Υπερφυσικά φαινόμενα ή πλάνη των αισθήσεων;

by Μαρία Κοσμανίδου

Οι μάγισσες με τις ιπτάμενες σκούπες, που πετούν πάνω από τα 150 μέτρα, θα υπόκεινται σε σύλληψη, με βαρύ πρόστιμο R 500.000 (Λιλανγκένι). Τα σκουπόξυλα των μαγισσών θεωρούνται παρόμοια, με οποιαδήποτε βαρύτερη συσκευή μεταφοράς που είναι στον αέρα, δήλωσε ο αρχηγός της πολιτικής αεροπορίας και διευθυντής εταιρικών υποθέσεων Sabeli Dlamini, του βασιλείου του Εσουατίνη (πρώην Σουαζιλάνδη). Σε αυτό το μικρό κρατίδιο της νότιας Αφρικής φαίνεται να πιστεύουν πράγματι στη μαγεία!

Φαντάσματα, πνεύματα, αερικά, παρουσίες, μάγισσες, άγγελοι, δαιμονικά, πόσες και πόσες ονομασίες έχουν δώσει οι άνθρωποι, για πράγματα που δε μπορούν να εξηγήσουν, για πράγματα που αισθάνονται αλλά δε βλέπουν ή που μερικοί τα βλέπουν και οι υπόλοιποι δεν τους πιστεύουν. Όταν κάτι δε μπορείς να το εξηγήσεις, το φοβάσαι, σε γοητεύει και του δίνεις διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από ότι στην πραγματικότητα έχει. Τι είναι όμως αυτό που όλοι φοβόμαστε στο σκοτάδι και δε μας αφήνει να κοιμηθούμε ήσυχοι τα βράδια; Αυτό που μερικές φορές στοιχειώνει τα όνειρά μας και φοβόμαστε να κλείσουμε τα μάτια, ο παραμικρός θόρυβος που κάνει την καρδιά μας να χτυπάει γρήγορα και ακανόνιστα και έχουμε την αίσθηση πως κάποιος θα μας επιτεθεί και θα μας κάνει κακό; Από τα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι, προσπαθούσαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και κάποιοι (τι πρωτότυπο) χρησιμοποίησαν αυτή την υποτιθέμενη γνώση, προς όφελός τους.

Όπως έχω ξαναπεί, ο φόβος είναι το μέσο για να χειραγωγείς. Τον έχουν χρησιμοποιήσει και τον χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα (θρησκείες, κοινωνικά συστήματα). Όπως είναι φυσικό, ξεφύτρωσαν ειδήμονες παντού, με ονομασίες όπως, μάντεις, προφήτες, πνευματιστές. Εξυπακούεται πως είχαν και τη βάση τους, ποιος δε γνωρίζει το μαντείο των Δελφών ή πόσοι δε γοητεύτηκαν από τις σοφές κουβέντες των Θιβετιανών μοναχών που υποστηρίζουν πως υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που νομίζουμε πως είναι ο κόσμος μας και ταξίδεψαν ως εκεί; Άνθρωποι όλων των στρωμάτων και΄επιπέδων γνώσης, στελέχωναν τις τάξεις τους.

Ένα διάσημο παράδειγμα είναι και το Ghost Club. Το 1855 κάποιοι υποτίθεται ψαγμένοι τύποι στο Triniti College στο Cambridge , άρχισαν να μιλούν και να κάνουν έρευνες επάνω στα υπερφυσικά ζητήματα. Το 1862 στο Λονδίνο εγκαινίασαν και επισήμως τη λέσχη, το Ghost Club. Κρατήθηκε για χρόνια σε επίπεδο έως και 82 μελών, χωρίς συμμετοχή γυναικών! Η λέσχη εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα και στους κόλπους της φιλοξένησε διάφορους συγγραφείς, ακαδημαϊκούς, κληρικούς, πολιτικούς και επιστήμονες. Ανάμεσα σε αυτούς ο Charles Dickens, Arthur Conan Doyle, William Butler Yeats. Μετά το 1936 επιτράπηκε η συμμετοχή γυναικών και μόλις το 2005 εκλέχθηκε η Kathy Gearing ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος.

Δείτε επίσης:

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε, χρειάζεται πρώτα να καταλάβουμε. Τι να καταλάβουμε; Μα φυσικά τον ίδιο μας τον εαυτό και αυτό μέσα στο οποίο ζούμε και αποτελούμε κομμάτι. Εδώ μπαίνουν τα αιώνια ερωτήματα, που έχουμε όλοι οι άνθρωποι, (εντάξει όχι και όλοι). “Ποιος είμαι, γιατί είμαι, από που ήρθα, πού πάω;”. Οι επιστήμονες φυσικά, αυτοί με τα αχτένιστα μαλλιά και την τρέλα στο μάτι, οι αληθινοί, εργάζονται σκληρά πάνω σε αυτά και έχουν καταλήξει σε καταπληκτικά συμπεράσματα, αποδεδειγμένα κατ’ επανάληψη πειραματικά. Το πρώτο και πιο βασικό νομίζω , είναι πως το σύμπαν μας, αποτελείται τουλάχιστον από τέσσερις διαστάσεις και εμείς μπορούμε να αντιληφθούμε μόνο τις τρεις. Ο εγκέφαλος μας είναι ένας ισχυρός βίο-υπολογιστής, δέκτης και πομπός ενεργειακών σημάτων (πολύ μικρά τμήματα), που τα μετασχηματίζει σε αυτό που λέμε υλική πραγματικότητα. Ζούμε δηλαδή σε ένα MATRIX. Ειδική θεωρία της σχετικότητας Albert Einstein.

Οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας δεν είναι πραγματικό. Όπως έχει τονίσει επανειλημμένα ο αγαπημένος μου αστροφυσικός Δρ Μάνος Δανέζης , γύρω μας υπάρχει ένας κοχλάζων ωκεανός ενέργειας και εμείς λαμβάνουμε πολύ μικρά τμήματα από αυτή, που μεταφέρονται μέσω των νευρώνων σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου και εκεί μετασχηματίζονται σε εικόνες, ήχους, γεύσεις, οσμές. Πολύς φορές οι νευρώνες μπερδεύονται και ορισμένοι άνθρωποι εμφανίζουν το φαινόμενο της συναισθησίας. Ακούνε δηλαδή τα χρώματα και βλέπουν τους ήχους, μα ευτυχώς είναι παροδικό. Όλα είναι χημικές ενώσεις. Αν είχαμε άλλη φυσιολογία θα αντιλαμβανόμασταν άλλα. Και επειδή στην όραση οφείλετε το μεγαλύτερο ποσοστό αντίληψης, πρέπει να αναφέρουμε τις τρεις ατέλειες του ματιού μας. 1ο Δε μπορεί να διακρίνει αντικείμενα, που έχουν διάμετρο κάτω από μια ελάχιστη. Δε μπορεί να δει τα μόρια και έχουμε την αίσθηση του κενού. 2ο Όταν δύο αντικείμενα είναι πολύ κοντά, τα βλέπει σαν ένα (διακριτική ικανότητα). 3ο Μπορεί και λειτουργεί σε μια στενή περιοχή ακτινοβολιών. Βλέπουμε πράσινο και κίτρινο και δε βλέπουμε υπεριώδες και υπέρυθρο.. Χάνουμε δηλαδή έναν άπειρο χείμαρρο ακτινοβολιών που βρίσκονται γύρω μας. Άρα επειδή δε μπορούμε να δούμε τον πραγματικό κόσμο γύρω μας, γιατί αδυνατεί η φυσιολογία του εγκεφάλου μας, αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει!

Υπάρχουν δύο μορφές γνώσεις, η γνήσια και η νόθα. Στη νόθα ανήκουν η όραση, η ακοή, η γεύση, η όσφρηση, η αφή.

Δημόκριτος

Εδώ ερχόμαστε στην ουσία, το’ Ενεργειακό κατώφλι ‘. Για να μπορώ να δω, ακούσω κτλ πρέπει το ποσό της ενέργειας να είναι πάνω από κάποιο ελάχιστο. Αν το ενεργειακό μου κατώφλι είναι πολύ χαμηλό, βλέπω, ακούω κτλ πράγματα που οι άλλοι δε μπορούν. Αν είναι υψηλό δε μπορώ. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Και γιατί τα σκυλιά ακούνε σε άλλα μήκη κύματος και οι κουκουβάγιες βλέπουν μέσα στο σκοτάδι; Όλα είναι στη φυσιολογία του εγκεφάλου. Η κακομοίρα η Ζαν ντ’Αρκ πρέπει όντως να άκουγε φωνές μα εκείνη την εποχή που να βρεις το δίκιο σου. Και μέχρι τη σημερινή εποχή όποιος άκουγε ή έβλεπε πράματα που οι άλλοι δε μπορούσαν, τον έστελναν κατευθείαν στο τρελοκομείο ή για εξορκισμό, ενώ το μόνο που θα έπρεπε να κάνουν, είναι να του μετρήσουν το ενεργειακό του κατώφλι.

Σε μια σχετική έρευνα επιστήμονες στην Ελβετία, δημιούργησαν την ψευδαίσθηση φαντάσματος, στο εργαστήριο. Οι ερευνητές με επικεφαλής το νευροεπιστήμονα Olaf Blanke της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λαζάνης (EFPL) και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης, σύμφωνα με το BBC έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας ‘Current biology’, το ‘Science ‘, το’ Nature’, το New scientist’. Πειραματίστηκαν με 48 εθελοντές, πετυχαίνοντας και με τη βοήθεια ενός ρομπότ, να ‘χειραγωγήσουν’ το νευρικό σύστημα των συμμετεχόντων και να δημιουργήσουν τη ψευδαίσθηση τεσσάρων φαντασμάτων, τα οποία άγγιζαν τις πλάτες τους. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο άνθρωπος σχηματίζει μια ενοποιημένη αντίληψη του εαυτού του μέσα στο χώρο. Πολλές φορές λόγο ασθενείας ή στην προκειμένη περίπτωση το ρομπότ, ο ανθρώπινος νους, σχηματίζει μια δεύτερη εικόνα του σώματός του, που δεν αντιλαμβάνεται ως ‘εγώ’ μα σαν μια ξένη ‘παρουσία’. Στη συνέχεια την ερμηνεύει ως πνεύμα, φάντασμα, άγγελο, δαίμονα. Πιθανότατα λοιπόν, όλα αυτά είναι ψευδαισθήσεις που δημιουργεί ο νους, όταν χάνει στιγμιαία την επαφή του στο χώρο με το ίδιο του το σώμα, λόγο κούρασης, ασθένειας ή έντονου ψυχολογικού στρες.

Φαίνεται όμως τόσο αληθινό το Matrix και τόσο απίθανο αυτό που δε βλέπουν οι άνθρωποι που μάλλον δε θα πάψουν να πιστεύουν στο υπερφυσικό, όσες γνώσεις και αν αποκτήσουν. Έχουν γραφτεί τόσα βιβλία, έχουν γίνει τόσες έρευνες μα οι πλανεμένες αισθήσεις είναι πιο δυνατές από τη λογική. Αντί να διαβάσουμε και το συλλογικό έργο των Guillaume Fabrice, Tiberghien Guy, Bauduin Jean-Yves’ Ο εγκέφαλος δεν είναι αυτό που νομίζεται’ οι περισσότεροι διαβάζουμε μόνο το’ Hex ‘του Thomas Olde Heuvelt που είναι πιο τρόμο-διασκεδαστικό ή το’ Έτσι βλέπω τον κόσμο’ του Μάνου Δανέζη – Στράτου Θεοδοσίου διαβάζουμε μόνο το απίστευτο ‘It’ του Stephen King που εμένα προσωπικά κατάφερε να με κάνει να φοβάμαι τους κλόουν ( όχι ότι τους συμπαθούσα ιδιαίτερα πριν από αυτό). Όσα όμως και να μάθουμε, αυτά που είναι ριζωμένα βαθιά μέσα στο DNA μας, δεν πρόκειται να αλλάξουν σύντομα. Ο Alvin Toffler συγγραφέας του ‘ 3ο κύμα ‘ είχε δίκιο όταν είπε πως: Οι αγράμματοι του 21ο αι. δε θα είναι αυτοί που δε μπορούν να γράφουν ή να διαβάζουν, αλλά αυτοί που δε θα μπορούν να μάθουν, να ξεμάθουν και να ξαναμάθουν. Θα κλείσω με τον αγαπημένο μου στίχο από το ποίημα του Edgar Alan Poe, “A dream within a dream”:

All that we see or seem
is but a dream within a dream.
(Όλα όσα βλέπουμε ή ότι φαινόμαστε όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο).

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά