Κριτική: Pet Sematary (2019)

by Ιλέην Ρήγα

Τρόμου 2019 | Έγχρ. | Διάρκεια: 100′
Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Κέβιν Κελς, Ντένις Γουϊντμάγιερ με τους: Τζέισον Κλαρκ, Τζον Λίθγκοου, Έιμι Σέιμετζ, Ζετέ Λόρενς

Ο γιατρός Λούις Κριντ και η τετραμελής οικογένειά του μετακομίζουν σε ένα ειδυλλιακό εξοχικό σπίτι στην Νέα Αγγλία. Όταν χάσουν την αγαπημένη τους γάτα σε ατύχημα, ο γείτονάς τους προτείνει στον Λούις να τη θάψει σε ένα μυστικό νεκροταφείο ζώων, το οποίο αποδεικνύεται πως κατέχει μυστηριώδεις όσο κι ανεξέλεγκτες δυνάμεις.

Τριάντα χρόνια μετά την αρχική κινηματογραφική μεταφορά του «Pet Sematary», του μυθιστορήματος που φημολογείται ότι τρόμαξε τον ίδιο τον Stephen King περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο έχει γράψει, ακολουθούμε ξανά την οικογένεια Creed στην μετακόμισή της.

Θέλοντας να ξεκινήσουν μια νέα, πιο ήσυχη ζωή, μακριά από τα άγχη και τους ρυθμούς της πόλης, η οικογένεια του γιατρού Creed μετακομίζει στην επαρχία, σε ένα σπίτι μέσα σ’ ένα – εκ πρώτης όψεως – ειδυλλιακό δάσος. Πίσω από τα δέντρα όμως, κρύβεται ένα σκοτεινό μυστικό που σύντομα θα μετατρέψει την παραμονή της οικογένειας σ’ έναν εφιάλτη χωρίς επιστροφή.

Ως εδώ, όλα καλά. Όπως κάνω πάντα στα remakes, φρόντισα πρώτα να ξαναδώ την original εκδοχή του 1989 και, αν και δεν θα ήθελα να προβώ σε συγκρίσεις, αναπόφευκτα θα υπάρξουν μερικές.

Η μεταφορά των Kevin Kölsch και Dennis Widmyer βασίζεται κατά πολύ στο να δημιουργήσει μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα από την ταινία του 1989. Έχει περισσότερη νύχτα, περισσότερη ομίχλη και εν γένει παίζει με μια πιο μουντή παλέτα χρωμάτων. Είναι αρκετό αυτό όμως για να εντείνει και το αίσθημα του τρόμου; Με την προσέγγιση που επιχειρούν οι σκηνοθέτες, όχι. Και εξηγώ.

Η πλοκή αργεί πολύ να τρέξει. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δεν είναι θρίλερ, είναι ένα οικογενειακό δράμα που στοχεύει στην απεικόνιση των συναισθημάτων της απώλειας, προσπαθεί να αποτυπώσει την έννοια του θρήνου μέσα από τον τρόπο που την αντιμετωπίζει η Rachel Creed και την απόφαση απελπισίας που παίρνει εν τέλει ο Louis Creed. Σε αυτό το σημείο να πω πως βρήκα την ερμηνεία του Jason Clarke απογοητευτική. Αν και προς το τέλος είδα να «σπάει» τον μονότονο χαρακτήρα του, η γενική αίσθηση που μου άφησε ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Αντιθέτως, η
Amy Seimetz και η Jeté Laurence ήταν αν όχι εξαιρετικές, ξεκάθαρα πολύ πιο πειστικές και έντονες στις εκφράσεις τους.

Διασκέδασα με τα plot twists, που θα τα χαρακτήριζα φιλόδοξα. Κατάφεραν να δημιουργήσουν την εντύπωση πως παρακολουθείς μια τελείως διαφορετική ταινία από εκείνη που ήδη έχεις δει, που ήδη ξέρεις, και αυτό είναι και το μεγαλύτερο ατού της ταινίας. Οι φρέσκες ιδέες. Ακόμα και έτσι όμως, νιώθεις ότι κάτι λείπει. Νομίζω πως προσπαθώντας να «ωραιοποιήσουν» την απεικόνιση της ιστορίας υπό ένα πιο σύγχρονο και ατμοσφαιρικό πρίσμα, έχασαν το δυνατό χαρτί που είχε η πρώτη: την ωμότητα. Οι μεγαλύτεροι διάλογοι του παιδιού – δολοφόνου δεν μπορούν ούτε να αγγίξουν τον τρόμο που σκόρπιζαν τα χαιρέκακα γελάκια του μωρού – δολοφόνου. Δίνει την αίσθηση πως προσπάθησε πολύ περισσότερο να διαφοροποιηθεί από την αρχική ταινία από το να αφηγηθεί μια ιστορία τρόμου από την αρχή.

Προσπαθώ να μην αδικήσω την ταινία, όμως παρά τις καλές στιγμές που έχει, τις έξυπνες αλλαγές στο σενάριο και το ρίσκο για ένα πιο δυσοίωνο τέλος από την αρχική, η ταινία δυστυχώς δεν είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι: ένα θρίλερ αντάξιο της φήμης του βιβλίου που τη γέννησε.

Βαθμολογία: 5/10

*Ήμουν ανάμεσα στο 5,5 με 6, μέχρι που πέσαν οι τίτλοι τέλους και άκουσα ένα αχρείαστο cover του «Pet Sematary» των Ramones. Μπορώ να συγχωρήσω πολλά, όχι όμως τέτοια ιεροσυλία.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά