Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Θάνο Κερμίτση

by Ιλέην Ρήγα

Όταν κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 2013 η πρώτη ελληνική ταινία επικής φαντασίας «Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος«, η Nyctophilia δεν υπήρχε ακόμα. Παρακολουθώντας όμως τις νεότερες δουλειές του σκηνοθέτη Θάνου Κερμίτση, όπου το στοιχείο του φανταστικού συνεχίζει να είναι παρών, και ανακαλύπτοντας την κοινή αγάπη για την ΑΕΚ (αδυναμίες είναι αυτές Nyctophiliacs, με ξέρετε πια) ήρθε, έστω και καθυστερημένα, η ώρα για μια συνέντευξη που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό. Κάθε ταινία του έχει διακριθεί και βραβευθεί σε εγχώρια και διεθνή φεστιβάλ, έχουν αποσπάσει πολύ καλές κριτικές και αναμφίβολα κερδίζουν όλο και περισσότερο την αγάπη του κοινού. Πάμε να μάθουμε, λοιπόν, τι συμβαίνει πίσω από τις κάμερες.

1. Καλωσήρθες στη Nyctophilia, Θάνο. Οι αναγνώστες μας, λάτρεις του Φανταστικού αναπόφευκτα, σε γνωρίζουν ήδη από τον «Αδάμαστο». Αλλά, πριν φτάσουμε εκεί, ας μιλήσουμε πρώτα για σένα. Σπουδές στη Δημόσια Διοίκηση για αρχή και ύστερα κινηματογράφου. Πώς πήρες αυτή την απόφαση; Τι σε οδήγησε σε αυτή την στροφή, θα έλεγε κανείς, σε σπουδές και καριέρα;

Καλώς σας βρήκα. Η απόφασή μου να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο δεν θα έλεγα πως ήταν τόσο “απόφαση”, παρά μια ενστικτώδης κίνηση, ακολούθησα θα έλεγε κανείς τη φυσική ροή των πραγμάτων μέσα μου. Πάντα μου άρεσε να φαντάζομαι και να διηγούμαι ιστορίες. Από τα χρόνια που σπούδαζα Δημόσια Διοίκηση, αλλά και πιο μικρός ακόμα, πάντα έβρισκα χρόνο και μια κάμερα και πειραματιζόμασταν με φίλους. Έτσι, μοιραία, κάποια στιγμή αποφάσισα πως ήθελα να ακολουθήσω αυτό που μου έδινε χαρά και τίποτα λιγότερο. Δεν είναι εύκολο και σίγουρα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο όρος  “καριέρα”, αλλά το να ασχολούμαι  με οτιδήποτε δημιουργικό με κάνει να χαμογελάω, και το να σπαζοκεφαλιάζω είναι ταυτόχρονα και βάλσαμο.

2. Στις sci-fi ταινίες «Remnant» (δείτε την ολόκληρη ΕΔΩ) και «Felony» (δείτε την ολόκληρη ΕΔΩ) η αναζήτηση νερού είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό και αρκετά δυνατό στοιχείο ώστε να κινεί τα νήματα και των δύο ιστοριών. Τι ακριβώς συμβολίζει αυτό το μοτίβο και γιατί το επέλεξες;

Εντάξει, κακά τα ψέμματα, είναι ένα κλισέ μοτίβο. Αλλά είναι και κλισέ για κάποιο λόγο. Το νερό, σε πρώτη ανάγνωση, είναι ένα βασικό συστατικό της επιβίωσης μας. Απλά, στην κάθε μια από τις συγκεκριμένες ταινίες χρησιμοποιείται σε ένα πρώτο επίπεδο: στο «Remnant» για να τονίσει την αποξένωση και την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας, ενώ στο «Felony» την υπερβολή και την κατάρρευση της κοινωνίας, οικονομικά και πολιτικά. Τουλάχιστον, αυτή ήταν η δική μου πρόθεση.

3. Ο «Αδάμαστος» ήταν η πρώτη ελληνική περιπέτεια Επικής Φαντασίας, ένα φιλόδοξο στοίχημα που μάλλον το κέρδισες, αν κρίνω από την αποδοχή του κόσμου και τα βραβεία. Πέρα από την προφανή δυσκολία της οικονομικής φύσεως, η οποία αν δεν κάνω λάθος λύθηκε μέσω crowdfunding, τι εμπόδια συνάντησες καθ’ όλη τη διάρκεια της δημιουργίας της;

Ο “Αδάμαστος” ήταν ένα φιλόδοξο, μαγικό, επίπονο και ταυτόχρονα επιβραβευτικό ταξίδι για όλους όσους δουλέψαμε γι ‘αυτήν την ταινία. Είχε πολλά εμπόδια τα οποία κυρίως ήταν παραγωγικής φύσεως και οικονομικής, τα οποία ουσιαστικά αν δεν υπήρχαν – κατά ένα μαγικό τρόπο, γιατί πάντα υπάρχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – απλά ίσως η ταινία να είχε περισσότερο production value σε αρκετούς τομείς και στο δικό μου το κομμάτι το σκηνοθετικό, να είχε περισσότερη συνοχή. Αλλά, τόσο εγώ όσο και όλη η ομάδα πολλές φορές κάναμε πολλά περισσότερα πράγματα απ’ όσα έπρεπε, εξαιτίας ανάγκης και ελλείψεων, που μοιραία κάποια πράγματα έχαναν σε αποτέλεσμα. Αλλά δεν το μετανιώνω, ήταν ένα μεγάλο σχολείο και αν ήταν κάτι που εισπράξαμε από τον κόσμο ως κοινή παραδοχή ήταν πως ό,τι η ταινία έχανε σε production value το κέρδιζε σε ψυχή. Και αυτό κρατάω.

…το να ασχολούμαι  με οτιδήποτε δημιουργικό με κάνει να χαμογελάω, και το να σπαζοκεφαλιάζω είναι ταυτόχρονα και βάλσαμο.

4. Τότε, είχατε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο για μια δεύτερη ταινία, συνέχεια της ιστορίας. Πόσο πιθανή είναι πλέον αυτή η προοπτική;

Δύσκολη, για μένα προσωπικά. Ο “Αδάμαστος” ήταν ένα φιλόδοξο project εξ’ αρχής λόγω είδους, και αν υπήρχε συνέχεια θα είχε πολλές περισσότερες απαιτήσεις που, παραγωγικά μιλώντας, δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να καλυφθούν. Σίγουρα όχι με τον ίδιο τρόπο. Τα πράγματα είναι ήδη δύσκολα για παραγωγές μικρότερες σε απαιτήσεις και μέγεθος. Επιπλέον, μιλώντας προσωπικά, αν και ο κόσμος που έπλασε ο Γιάννης Ρουμπούλιας θα είναι πάντα στη καρδιά μου, νιώθω πως πρέπει να προχωρήσω και σε διαφορετικά μονοπάτια. Κακά τα ψέμματα, δεν θέλω π.χ. να πει κάποιος μεθαύριο “Α, ο τύπος που σκηνοθέτησε τον Αδάμαστο”, θα προτιμούσα να πει “Α, ο τύπος που λέει ωραίες ιστορίες”. Ή να μην πει και τίποτα και να μου κάνει ένα tap στον ώμο, δεν έχω ιδέα.

Χρέη σκηνοθέτη, αλλά και ηθοποιού, για την ταινία «Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος», όπου ενσάρκωσε τον ρόλο του Φάλκο.

5. Και πάμε στην πιο πρόσφατη δουλειά σου, τη βραβευμένη post-apocalyptic ταινία «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ» (δείτε την ολόκληρη ΕΔΩ). Εκεί, ο πρωταγωνιστής σου, ο Κώστας, ακόμα και με τα πάντα κατεστραμμένα γύρω του, αναζητά το «γιατί» σ’ έναν έρωτα – μια καψούρα – που τον εγκατέλειψε. Πιστεύεις πραγματικά ότι μπορεί κανείς με τον έρωτα να βιώσει το «τέλος του κόσμου»;

Το πιστεύω ακράδαντα. Έρωτας, αγάπη, καψούρα, όπως θες πες το, ούτως ή άλλως ο καθένας το αντιλαμβάνεται και το βιώνει διαφορετικά, δεν μπαίνει ταμπέλα σε κάτι τέτοιο. Μπορεί να είναι ένας έρωτας που σε εγκατέλειψε, ένας έρωτας που εγκατέλειψες, ένας έρωτας που τον πήραν βίαια από τα χέρια σου, χίλια δυο πράγματα που ο καθένας από εμάς, που έχει νιώσει έστω κάτι στη ζωή του, μπορεί να κατανοήσει. Το τέλος του κόσμου, όμως, νομίζω είναι προσωρινό, γιατί κι από τις στάχτες μπορεί να δημιουργηθεί ζωή. Νομίζω το λέει και ο χαρακτήρας του John Hammond στο «Jurassic Park» και ακόμα καλύτερα ο Ian Malcolm: “Life… uh… finds a way”.

6. Οι περισσότερες ταινίες σου χαρακτηρίζονται από το στοιχείο του φανταστικού (sci-fi, τρόμος, επική φαντασία). Το sci-fi διεκδικεί τον χαρακτηρισμό ως προσωπικό σου αγαπημένο είδος, ή έστω μια πιο συχνή επιλογή. Πόσο πιθανό, κυρίως πόσο πραγματοποιήσιμο, είναι να γυριστεί στην Ελλάδα μια μεγάλου μήκους ταινία επιστημονικής φαντασίας; 

Νομίζω δεν είναι το αγαπημένο μου είδος το sci-fi και, βασικά, δεν έχω ιδέα καν ποιο ειναι το αγαπημένο μου είδος όσο μεγαλώνω. Πιο συχνή επιλογή μπορεί – έτυχε, υποθέτω. Όσον αφορά το πόσο  πραγματοποιήσιμο είναι να γυριστεί μια τέτοιου είδους ταινία εδώ, η απάντηση είναι “εξαρτάται”. Εξαρτάται από το τι ιστορία έχεις να πεις, μπορεί και να είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας μέσα σε ένα μπάνιο, δεν ξέρω, δεν είναι απαραίτητο να σκεφτόμαστε μεγαλύτερου μεγέθους πράγματα λόγω του ό,τι μια ταινία ανήκει σε ένα συγκεκριμένο είδος. Άρα, εξαρτάται από το τι ιστορία έχεις να πεις και, αν βρεθεί κάποιος άνθρωπος να την διαβάσει, να ενδιαφερθεί και να βρεις τον τρόπο και την παραγωγή για να την πραγματοποιήσεις. Τίποτα από αυτά δεν είναι εύκολο. Ειδικά το να κάνεις μια τέτοια ταινία σε ένα μπάνιο. Αγχώνομαι και μόνο που το σκέφτομαι. Challenge accepted. Ή και όχι.

…αν και ο κόσμος που έπλασε ο Γιάννης Ρουμπούλιας θα είναι πάντα στη καρδιά μου, νιώθω πως πρέπει να προχωρήσω και σε διαφορετικά μονοπάτια.

7. Από ποιους σκηνοθέτες, ή ακόμα και κινηματογραφικά ρεύματα, έχεις επηρεαστεί περισσότερο;

Αγαπώ αρκετούς σκηνοθέτες, Park Chan Wook, Quentin Tarantino, τον Edgar Wright που απλά θέλω να του σφίξω το χέρι και να τον κάνω μια αγκαλιά. Δεν ξέρω αν έχω επηρεαστεί από κάποιον από αυτούς, μπορεί, μπορεί όχι, δεν το συνειδητοποιείς πολλές φορές.

8. Εκτός από σκηνοθέτης είσαι και σεναριογράφος. Δε θα σε ρωτήσω πώς σου έρχονται οι ιδέες, αλλά θα σε ρωτήσω ποια είναι η στιγμή που σε «πωρώνει» περισσότερο σαν σεναριογράφο, η στιγμή της σύλληψης της ιδέας, η αρχή της συγγραφής της, όταν μπει η τελική τελεία ή κάποια εντελώς άλλη στιγμή;

Θα έλεγα πως το κομμάτι που είναι και το πιο παραγωγικό, πιο αγχωτικό και ταυτόχρονα αυτό που με κάνει να  το δουλεύω πιο πυρετωδώς από τα άλλα είναι ξεκάθαρα η στιγμή που γράφεις το σενάριο και τους  διαλόγους και δεν σταματάς μέχρι να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να πεις “Ωραία, κάτι βγήκε σήμερα, αύριο πάλι. Ή και όχι, μπορώ λίγο ακόμα”.

9. Πώς βλέπεις το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου και ποιος πιστεύεις είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του;

Το μέλλον του Ελληνικού κινηματογράφου, όπως όλα δείχνουν, μπορεί να λέγεται “μέλλον” και “επιτυχημένο” μάλλον όταν βρίσκεται εκτός συνόρων. Ίσως γιατί ακριβώς ο μεγαλύτερος εχθρός του βρίσκεται εντός. 

10. Τι να περιμένουμε από σένα στο μέλλον;

Αυτή τη στιγμή έχω τρία σενάρια για ταινίες μεγάλου μήκους, τα οποία έχουν βραβευθεί σε Πανελλήνιους  διαγωνισμούς της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος τα τελευταία χρόνια. Προσπαθώ να προχωρήσω ένα από αυτά με τίτλο “4 Κύκλοι”, το οποίο είναι μια ιστορία αναζήτησης εκδίκησης σε τέσσερις ταραγμένες περιόδους της Ελληνικής Ιστορίας κατά τον ΒΠΠ.  Το τι μέλλει γενέσθαι, άγνωστο. Δυστυχώς, το να κάνεις σινεμά προϋποθέτει να έχεις μεγάλη υπομονή οπότε… υπομονή  και μπορεί να μάθουμε κάποια στιγμή!

Βιογραφικό

Ο Θάνος Κερμίτσης γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος των τμημάτων Film & Tv Studies του New York College, Post Production του ομίλου Intergraphics, αλλά και απόφοιτος του τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου.

Από το 2008 έχει σκηνοθετήσει αρκετές ταινίες μικρού μήκους, ενώ η πρώτη του μεγάλου μήκους ήταν η πολυβραβευμένη ταινία επικής φαντασίας “Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος” (2013).

Επίσης, έχει συμμετάσχει σε πολλές ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους ως ηθοποιός, μοντέρ, αλλά και διευθυντής φωτογραφίας.

Ως σκηνοθέτης, όλες οι ταινίες του έχουν διακριθεί και βραβευτεί σε διεθνή και εγχώρια κινηματογραφικά φεστιβάλ.

Ως σεναριογράφος έχει βραβευτεί τρεις φορές στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Σεναρίου της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος: το 2015 με τα σενάρια “Family Park” και “3L3N1”, και το 2017 με το σενάριο “4 Κύκλοι”.

Το 2017 συμμετείχε στο 40o Εθνικό Διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Μικρού Μήκους ταινιών Δράμας με την ταινία Καληνύχτα”, η οποία απέσπασε δύο βραβεία.

Το 2016, σε συνεργασία με τον ηθοποιό-σκηνοθέτη Δημήτρη Λάλο, δίδαξε σε σεμινάρια υποκριτικής κινηματογράφου στο θέατρο “Εν Αθήναις”.

Το 2012 και 2013 διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Ιονίων Νήσων, που έλαβε χώρα στην Λευκάδα.

Φιλμογραφία (ως Σκηνοθέτης)

2017- Καληνύχτα (35′)

2014- Felony (5′)

2013- Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος (126′)

2011- Tρωγλοδύτες (21′)

2010- Ζήσε σαν Μπάτσος, Ψόφα σαν Σκύλος (40′)

2010– Remnant (15′)

2009- Παρτίδες με τον Χάρο (20′)

Δείτε ολόκληρη την, μικρού μήκους, ταινία πολεμικού τρόμου «Τρωγλοδύτες» (2011). Για να μείνετε ενημερωμένοι για τις νέες του δουλειές, ακολουθείστε τον στο κανάλι του στο ΥouTube.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά