Συνέντευξη από τον Αβραάμ Κάουα

by Γιώργος Λαγκώνας

abraham-kawa-democracy-picΟ Αβραάμ Κάουα δεν χρειάζεται συστάσεις, ειδικά στο κοινό της Nyctophilia!
Συγγραφέας των
«Τι τραγουδούσαν οι Σειρήνες«(εκδ. Futura),
«Το ασήμι που ουρλιάζει«,
«Νεκρό Δέρμα«,
«Ο Προσκεκλημένος«,
«Ubermensch!«(εκδ. Jemma),
σεναριογράφος του graphic novel «Δημοκρατία» (εκδ ΙΚΑΡΟΣ), μεταφραστής του graphic novel «Σουπερκραχ» (εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ), δημιουργός και συντελεστής τόσων άλλων εξαιρετικών και πρωτότυπων βιβλίων. Οι πρόλογοι είναι περιττοί. Βουτήξτε, λοιπόν, στα όσα απολαυστικά έχει να μας πει.

  • Πες μας τη δικιά σου ιστορία… συγγραφικά μιλώντας και πέρα από τα βιογραφικά που μπορεί να βρει και να διαβάσει ο καθένας. Πώς και πότε ανακάλυψες τη συγγραφή και τι σε έσπρωξε να εξερευνήσεις τη λογοτεχνία του Φανταστικού και όχι μόνο; Τι συνέβη μετά; Τι παίζει τώρα;

Έμαθα να διαβάζω από κόμικς και βιβλία μυθολογίας που μου έφερναν οι γονείς μου, οπότε η απάντηση βρίσκεται κάπου μεταξύ του Καιρού του Μινώταυρου του Γεωργίου Τσουκαλά, του Superman των Martin Pasko, Curt Swan και Jose Luis Garcia Lopez, και των Avengers των Stan Lee και Don Heck. Τα πρώτα μου γραπτά ήταν ημιτελή αφηγήματα με δικούς μου υπερήρωες που έγραφα στο γυμνάσιο – όχι σενάρια, δεν είχα ιδέα πώς γράφονται – και αφού κόλλησα για τα καλά με τη λογοτεχνία του φανταστικού διαβάζοντας τον Δράκουλα, άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά το γράψιμο. Από καθαρή τύχη, το πρώτο γραπτό που κατάφερα να τελειώσω ήταν και η βάση για το πρώτο μου δημοσιευμένο διήγημα, το «Η Βενετία Μετά το Θάνατο». Αφού τέλειωσα τις σπουδές μου, ο Μιχάλης Παπαρούνης της futura, που με είχε παροτρύνει να μετατρέψω τη διατριβή μου στη μελέτη «Εικονικά Βλέμματα», ενδιαφέρθηκε και για μια πιθανή συλλογή διηγημάτων μου. Έτσι γεννήθηκε το «Τι Τραγουδούσαν οι Σειρήνες», κι από κει και μετά τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.

  • Ποιες είναι οι κυριότερες επιρροές σου σαν συγγραφέας;

Πέρα από τον Δράκουλα, που ήταν ένα βιβλίο που με σημάδεψε – με πυρωμένο σίδερο, ίσως – κάποιοι συγγραφείς που με άγγιξαν πολύ στην εφηβεία ήταν ο Arthur Conan Doyle, ο Raymond Chandler, ο Ian Fleming, ο Graham Greene, ο Edgar Allan Poe, ο Richard Matheson και ο Stephen King. Ο κινηματογράφος είναι μια σταθερή επιρροή, με αγαπημένες μου ταινίες από το Vertigo του Hitchcock ως τα θρίλερ της Hammer Films και του Mario Bava να έχουν εμπνεύσει ιστορίες μου, ενώ δύο σεναριογράφοι κόμικς που με έχουν επηρεάσει βαθιά είναι ο Alan Moore και ο Neil Gaiman. Όλοι οι παραπάνω έχουν ως κοινό το ότι είναι «παραμυθάδες», storytellers: οι ωραίες ιστορίες είναι πάνω από όλα αυτό που με τραβά στη συγγραφή.

UBER_COVER_Page_1

  • Επέστρεψες δυναμικά με ένα μπαράζ καινούργιων, συναρπαστικών όσο και πολύ διαφορετικών μεταξύ τους βιβλίων. Ubermensch!, Δημοκρατία, Σούπερκραχ, ο Προσκεκλημένος. Μίλησέ μας λίγο για το κάθε ένα.

Το Ubermensch! και ο Προσκεκλημένος είναι «φαν» ιστορίες, βγαλμένες από την λατρεία μου για τον Σούπερμαν και τον Δράκουλα, αντίστοιχα. Τα δύο κοινά τους στοιχεία είναι ότι ήταν πολύ καιρό στο μυαλό μου – από τα φοιτητικά μου χρόνια ακόμα – και ότι αποτελούν διασκευές-παραλλαγές δύο κλασικών διηγημάτων του φανταστικού. 

Διαβάζοντας το «Draculas Guest» του proBram Stoker, μου γεννήθηκε η απορία για το τι άλλο θα μπορούσε να είχε τύχει στον Τζόναθαν Χάρκερ στη διάρκεια του μοιραίου ταξιδιού του προς τον πύργο του Δράκουλα, ενώ ο Ναζί Σούπερμαν του Kim Newman ήταν μια τραγική όσο και τρομακτική φιγούρα από ένα κόμικ που δεν υπήρξε ποτέ. Όπως σας είπα, με τραβούν οι ιστορίες, και κάποιες φορές ο μόνος τρόπος να διαβάσεις μια ιστορία που σε τραβά είναι να τη γράψεις.

Το Σούπερκραχ του Darryl Cunningham είναι ένα βιβλίο που μετέφρασα: ένα δημοσιογραφικό δοκίμιο σε μορφή κόμικ, το οποίο πραγματεύεται τη Μεγάλη Οικονομική Κρίση του 2008 ερευνώντας τόσο τις υποβόσκουσες ιδεολογικές παραμέτρους της όσο και την εκλεκτική τους συγγένεια με τη ζωή και το έργο της φιλοσόφου και συγγραφέα Ayn Rand. Ο τρόπος που δένουν αυτές οι δύο όψεις του βιβλίου είναι για μένα και ο κύριος πόλος έλξης του.

dimokratia-papadatosΗ Δημοκρατία, από την άλλη, είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα σε μορφή κόμικ, το οποίο διαδραματίζεται στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. με φόντο τη δημιουργία της αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας και τις περιπέτειες ενός νέου Αθηναίου που εμπλέκεται στα γεγονότα αυτά. Είναι ένα έπος κάπως οικείο, με έμφαση στους χαρακτήρες, αλλά και ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης σε επίπεδο προσωπικό όσο και πολιτικό. Οι ήρωες είναι άνθρωποι – και κάποιοι θεοί – που προσπαθούν τόσο να επιβιώσουν τις κατακλυσμιαίες αλλαγές του τέλους μιας εποχής όσο και να βρουν το νόημα μιας νέας που έρχεται.

  • Αφού έχω την ευκαιρία, δεν μπορώ να μη ρωτήσω για τα παλιά… για την κυρία Πανδώρα, για τον τρόμο και όχι μόνο. Τι Τραγουδούσαν οι Σειρήνες, Το Ασήμι που ουρλιάζει, Νεκρό Δέρμα. Λίγα λογάκια… αναδρομικά. Τι σκέφτεσαι τώρα πια για αυτά τα βιβλία;

Το Ασήμι που Ουρλιάζει

Οι Σειρήνες ήταν μια συλλογή πολύ συγγενικών μα και ηθελημένα ετερόκλητων μεταξύ τους διηγημάτων– όλα φόροι τιμής σε κάποιες παλιές αγάπες και εμμονές από το χώρο του φανταστικού, και ήταν ταυτόχρονα και ένα πεδίο δοκιμής για την Πανδώρα Όρμοντ. Η Πανδώρα, ως ερευνήτρια παραφυσικών φαινομένων, ήταν από την αρχή σχεδιασμένη ως μια «σειριακή» ηρωίδα, η ιστορία της οποίας θα εκτεινόταν σε διάφορες περιπέτειες – κάτι ανάμεσα στον Σέρλοκ Χολμς, την Ντέηνα Σκάλυ των X-Files, και τον Dylan Dog των ιταλικών κόμικς του Tiziano Sclavi. Η ειδική σχέση που έχω μαζί της εκφράζεται μέσα από το ότι της διοχετεύω πιο προσωπικά πράγματα από ό,τι σε οποιονδήποτε άλλο χαρακτήρα, και το να τη γράφω είναι μια διαδικασία όπου πιο πολύ την ακολουθώ παρά διαμορφώνω εγώ τις επιλογές της. Τα βιβλία που έχω κάνει γι’ αυτήν ήταν και τα πρώτα μου έργα σε μέγεθος μυθιστορήματος – έστω και αν το δεύτερο είναι σπονδυλωτό και σε στυλ Βρετανικής ταινίας ανθολογίας τρόμου – και παρά το ότι το στυλ και η θεματική μου εξελίσσονται συνεχώς, υπάρχουν πολλά πράγματα σε αυτά που εξακολουθούν να μου αρέσουν. Υπάρχουν κάποιοι πρακτικοί λόγοι που με εμποδίζουν να ασχοληθώ μαζί της τα τελευταία χρόνια – κυρίως το ότι ενώ η συγγραφή ήταν παλιότερα για μένα μια παράλληλη απασχόληση, τώρα είναι η δουλειά μου, και ως εκ τούτου ο χρόνος μου ξοδεύεται σε πράγματα που έχουν συνήθως άμεσες προθεσμίες και προοπτικές, ως επί το πλείστον εκτός Ελλάδας. Θέλω πολύ να συνεχίσω τις περιπέτειες της, αλλά το μέλλον θα δείξει πού, πώς και σε ποιο forum θα είναι αυτό εφικτό.       

  • Τι σε κάνει να γράφεις; Τι είναι η συγγραφή για σένα;

Το να διηγούμαι και να μοιράζομαι ιστορίες είναι για μένα τόσο φυσικό όσο το να αναπνέω. Πάντα το έκανα – και με τον ένα ή άλλο τρόπο πάντα θα το κάνω.

  • Λογοτεχνία του φανταστικού στην Ελλάδα. Κατά τη γνώμη σου, ποια είναι τα δυνατά και τα αδύναμα χαρτιά της και ποιες οι προοπτικές της;

Έχω ακούσει κατά καιρούς διάφορες εξηγήσεις, άλλες περισπούδαστες, άλλες εξωφρενικές, και κάνα-δυο νηφάλιες, για την κατάσταση, τις παθογένειες, και το μέλλον του χώρου στη χώρα μας, οπότε δεν θέλω να προσθέσω σε όλη αυτή τη φιλολογία. Σε προσωπικό επίπεδο, άγγιξα κάπως το θέμα παραπάνω. Η Πανδώρα, πχ, είναι ένας χαρακτήρας που λατρεύω, και το ελληνικό κοινό την έχει αγκαλιάσει πραγματικά, αλλά η αγορά του βιβλίου – πόσο μάλλον της φανταστικής λογοτεχνίας – στην Ελλάδα απλά δεν προσφέρεται σε ένα συγγραφέα για μια επαγγελματική, βιοποριστική σταδιοδρομία. Αν και συνεχίζω να έχω παρουσία σε διάφορα πράγματα εδώ με μεγάλη μου χαρά, κάθε δουλειά που κάνω βλέπει κυρίως προς το εξωτερικό, γιατί εκεί η αγορά προσφέρει δυνατότητες.

  • Τι πρέπει να περιμένουν οι αναγνώστες στο μέλλον από τον Αβραάμ Κάουα;

Από κόμικς, έχω ξεκινήσει μια συνεργασία στην Αμερική με την εκδοτική ARH Comix, για την οποία έχω ήδη κάνει το σενάριο σε δύο σειρές, το Queen of Vampires, μια ιστορία με βρικόλακες στην αρχαία Σουμερία, και το Arhian: Head Huntress, μια ιστορία fantasy στην παράδοση αυτών του Robert E. Howard και της σχολής Weird Tales. Ανάλογα με το πώς θα πάει, έπεται συνέχεια με άλλα συναφή project, κι έχω στα σκαριά κι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με πινελιές του φανταστικού που διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1960.

  • Πες μας τρία πράγματα για σένα που ΔΕΝ γνωρίζουν οι αναγνώστες σου.

Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μοβ. Έχω εργαστεί ως παιδί για θελήματα σε φαρμακείο, κριτικός κινηματογράφου για τηλεοπτικό μαγκαζίνο, και DJ σε μεταμεσονύκτια ραδιοφωνική εκπομπή. Χορεύω ακριβώς όπως περιγράφω ότι χορεύει η Πανδώρα.

  • Ακολουθεί ένα παιχνίδι που παίζω με όλους τους συγγραφείς που συνεντευξιάζω: Ποια είναι κατά τη γνώμη σου τα δέκα βιβλία που πρέπει να διαβάσει κάθε φίλος του φανταστικού;

Δράττομαι από το «κατά τη γνώμη σου», γιατί αλλιώς θα ήταν μια πολύ βαρετή λίστα. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά, και λαμβάνοντας κάποια πολύτομα ως ένα:

«The Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde» του Robert Louis Stephenson,
«The Land of Laughs» του Jonathan Carroll,
«I Am Legend» του Richard Matheson,
«The Infernal Desire Machines of Doctor Hoffman» της Angela Carter,
«The Dark Tower» του Stephen King,
«The Books of Blood» του Clive Barker,
«The Sandman» του Neil Gaiman,
«At the Mountains of Madness» του H. P. Lovecraft,
«Lord of Light» του Roger Zelazny και
«Babel-17» του Samuel Delany.

  • Κλείνοντας, τι θα ήθελες να πεις στους αναγνώστες σου;

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, και υπόσχομαι το επόμενο να είναι καλύτερο.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά