Οι “Watchmen” και τα δυο εντελώς διαφορετικά sequel

by Χρήστος Καραντωνίου

(Σαν τίτλος παραμυθιού είναι ο τίτλος)

Από το 1986 μέχρι το 1987 κυκλοφόρησαν τα 12 τεύχη του Watchmen, σε σενάριο του Alan Moore και σχέδιο του Dave Gibbons. Είναι ένα σκληρό κόμικ εναλλακτικής ιστορίας, όπου βλέπουμε πως θα ήταν ο κόσμος αν όντως υπήρχαν μασκοφόροι τιμωροί του εγκλήματος και τι τύποι θα ήταν αυτοί οι τιμωροί. Μίζερος! Ο κόσμος θα ήταν μίζερος και οι τιμωροί επικίνδυνοι! (σε αντίθεση με την όμορφη λιακάδα που ζούμε εμείς στον πραγματικό κόσμο, τέλος πάντων, πάμε παρακάτω).

Η συμφωνία που είχαν κάνει οι δημιουργοί με την DC comics έλεγε πως η DC θα έχει τα δικαιώματα των χαρακτήρων για έναν χρόνο μετά τη διακοπή της κυκλοφορίας του κόμικ, έπειτα τα δικαιώματα θα επέστρεφαν στους δημιουργούς. Κανείς δεν περίμενε πως η ιστορία θα γινόταν τόσο μεγάλη επιτυχία και πως η κυκλοφορία της θα συνεχιζόταν μέχρι και σήμερα σε συγκεντρωτικό τόμο, μια εξέλιξη που εξέπληξε τους πάντες, αλλά αμφιβάλω αν δυσαρέστησε την DC.

Ο Alan Moore, σίγουρα εμπνεύστηκε από τη μυθοπλασία του υπερηρωικού κόμικ όταν έγραφε τη σειρά, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ήθελε να δημιουργήσει ένα ακόμα σύμπαν με συνέχειες, spin-off, cross over και άλλα αλαμπουρνέζικα που αποθαρρύνουν τον μέσο αναγνώστη στο να ξεκινήσει να ασχολείται με το μέσο. Το κόμικ σχεδιάστηκε και γράφτηκε με σκοπό να είναι αυτοτελές και ανεξάρτητο, κάτι που ισχύει. Μπορεί ο οποιοσδήποτε αναγνώστης, πέρα από την εμπειρία του, να διαβάσει το βιβλίο Watchmen και θα το καταλάβει απόλυτα.

Θες έναν βίαιο ψυχάκια στην μπλούζα σου; Τώρα μπορείς!
Εϊ, παιδιά! Θέλετε την κούκλα ενός δολοφόνου και βιαστή;

Ο συγγραφέας έχει δηλώσει πολλές φορές τη γνώμη του για μεταφορές της δουλειάς του σε άλλα μέσα: δεν εγκρίνει! Και αν λάβει κανείς υπόψιν του τη συμφωνία που έγινε με την DC, μια συμφωνία που είναι τόσο νόμιμη, όσο και ανήθικη, είναι λογικό που ποτέ του δεν δούλεψε σε καμία συνέχεια στους Watchmen, ούτε και έδωσε τις ευλογίες του σε οποιαδήποτε μεταφορά.

Για αρκετά χρόνια η DC, αν και εκμεταλλεύτηκε εμπορικά την επιτυχία του κόμικ, δεν δημιούργησε καινούργιο υλικό μέσα στο σύμπαν των Watchmen. Υπήρχε ο άγραφος νόμος πως αν ήταν ποτέ να γραφτεί μια συνέχεια, θα έπρεπε να είναι μόνο από τον ίδιο τον Alan Moore. Του είχαν κάνει μάλιστα την πρόταση να του επιστρέψουν τα δικαιώματα άμα έγραφε μια συνέχεια, αλλά αυτός αρνήθηκε. Είχε πικραθεί τόσο από τη συμφωνία τους που δεν δούλεψε ποτέ ξανά μαζί τους. Αλλά το 2009, αφού ο Paul Levitz έφυγε από πρόεδρος της DC, οι πύλες άνοιξαν!

Τι έγινε το αμερικάνικο όνειρο; Έγινε πραγματικότητα!

Η μια συνέχεια του Watchmen ήταν σε μορφή κόμικ, με τη σειρά Doomsday clock, όπου χαρακτήρες από το σύμπαν των Watchmen ήρθαν σε επαφή με το κύριο σύμπαν της DC, όπου λαμβάνουν μέρος οι ιστορίες των Superman, Batman, Wonder Woman κ.τ.λ.

Σε αυτή την ιστορία, ο Άντριαν Βέιντ (Ozymandias) αφού είδε πως τελικά το σχέδιο του για παγκόσμια ειρήνη απέτυχε στον κόσμο του, αποφασίζει να βρει τον Dr. Manhatan (ένα πανίσχυρο ον και ο μόνος χαρακτήρας με υπερδυνάμεις μέσα στο Watchmen) για να τον βοηθήσει με το νέο του σχέδιο ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει. Μαζί του παίρνει τον νέο Rorchach και δυο χαρακτήρες που δεν ταιριάζουν καθόλου με τον κόσμο του Watchmen, τον Mime και την Marionette, και όλοι μαζί ταξιδεύουν στο παράλληλο (και εμπορικότατο) σύμπαν ώστε να βρουν τον Dr. Manhatan. Η ιστορία είναι τόσο ηλίθια όσο ακούγεται. Επίσης είναι γεμάτη fan service που ίσως να προκαλεί ένα χαμόγελο στους παλιούς αναγνώστες, αλλά δεν σημαίνει τίποτα στους νέους, Επίσης – επίσης είναι βαρετή, δεν βγάζει νόημα, είναι άχρηστη αφού δεν προσφέρει τίποτα και ο μόνος λόγος ύπαρξής της (πέρα από το κέρδος) είναι πως η DC ήθελε ένα ακόμα reboot. Για έναν μεγάλο fan των κόμικς της DC ίσως να είναι ευχάριστη σειρά, αλλά για τον μέσο αναγνώστη δεν αξίζει ούτε τον χρόνο, ούτε το χρήμα και πολύ ασχοληθήκαμε!

Η άλλη συνέχεια ήταν με την ομότιτλη τηλεοπτική σειρά του Damon Lindelof από το HBO. Η σειρά λαμβάνει μέρος στο σύμπαν του Watchmen, 34 χρόνια μετά από τα γεγονότα του κόμικ. Βασίζεται κυρίως σε νέους χαρακτήρες και έχει να κάνει περισσότερο με τον ρατσισμό σε εκείνον τον φανταστικό κόσμο, καθρεφτίζοντας τα προβλήματα του δικό μας. Είναι μια ενδιαφέρουσα και πλούσια σε νοήματα σειρά. Είχε μεγάλη απήχηση και είναι κρίμα που δεν θα υπάρξει δεύτερη σεζόν, αφού ο δημιουργός της είπε την ιστορία που ήθελε να πει.

Αλλά οποιαδήποτε συνέχεια μιας ιστορίας, είτε καλή, είτε κακή, πώς μπορεί να την απολαύσει κανείς όταν η δημιουργία της είναι ενάντια στις επιθυμίες του αρχικού δημιουργού; Υπάρχει άραγε ένας τρόπος να καταναλώσουμε αυτές τις ιστορίες, χωρίς να ενισχύσουμε οικονομικά εταιρίες που εκμεταλλεύονται δημιουργούς; Δεν ξέρω, αυτές είναι ερωτήσεις που ο καθένας απαντάει ανάλογα με τη συνείδησή του.

(Πάνω στην αρχή Έβαλα μια χαζή παρένθεση, Ίσως για πλάκα, αλλά η Ροή χάθηκε Ανεπιστρεπτί, μα Τέτοιο Είναι το ύφος του κειμένου, με ένα Ίχνος Ανεμελιάς!)

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά