Κριτική: “Eerie” του Κυριάκου Α. Χριστοδούλου

by Μαρία Σούμμα

Πληροφορίες

Eerie: 33 ιστορίες σασπένς και μυστηρίου
Κυριάκος Α. Χριστοδούλου
Εκδόσεις Ευγνώμων
Isbn 978-9925-7563-9-1
Σελίδες: 326

Περίληψη

Το «Eerie» αποτελεί μια πολυθεματική συλλογή διηγημάτων που προσφέρει άφθονο μυστήριο και σασπένς. Με πινελιές τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, ο συγγραφέας αγγίζει ποικίλα θέματα που έχουν να κάνουν με τις οικογενειακές σχέσεις, τον έρωτα, την εκδίκηση, την απώλεια και την κοινωνία.

Μια μυστηριώδης απαγωγή, ένας απρόσμενος επισκέπτης στη μέση της νύχτας, μια ιδιόρρυθμη σχέση ανάμεσα σε δύο αδέρφια, ένας επαναλαμβανόμενος και αλλόκοτος εφιάλτης, μια κακοποιημένη γυναίκα που ζει στη δική της κόλαση, μια αεροπορική πτήση αλλιώτικη από τις άλλες και ένα απρόσμενο δώρο από έναν άγνωστο αποστολέα είναι μόλις μερικές θεματολογίες από τις 33 αυτοτελείς ιστορίες του παρόντος βιβλίου.

Το Eerie επιτρέπει στον αναγνώστη να ενταχθεί και ο ίδιος στο ανατριχιαστικό περιβάλλον της κάθε ιστορίας και να βιώσει μαζί με τους ήρωες της το αναπάντεχο ταξίδι τους.

Κριτική

Eerie σημαίνει κάτι μυστηριώδες και τρομακτικό. Ο τίτλος προδίδει από μόνος του το τι θα επακολουθήσει. Συχνά διαβάζω πως «ο τρόμος ελλοχεύει παντού», και ομολογώ δεν είναι από τις αγαπημένες μου εκφράσεις. Πολύ κλισέ, τετριμμένη και ιδιαίτερα επιτηδευμένη. Θα προτιμούσα το «κρύβεται» σαν επιλογή ρήματος, αλλά ούτε αυτό θεωρώ ότι ευσταθεί.

Εξ ορισμού ο τρόμος  δεν είναι τίποτ’ άλλο από μια ψυχική κατάσταση ή ένα συναίσθημα, άρα δεν μπορεί να κρυφτεί –θεωρώ προσωπικά. Υπάρχει πάντα και παντού σαν φυσική απόρροια του φόβου. Ένα συναίσθημα που κατοικεί, κατά κύριο λόγο, στον εγκέφαλό μας, σε λανθάνουσα κατάσταση και περιμένει τα κατάλληλα ερεθίσματα για να ξυπνήσει.

Διαβάζοντας το “Eerie” συμπεραίνω ότι ο ανωτέρω συλλογισμός μου είναι πέρα για πέρα ορθός. Το “Eerie” είναι η πρώτη συγγραφική απόπειρα του Κυριάκου Α. Χριστοδούλου, μα τίποτα δεν προδίδει έλλειψη εμπειρίας. Υπερφυσικά τρομακτικό, θα έλεγε κανείς. 33 ιστορίες σασπένς και μυστηρίου – με ιδιαίτερα Χισκοκική  περιγραφή –  εντέχνως προλογίζει ένα «θρίλερ», αποφεύγοντας τη χρήση μιας λέξης που θα μπορούσε να στιγματίσει το βιβλίο και να προκαταβάλει τον αναγνώστη.

Ο συγγραφέας – παρατηρητής της περίεργης καθημερινότητας που τείνει όλο και περισσότερο να κρυφτεί πίσω από ασυνήθεις υπόπτους -τον γείτονα, τον φίλο, τον αδερφό- μας διηγείται 33 ιστορίες όπου, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, το κακό κυριαρχεί κυριολεκτικά και μέχρι τέλους.

Χρησιμοποιώντας άλλοτε τριτοπρόσωπη και άλλοτε πρωτοπρόσωπη αφήγηση μας παρασέρνει σε παράλληλους κόσμους και μας βυθίζει σε όνειρα δίχως να μας αφήνει περιθώρια να ξεφύγουμε ή να αντιδράσουμε στα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά μας σε αυτά τα ολιγοσέλιδα διηγήματα.

Η μικρή τους έκταση είναι και ένα από τα θετικότερα στοιχεία του βιβλίου. Απ’ ευθείας εισαγωγή στο θέμα, χωρίς άσκοπες περιγραφές και περιττές πληροφορίες, που κα’ εμέ δεν αρμόζουν στην έκταση ενός διηγήματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο  και με την απουσία ποικιλμάτων και φλύαρων εκφράσεων απόλαυσα απνευστί –ενίοτε με συνοδεία νευρικής ονυχοφαγίας – όλα τα διηγήματα μεταξύ διαλειμμάτων ή ακόμα και σε ολιγόλεπτες παύσης από τους ξέφρενους ημερήσιους ρυθμούς.

Διαβάζοντας τα δύο πρώτα, μια όχι και τόσο τυπική «Νύχτα Αγίού Βαλεντίνου» και μια ιδιαίτερη «Επέτειος», θεώρησα ότι ο συγγραφέας θα κινηθεί σε τυπικά μοτίβα περιγραφών ως παρατηρητής-σχολιαστής. Συνεχίζοντας, όμως, διαπίστωσα, και εξεπλάγη ευχάριστα, ότι δεν υπάρχει σταθερό και μονότονο ύφος. Ο συγγραφέας μεταλλάσσεται ανάλογα με τις απαιτήσεις τις ιστορίας, το ίδιο και η γλώσσα, γεγονός το όποιο δεν κουράζει, καθώς δίνει  άλλη διάσταση στον εκάστοτε ήρωα ή αντιήρωα.  Η μικρή έκταση των διηγημάτων, που θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε ένα άτονο και άχρωμο λογοτεχνικό κείμενο που θα στερούνταν  «σασπένς και μυστηρίου» , γίνεται ο τέλειος καμβάς για τη διακύμανση του γλωσσικού ύφους και την ιδιαίτερα φειδωλή μα εύστοχη τοποθέτηση επιθέτων και επιρρημάτων.

Δεν εντάσσομαι στην κατηγορία των ρομαντικών αναγνωστών, έτσι το “Eerie” έγινε μια από τις αγαπημένες μου συλλογές πλέον. Στη πλειονότητα των ιστοριών καραδοκεί μια ανατροπή που αδιαμφισβήτητα θα σας αφήσει άναυδους ή, αν μη τι άλλο, θα σας κάνει να ξαναδιαβάστε τις παραπάνω σειρές για να βεβαιωθείτε ότι δεν σας ξέφυγε κάτι. Σαφώς και ο ρομαντισμός δεν συνάδει με τις ανατροπές, συνάδει όμως με τα «και ΔΕΝ ζήσαν αυτοί καλά». Ούτε ένα αίσιο τέλος, εύγε! Απαιτεί, πιστεύω, μεγαλύτερη ικανότητα από το σύνηθες αντίθετο «…και ζήσαν αυτοί καλά» προβλεπόμενο, χαρούμενο τέλος. Όπως και να το κάνουμε, όταν το κακό κυριαρχεί είναι επόμενο ότι κάποια στιγμή στο τέλος θα νικήσει. Ε, εδώ νικάει 33 φορές.

Απαγωγές, νυχτερινοί επισκέπτες, αδερφικές σχέσεις , εμμονικοί εφιάλτες, κακοποιημένες γυναίκες, μια αεροπορική πτήση διόλου συνηθισμένη, δώρα χωρίς αποστολέα, δαίμονες, και πάρα πολλά άλλα ξεδιπλώνονται κάνω από ένα πέπλο μυστήριου που καλύπτει μια απλή μέρα σχεδόν σαν όλες τις άλλες. Μόνο προσοχή… Αυτή η απλή μέρα είναι εκείνη όπου κανένα σύννεφο και καμία σκιά δεν θα σταθούν εμπόδιο στο να ξυπνήσει ο τρόμος πέρα από τα όρια της φαντασίας.

Y.Γ. θα προτιμούσα μια πιο ντελικάτη γραμματοσειρά τα έντονα και αρκετά μεγάλα γράμματα με κούρασαν αρκετές φορές.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά