Το σκοτάδι και ο χρόνος

by Γιάννης Σιδέρης

bench

Ο Γιόχαν δε μπορούσε να συγκεντρωθεί με τίποτα.
Κοιτούσε με κενό βλέμμα το άδειο πάρκο έξω από το παράθυρο, όσο έπαιζε νευρικά με το στυλό στα δάκτυλα του. Το γραφείο της εταιρίας που δούλευε έσφυζε από ζωή και κινητικότητα, αλλά αυτός είχε το βλέμμα του κολλημένο έξω. Στα καταπράσινα δένδρα, που σάλευαν ελαφρά με το άγγιγμα του αέρα. Στα μοναχικά παγκάκια, που περίμεναν κάποιον περαστικό για να του προσφέρουν λίγες στιγμές ξεκούρασης.

Το μυαλό του ταξίδευε στο όνειρο της προηγούμενης νύχτας και στο σημείωμα που είδε γραμμένο από άγνωστο χέρι στο κομοδίνο του. Όχι πριν τον σκοτώσεις.
Το χαρακωμένο πρόσωπο με τα κατακόκκινα μάτια είχε παρελάσει ξανά από τον ύπνο του, αλλά δυστυχώς όσο ήταν ξύπνιος, δε μπορούσε με τίποτα να θυμηθεί ποιος είναι.
Τον είχε τρομάξει, αν μη τι άλλο τον είχε στοιχειώσει εδώ και δεκάδες νύχτες, αλλά πλέον κυριαρχούσε περισσότερο το συναίσθημα του εκνευρισμού.
Ποιος ήταν; Τι ζητούσε από τον ίδιο; Γιατί σε κάθε όνειρο έβλεπε ότι έπεφτε από κάπου για να του ξεφύγει; Γιατί ποτέ δεν έφτανε στο τέλος της πτώσης, παρά ξύπναγε λίγο πριν συγκρουστεί με το έδαφος;
Αναπάντητα ερωτήματα για δυνατούς λύτες. Αλλά ο Γιόχαν το μοναδικό που ήθελε σήμερα, ήταν να παρατηρεί αδιάκοπα το άδειο πάρκο.

Κάποια στιγμή, έκανε την εμφάνιση της μία ψηλή γυναίκα, ντυμένη στα λευκά, μ’ ένα έντονο και ασυνήθιστο καπέλο. Το βλέμμα της ταξίδεψε γύρω από το πάρκο, βημάτισε με προσοχή γύρω από το μικρό συντριβάνι και εν τέλει, έκατσε σ’ ένα από τα άδεια παγκάκια. Ο αέρας και η εικόνα που έβγαζε συνεπήραν τον Γιόχαν. Ένιωθε να ελκύεται από αυτήν τη γυναίκα, σα να την ήξερε καιρό, να είχαν ζήσει μία ερωτική περιπέτεια μαζί που τελείωσε άδοξα, και τώρα οι μνήμες είχαν ξυπνήσει πάλι για να τον βασανίσουν.
Ασυναίσθητα, σηκώθηκε από την καρέκλα του γραφείου του και πλησίασε το παράθυρο, για να παρατηρεί καλύτερα τη γυναίκα.

Εκείνη χαμογέλασε ελαφρά, σα να κατάλαβε την κίνηση του Γιόχαν, και κάθισε πιο αναπαυτικά στο παγκάκι γέρνοντας το κεφάλι της ελαφρά προς τα πίσω. Απέπνεε κάτι το ερωτικό, κάτι μυστηριώδες που μαγνήτιζε τον Γιόχαν και ένιωσε την καρδιά του να αυξάνει τους χτύπους της. Η γυναίκα του ήταν παντελώς άγνωστη, ήταν σχεδόν σίγουρος γι αυτό, αλλά είχε ήδη ηλεκτρίσει την ατμόσφαιρα γύρω της και δεν τον είχε αφήσει ασυγκίνητο.
Ξαφνικά, την έντονα φορτισμένη σκηνή διέκοψε μία απότομη σκιά που απλώθηκε πάνω από τη φιγούρα της γυναίκας. Η ίδια δεν φάνηκε να το αντιλαμβάνεται, αλλά ο Γιόχαν είχε ασπρίσει από τον τρόμο του. Πισωπάτησε μερικά βήματα, καθώς έβλεπε μία κατάμαυρη σκιά να μορφοποιείται πίσω από τη γυναίκα και ν’ αγκαλιάζει το σώμα της. Στα σημεία που η σκιά ακουμπούσε το δέρμα της γυναίκας έπαιρνε μία καφέ απόχρωση που μετά γινόταν κατάμαυρη. Η ίδια χαμογελούσε αδιάκοπα και είχε παραδοθεί εξ’ολοκλήρου στη σκιά, η οποία αδηφάγα κατάπινε στην κυριολεξία κάθε σπιθαμή του σώματός της.
Στο τέλος, είχε μείνει μόνο μία άμορφη, μαύρη μάζα, η οποία εξαφανίστηκε όταν οι πρώτες ηλιαχτίδες άρχισαν να τη διαπερνούν.

Ο Γιόχαν είχε κοκαλώσει. Κοίταξε τριγύρω του να δει αν και κάποιος άλλος είχε αντιληφθεί το ίδιο θέαμα, αλλά όλοι συνέχιζαν ακάθεκτοι τις δουλειές τους.
Του πήρε τουλάχιστον δύο λεπτά για να συνέλθει και έτρεξε έξω να πάει στο πάρκο να δει από κοντά τι είχε συμβεί.
Το σημείο που βρισκόταν το παγκάκι φαινόταν ανέπαφο. Σα να μην είχε συμβεί τίποτα από όσα είχε δει τα προηγούμενα μόλις λεπτά. Ο αέρας φυσούσε ελαφρά στο πρόσωπο του και ο ήλιος ζέσταινε το σώμα του.
Παρ’όλο που οι μυρωδιές του πάρκου ήταν ευχάριστες, υπήρχε μία ελαφριά δυσωδία, η οποία έφτανε στα ρουθούνια του θυμίζοντάς του καμμένη -ή ακόμα και σάπια- σάρκα.
Κάθισε στο παγκάκι και προσπάθησε να το ψηλαφίσει μήπως και εντοπίσει κάποιο στοιχείο, κάτι που να είχε αφήσει η γυναίκα πριν την καταπιεί αυτή η μαύρη σκιά.

Καθώς τα αποτελέσματα της έρευνας του αποδεικνύοταν άκαρπα, άρχισε να πιστεύει πως όλο αυτό ήταν αποκύημα της φαντασίας του. Ότι τα μάτια του πάλι τον ξεγέλασαν και το μυαλό του έπαιξε για ακόμα μια φορά μαζί του. Νευριασμένος με τον εαυτό του σηκώθηκε, κοντοστάθηκε όμως όταν ένιωσε το πόδι του να πατάει κάτι σκληρό στο γρασίδι.
Έλεγξε τη σόλα του παπουτσιού και αντίκρισε κάτι γυαλιστερό. Ήταν ένα κομματάκι από χαλκό που έμοιαζε ν’ ανήκει σ’ ένα μενταγιόν σε σχήμα καρδιάς. Το περιεργάστηκε. Δεν το είχε ξαναδεί, αλλά η υφή τού ήταν γνώριμη.
«Όχι πριν τον σκοτώσεις. Δε θα εγκαταλείψεις πριν τον σκοτώσεις. Πρέπει να βρεις την κοπέλα με τα πορφυρά μαλλιά. Αυτή ξέρει τον τρόπο».
Ο Γιόχαν πετάχτηκε και κοίταξε πίσω. Η φωνή ερχόταν από το παγκάκι. Δεν το πίστευε, έκλεισε τα αυτιά του μονολογώντας “φτάνει, σταμάτα, είσαι στο μυαλό μου, φτάνει“, αλλά άκουσε πάλι το ψίθυρο να του επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια.

Αγριεμένος από το ενοχλητικό μουρμουρητό στα αυτιά του, έτρεξε προς το παγκάκι και φώναξε δυνατά
«Τι θες επιτέλους!».
Μια αόρατη δύναμη τον κάθισε κάτω. Δε μπορούσε να κουνήσει τα άκρα του, ενώ ένιωθε το κεφάλι του να γέρνει προς τα πίσω από μόνο του. Τα ακροδάχτυλά του είχαν τεντωθεί καθώς γράπωναν το κάθισμα, τόσο που τον πονούσαν. Ένιωσε τους μυς του να τεντώνονται, παρόλο που δεν έλεγχε τον εαυτό του.
Ο ουρανός άρχισε να σκοτεινιάζει. Μαύρες μικρές βούλες εμφανίστηκαν στα μάτια του και σιγά σιγά έκρυψαν την όραση του. Έβλεπε το απόλυτο κενό.
Μία παγωμένη μάζα, σαν παχύρρευστο υγρό, κάλυψε το σώμα του, κάνοντάς τον να αισθάνεται ακόμα πιο βαρύς, σχεδόν κολλημένος στο κάθισμά του.
Ένιωσε να χάνεται, να φεύγει από το μέρος που βρισκόταν, να βλέπει τις σκέψεις του μυαλού του να σβήνουν η μία μετά την άλλη, δίνοντας τη θέση τους μόνο σε μία.
«Πρέπει να βρω τη κοπέλα με τα πορφυρά μαλλιά».

Ο Γιόχαν έπεφτε και πάλι. Όχι όμως από κάποιον ουρανοξύστη, ούτε από κάποιο γκρεμό. Έπεφτε στο κενό, στο χώρο και στο χρόνο. Στο μηδέν και στο άπειρο.
Και κανείς δε ξέρει αν ποτέ θα φτάσει στο τέλος του…

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά