτό ένας ζωντανός πρωταγωνιστής.

Κρατώντας τα σημεία και τους χαρακτήρες – κλειδιά του βιβλίου, ο Flanagan ξαναγράφει την πλοκή για το σενάριό του με τρόπο που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική ιστορία γραμμένη πάλι από τον King. Πιστός στο ύφος του συγγραφέα, στον τρόπο που χειρίζεται χαρακτήρες και καταστάσεις, ο Flanagan αφηγείται μια νέα ιστορία για τον Danny Torrance και την Abra Stone χωρίς ν’ απομακρύνεται από την ατμόσφαιρα και τον τρόπο σκέψης του King. Έτσι, δεν έχει σημασία αν θα δεις την ταινία πρώτα ή θα διαβάσεις το βιβλίο. Μπορείς ν’ απολαύσεις και τα δύο με όποια σειρά θες χωρίς να το ένα να σου χαλά τις εκπλήξεις που σου κρύβει το άλλο – ένα στοίχημα το οποίο οι περισσότερες μεταφορές βιβλίων χάνουν πανηγυρικά.

Το μοναδικό ασυγχώρητο ατόπημα για μένα είναι η αφαίρεση ενός χαρακτήρα – κλειδί που στο βιβλίο δίνει την πραγματική σημασία της προσφώνησης “uncle Dan” που χρησιμοποιεί η Abra για τον Danny και εξηγεί πολλά για την μεταξύ τους ιδιαίτερη σχέση και επικοινωνία. Ένας χαρακτήρας που, όσοι είχαμε διαβάσει το βιβλίο, ανυπομονούσαμε να δούμε και να ακούσουμε την ιστορία του.

Ένα μεγαλύτερο μειονέκτημα, όμως, από την παραπάνω απογοήτευση είναι η μεγάλη διάρκεια. Οι θεατές τείνουν, πλέον, να προτιμούν ταινίες μικρότερης διάρκειας και αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που ο “Doctor Sleep” δεν είχε την αναμενόμενη εισπρακτική επιτυχία. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να χαρακτηρίσω την ταινία ως κουραστική. Σίγουρα μερικές σκηνές μπορούσαν να λείπουν, αλλά στο σύνολό της η ροή είναι καλά μελετημένη, οι εξελίξεις προχωρούν και ο άψογος συνδυασμός φωτογραφίας και μουσικής υπόκρουσης σε κερδίζει.

Η αναβίωση εμβληματικών σκηνών της “Λάμψης” και νέα flashbacks με ηθοποιούς εν μέρει σωσίες του original cast ήταν δίκοπο μαχαίρι ως απόφαση. Σε πολλούς ξίνισε, εμένα μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και, αν μη τι άλλο, τολμηρή πινελιά που, ας είμαστε ρεαλιστές, δεν γινόταν να πραγματοποιηθεί με το original cast, καθώς τα σημάδια του χρόνου έχουν αλλοιώσει την εικόνα τους. Η Alex Essoe δεν υποδύεται την Wendy Torrence, αλλά στην ουσία μιμείται την ερμηνεία της Shelley Duvall τόσο spot on που πέτυχε μέχρι και τις τσιριχτές, χαρακτηριστικές διακυμάνσεις στη φωνή της, ενώ ο Henry Thomas είναι ανατριχιαστικός ως “αναβιωτής” του Jack Torrance – γεγονός που από μόνο του κάνει επιτυχημένη την επιλογή του.

Η ερμηνεία του Ewan McGregor ως ενήλικου Danny Torrance δεν αποδομεί την εικόνα του “χαρισματικού” παιδιού που γνωρίσαμε, παρά δείχνει τη ρεαλιστική, ανθρώπινη πλευρά ενός ανθρώπου που παλεύει με τις αναμνήσεις, τα τραύματα και τους δαίμονές του και που δεν έχει ακόμα συμφιλιωθεί με την ιδιαίτερη ικανότητά του, ενώ η νεαρή Kyliegh Curran ως Abra Stone είναι η κάθαρσή του και ο καταλύτης στο να αποδεχτεί πια πλήρως τη “λάμψη” του. Τέλος, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στη Rebecca Ferguson ως ‘Rose The Hat”, μια κακιά που απ’τη μια χαίρεσαι να τη βλέπεις, απ’ την άλλη ανυπομονείς να πάθει ό,τι της αξίζει.

Η επιστροφή στο Overlook Hotel είναι αδιαμφισβήτητα το αποκορύφωμα της ταινίας – όπως και στο βιβλίο – και θεωρώ πως ο Flanagan το χειρίστηκε εδώ λίγο πιο έξυπνα ακόμα και από τον ίδιο τον King. Αυτό, όμως, είχε και το τίμημά του. Ο χαρακτήρας του Jack Torrance έγινε απλά ένα διακοσμητικό στοιχείο, ενώ στο βιβλίο παίζει σημαντικό ρόλο στον αποδεκατισμό της αίρεσης “True Knot”. Η ταινία επιλέγει ένα γλυκόπικρο τέλος, σε αντίθεση με τον αισιόδοξο, στα όρια του “και ζήσαν αυτοί καλά”, επίλογο του βιβλίου.

Εν κατακλείδι, η δεύτερη διαμονή μας στο Overlook Hotel έχει όλα όσα χαρακτήρισαν και την πρώτη μας φορά, μαζί με μια ξενάγηση σε όσα αφήσαμε πίσω μας και αυτό που προσμέναμε τόσα χρόνια: εξιλέωση. Θα μπορούσε να ήταν και καλύτερη; Ίσως. Μας νοιάζει;

Βαθμολογία: 7/10

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά