10 ταινίες τρόμου… που ΔΕΝ είναι ταινίες τρόμου (Μέρος B’)

by Μαρίνος Πολίτης

Αρκούν μία-δύο σκηνές τρόμου για να καταστήσουν μια ταινία… τρόμου; 5 ακόμα εξαιρετικές ταινίες τρόμου που μας βάζουν σε δίλημμα…

(Διαβάστε το Α’Μέρος εδώ)

5. I Saw the Devil (2010)

Η εκδίκηση δεν είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά μια ασθένεια που μολύνει οτιδήποτε την αγγίζει σε αυτό το Κορεάτικο θρίλερ. Ο κατά τ’άλλα συμπαθής στα πλαίσια της πλοκής, ντετέκτιβ, βασανίζει τον σαδιστικό δολοφόνο προσφέροντάς του την ιδέα της ελευθερίας και της διαφυγής από την νέμεσις, μόνο και μόνο για να τον πιάσει και να τον ξαναφήσει σε μια προσπάθεια ψυχολογικού πολέμου. Ο ντετέκτιβ όμως διαπράττει ξεκάθαρη ύβρις με αυτό το γαϊτανάκι μίσους, επιτρέποντας στον δολοφόνο ουσιαστικά να βρει καινούργια θύματα μέχρις ότου ξαναεμφανιστεί ως από μηχανής Θεός… όχι πριν έχει γίνει όμως κάποιο είδους ζημιά. Η κατάπτωση ενός ηθικού ανθρώπου που η εμμονή του με έναν απεχθή εγκληματία τον έφερε στο επίπεδό του. Κυνηγητό που χαρίζει σίγουρα στην ταινία μια θέση στα εξαιρετικά σύγχρονα θρίλερ. Και ωμή βία που θα του χάριζε και μια θέση στα εξαιρετικά σύγχρονα σπλάτερ… ή μήπως όχι; Είναι πραγματικά θέμα προοπτικής η συγκεκριμένη περίπτωση και μοιάζει πολύ με την περίπτωση του Se7en. Πολλές φορές τα αστυνομικά θρίλερ παρουσιάζουν ρεαλιστικές σκηνές βίας και δολοφονιών, κι ειδικά οι Κορεάτες, με πλούσια ταινιοθήκη σε αυτό το είδος, έχουν την τάση να φτάνουν την βιαιότητα και τον σαδισμό στον υπερθετικό βαθμό στην προσπάθειά τους η κάθε ταινία να έχει μια ξεχωριστή ταυτότητα. Σε αυτές, όπως και στο I Saw the Devil, το παιχνίδι δεν είναι ανάμεσα στον θύτη και τα θύματα (όπως συνηθίζεται στις ταινίες τρόμου), αλλά ανάμεσα στον αστυνομικό και τον θύτη, που αναλαμβάνουν τους αντίστοιχους ρόλους του κυνηγού και του κυνηγημένου.  

4.  The Orphanage (2007)

Εξαφανισμένο παιδί, τραγική μάνα, στοιχειωμένο σπίτι, ύφος ταινίας αλά Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, πλοκή… καθαρά μυστηρίου. Οι Ισπανοί δημιουργοί ως γνωστόν, έχουν βρει την μυστική συνταγή των σκοτεινών παραμυθιών και λατρεύουν να βάζουν τα παιδιά σε πρώτο ρόλο στις σκοτεινές ιστορίες τους. Ο Λαβύρινθος του Πάνα είναι ο σημαιοφόρος αυτής της δήλωσης και παρά τα τέρατά του, τόσο ανθρώπινα όσο και μη, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα σκοτεινό παραμύθι φαντασίας. Το Ορφανοτροφείο έχει φαντάσματα σίγουρα, στα φαντάσματα αρέσει να παίζουν, και κανείς άνθρωπος δεν έχει διάθεση να παίξει με αόρατα νεκρά στοιχειά. Η ουσία έγκειται στο τι παιχνίδι παίζουν στην εν λόγω ταινία. Ουσιαστικά ένα κρυφτούλι με το χαμένο παιδί της πρωταγωνίστριας και την ίδια. Και ναι η τελευταία σκηνή θα σας μείνει αλησμόνητη, αλλά σίγουρα όταν σκάβεις για να βρεις στοιχεία… μπορεί να πέσεις και σε κάνα σκελετό.

3. Picnic at Hanging Rock (1975)

Αν κάποιος επισκεφτεί την σελίδα της ταινίας στο Imdb, δεν θα βρει την λέξη horror ανάμεσα στα genres στα οποία τοποθετείται. Έχει βρεθεί όμως πολλάκις σε λίστες σινεφίλ με τις καλύτερες ταινίες τρόμους, παρότι τίποτα πραγματικά δεν δικαιολογεί την θέση της εκεί. Η ταινία είναι ξεκάθαρη ως προς τους σκοπούς της: Να δώσει φως στο μυστήριο της εξαφάνισης των κοριτσιών και, πολύ περισσότερο, να αναδείξει πώς αυτή η εξαφάνιση επηρέασε την εύθραυστη όπως αποδείχτηκε καθημερινότητα του αυστηρού Παρθεναγωγείου. Αναδύθηκαν κρυφές σκοτεινές επιθυμίες, που θάβονταν από το φως που ήταν η… χαμένη ηρωίδα, όμως ακόμα κι η κορύφωση της ανάδυσης των καταπιεσμένων συναισθημάτων παρουσιάστηκε ως μια ακόμη σκηνή καλυμμένη από πέπλο μυστηρίου.

2. Les Diaboliques (1955)

Η ταινία που ο Χίτσκοκ δεν έφτιαξε ποτέ. Μια δολοφονία, μια δολοπλοκία, ψυχολογικός τρόμος, σεναριακή ανατροπή… Χιτσκοκικού επιπέδου. Θύματα που έγιναν θύτες, που γίνονται συμπαθείς από την αρχή παρά την θεωρητικά κατακριτέα πράξη της δολοφονίας, μια πράξη που εσύ μπορεί να επιδοκιμάζεις, αλλά ίσως οι δυνάμεις αυτού του κόσμου όχι. Γι’αυτό κι η θρησκόληπτη πρωταγωνίστρια με την αδύναμη (κυριολεκτικά) καρδιά, να υποφέρει τόσο από κάποια αόρατη δύναμη που εξαφάνισε το πτώμα κι εμφανίζει στοιχεία της ύπαρξής του παντού, οδηγώντας την στην ψυχολογική κατάρρευση. Ένα μυστήριο το οποίο θα προβληματίσει και τον πιο μυημένο σινεφίλ, ταλαντευόμενος ανάμεσα σε σενάρια που μοιάζουν αδύνατα κι απίθανα, ενώ οι λάτρεις του τρόμου θα ευελπιστούν σε μια πιο ‘τρομακτική’ επίλυσή του, λαμβάνοντας υπόψη την φήμη της ταινίας ως αριστούργημα του σινεμά τρόμου.

Η αποκορύφωση λοιπόν με την ‘ανάσταση’ του νεκρού στην μπανιέρα, έχει τοποθετηθεί πολλές φορές σε λίστες με τα αρτιότερα jump scares όλων των εποχών… αν κι οι περισσότεροι μυημένοι σινεφίλ πιθανόν να μην ‘τσιμπήσουν’. Η επίλυση του μυστηρίου θυμίζει περισσότερο Double Indemnity (Με Διπλή Ταυτότητα, 1944) και ακολουθεί τις συνταγές πετυχημένων φιλμ-νουάρ, ακυρώνοντας κάθε ιδέα τρόμου, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες των λάτρεις του μυστηρίου, ίσως απογοητεύοντας και λίγο τους λάτρεις του τρόμου. Δεδομένου αυτού, καλύτερα να μην το προτείνεις στους δεύτερους, αλλά στους πρώτους.

1. The Wicker Man (1973)

Η ταινία που έχει βαφτίσει ένα ολόκληρο υποείδος ταινιών τρόμου, των ταινιών που περιέχουν παγανιστικές αιρέσεις και, κυρίως, μια εσφαλμένη ιδέα μιας αρμονικής κι ήσυχης κοινωνίας που κρύβει ένα σκοτεινό πρόσωπο. Όπως το Wicker Man, που ποντάρει στο αίσθημα της ανασφάλειας- ΞΕΡΕΙΣ ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ, αλλά ακολουθείς τις προσπάθειες ενός κυνικού θρησκόληπτου αστυνομικού να βρει άκρη στον παραλογισμό. Και δεν είναι τόσο ο κυνισμός του, όσο η άρνησή του να αποδεχτεί μια διαφορετική πίστη από την επικρατούσα, που τον οδηγεί στο να μην αντιμετωπίσει με ψυχραιμία την κατάσταση γύρω του, ενώ η κοινωνία που δρα με τρόπο πολύ διαφορετικό από αυτόν που έχουμε συνηθίσει την μοντέρνα εποχή, θεωρεί τον δικό της τρόπο ζωής φυσιολογικό. Και μαζί με τον πρωταγωνιστή αναζητάς το λάθος, η αφορμή τίθεται από την εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού, κάτι που θεωρείται απράδεκτο σε οποιαδήποτε μορφή κοινωνίας.

Αυτή η ανάλυση, αυτό το κοντράστ, μεταξύ της ‘φυσιολογικής’ μας κοινωνίας και της παγανιστικής, αλλά και το πόσο ανατριχιαστικά μοιάζουν, είναι η κύρια γοητεία αυτής της ταινίας, που αργά και βασανιστικά μετατρέπει το όλο μυστήριο, που είναι τόσο η ανακάλυψη του μικρού κοριτσιού, αλλά και των μηχανισμών της κοινωνίας της ίδιας, σε ένα παιχνίδι μεταξύ αυτών και του αστυνομικού. Ένα παιχνίδι που έχει τραγική κατάληξη, σε μια από τις γραφικότερες σκηνές στην ιστορία ολόκληρου του σινεμά, με την θυσία του ‘διαφορετικού’ αστυνομικού στην πυρά, κάτι που φέρει στο μυαλό και τους μάρτυρες του πλέον καθιερωμένου χριστιανισμού που κάποτε κι εκείνοι ήταν ‘διαφορετικοί’.

Στην τελική όμως ίσως να πιάσεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται. Πού έγκειται ο τρόμος σε όλο αυτό; Στην τελευταία σκηνή; Στην ιδέα της ανθρώπινης θυσίας; Στην ιδέα μιας παγανιστικής κοινωνίας την μοντέρνα εποχή; Ναι, κάποιος μπορεί να δεχτεί οποιαδήποτε αυτές τις ιδέες ως αφορμή να ανατριχιάσει… μα δεν θα στοιχειώσει τους εφιάλτες του, ούτε θα σκεφτεί να αποστρέψει το βλέμμα, αντιθέτως θα θελήσει να δει πιο καθαρά ψάχνοντας για στοιχεία, ψάχνοντας γιατί ‘εκείνοι’ είναι τόσο διαφορετικοί από ‘μας’. Όμως ο τρόμος είναι κάτι που χτυπά τόσο άσχημα τις αισθήσεις που καταβάθος θέλουμε να πάψουμε να παρακολουθούμε και για κάποιον περίεργο λόγο συνεχίζουμε και το κάνουμε.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά