Κριτική: “Lenore Corpse” του Γιώργου Μπελαούρη

by Άρτεμις Τουλή

Μια μη-κανονική κριτική βιβλίου

“Είμαι απλά ένα κορίτσι που ζωγραφίζει που να πάρει, γκρίνιαζε εκνευρισμένη όταν καμιά φορά άκουγε από πίσω της αγνώστους να την αναγνωρίζουν και να σχολιάζουν όλο θαυμασμό και ζήλια.”

– Lenore Corpse – Lenore Coprse #1

A wizard is never late, nor is he early. He arrives precisely when he means to.”

– Gandalf -The Fellowship of the Ring (film)

Θα μου πείτε τι σχέση έχει ο Gandalf με την Lenore Corpse. . .  Μην περιμένετε μια απλή ανάλυση  . . . This is not a normal book critic . . Αλλά ας ξεκινήσουμε με τα τυπικά.

Στοιχεία και οπισθόφυλλο

“Lenore Corpse” του Γιώργου Μπελαούρη
Κατηγορία: (προσωπικά το ψάχνω . . . θέλω γνώμες)
Εκδότης: Rising Star Promotions
Σελίδες: 330
ISBN: 978-618-821-62-66

Αν μπορούσες να ζωγραφίσεις την ουτοπία σου και να χαθείς μέσα στο καμβά, θα το έκανες; Αν εκεί έβρισκες το άλλο σου μισό και απόλυτη γαλήνη, θα τα άφηνες όλα πίσω σου; Αν τα έχανες όλα, πώς θα αντιδρούσες;

Bίαια ξεριζωμένη από τον παράδεισο της, επιστρέφει στην πραγματικότητα ορκισμένη για εκδίκηση, διψασμένη για καταστροφή! Διεφθαρμένοι καλλιτέχνες, μανιακοί γκαλερίστες, σαλεμένοι επιστήμονες, στρατιές ενόπλων και αυτή, μόνη εναντίον όλων, σε μια μανιώδη και άνευ προηγουμένου καταδίωξη θανάτου που εξελίσσεται από την Αθήνα και την Αίγυπτο ως τη Μόσχα και τη Νέα Υόρκη…

Το όνομα της είναι Lenore Corpse και αυτή είναι η ιστορία της…

Για περισσότερες πληροφορίες περάστε και μια βόλτα από το παρακάτω άρθρο, όπου η editor in chief του Nyctophilia Elaine Ρήγα παρουσιάζει το project του κόσμου της ψυχοπλάνης, την ηρωίδα, τον “μπαμπά” της αλλά και όλο το καλλιτεχνικό σύμπαν που τους περιβάλλει.

Ποια είναι η Λενόρ Κόρπς;

Κριτική

Έχουμε όμως αφήσει τον Gandalf  σε αναμονή. Την Lenore την ανακάλυψα τυχαία στο ίντερνετ και τον συγγραφέα της στο Φantasticon 2017. Και την πήρα μαζί μου, τον συγγραφέα τον άφησα πίσω, ήταν απασχολημένος. Και έτσι κομμάτια από το τρέξιμο του Con άρχισα να διαβάζω το βιβλίο. κάπου μετά από τις πρώτες 40 σελίδες σηκώνω το κεφάλι από το βιβλίο και σκέφτομαι μεγαλόφωνα: Τι στον κόρακα γίνεται εδώ μέσα; Εν τω μεταξύ, το όλο σκηνικό του βιβλίου ξεκινάει από Εξάρχεια, και τότε έμενα στον Λόφο του Στρέφη. Ήταν περίεργο συναίσθημα και έδινε μια άλλη ζωντάνια στην ανάγνωση, ότι η ηρωίδα είναι κάπου σε μια διπλανή κατοικία ή πίνει καφέ εδώ πιο κάτω. Αλλά όλα τα ωραία τελειώνουν και το Φantasticon 2017 έκλεισε (ραντεβού στο  ΦantastiCon 2018, μην ξεχνιόμαστε). Το βιβλίο ήρθε παρέα, αλλά life happens, και το τελείωσα 4 μήνες μετά. Οπότε, έρχομαι στα λόγια του αγαπημένου grey wizard με μια παράφραση: μια κριτική βιβλίου δεν είναι ποτέ καθυστερημένη, ούτε πρώιμη. Εμφανίζεται ακριβώς όταν έχει σημασία.

Ο ευτυχής πατεράς και το δημιούργημα του

Το βιβλίο είναι σαν ένα βιντεοκλίπ, με στοιχεία Quentin Tarantino και πισωγυρίσματα Guy Ritchie. Δεν προλαβαίνεις να σκεφθείς, να βαρεθείς, να το αφήσεις. Να μου πεις, εσύ έκανες 4 μήνες να το τελειώσεις, είπαμε κάθε πράγμα γίνεται στην ώρα του. Η πρωταγωνίστρια είναι καλλιτέχνης, είναι ζωγράφος. Αλλά θα μείνω στο καλλιτέχνης. Και βιώνει το όνειρο κάθε καλλιτέχνη.

Όχι, δεν είναι δόξα ή χρήμα, αλλά κάτι που όλοι όσοι ασχολούμαστε με τις τέχνες θα θέλαμε να το βιώνουμε. Όμως το να σας πω επακριβώς τι είναι θα το λέγαμε και spoiler . . . και είναι αυτό που με άγγιξε περισσότερο, είναι η ιδιαίτερη σχέση που έχει με την τέχνη της. Και την βοηθά, την βάζει σε μπελάδες, την αλλάζει ως άνθρωπο καθ’ όλη την πορεία του βιβλίου.

Ο Γιώργος Μπελαούρης είναι, θα έλεγες, υπέρρεαλιστης. Μιλάει με την ηρωίδα του σε όλο το βιβλίο, την ψυχογραφεί και συγχρόνως ζητά συγνώμη από τον αναγνώστη για τα πήγαινε – έλα (συγχωρεμένος). Αυτό κάπου αυτό λειτουργεί σαν διάλειμμα, λύνει απορίες και ίσως κενά στην πλοκή. Η πλοκή είναι έξυπνη και οι χαρακτήρες παραστατικοί. Η ατμόσφαιρα ζωντανή και η αφήγηση είναι ρεαλιστική ,με έντονο το προσωπικό ύφος του συγγραφέα.

Βέβαια είπαμε τα ωραία, να πούμε όμως και τα άλλα (θα γίνω τυπική . . . πάλι). Η γλώσσα του βιβλίου θέλει λίγο περισσότερο αγάπη και στοργή. ΛίγΗ παραπάνω επιμέλεια. Κάτι ορθογραφικά λάθη, λίγο συμμάζεμα στα μπρος – πίσω της αφήγησης, κάποιες στιγμές λειτουργεί ανασταλτικά στην ροή της υπόθεσης. Είναι ένα ζωντανό βιβλίο με πολύ LC DLVI  όπου το DLVI είναι το νούμερο 556, που για τους ζωγράφους είναι μια απόχρωση μοβ. Και μια καλύτερη επιμέλεια θα έκανε ακόμη πιο δυνατό το βιβλίο, και θα βοηθούσε τον αναγνώστη να το απολαύσει ακόμη περισσότερο.

Δεν είναι ένα χαλαρό ανάγνωσμα, σε βάζει σε σκέψεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εμπνέει, γεννά ιδέες, θέλεις να πιάσεις το πινέλο, το μολύβι, το πληκτρολόγιο, ότι είναι αυτό που σε κάνει καλλιτέχνη, και να δημιουργήσεις κάτι. Εάν θέλετε να πάρετε παραπάνω ιδέες για τον κόσμο της Lenore εκτός από το παραπάνω κείμενο μπορείτε να πάτε και εκεί:

https://www.instagram.com/lcdlvi/ 

https://www.goodreads.com

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά