Ju-On [The Grudge]: Όλες οι ταινίες του ‘καταραμένου’ franchise

by Μαρίνος Πολίτης

«Όταν κάποιος πεθαίνει με μεγάλη οργή… μια κατάρα γεννιέται. Η κατάρα συγκεντρώνεται στο μέρος του θανάτου. Όσοι έρχονται σε επαφή μαζί καταβροχθίζονται από την μανία της».

Αυτή η φράση που συνοδεύει τους τίτλους αρχής κάθε ταινίας αυτού του ανατριχιαστικού franchise που γεννήθηκε (πού αλλού) στην Ιαπωνία, συνοψίζει άριστα την κεντρική του πλοκή. Ένα σπίτι που συνέβη ένα αποτρόπαιο έγκλημα μίσους, ένα έγκλημα που άφησε πίσω του μια κατάρα που έμελλε να στοιχειώσει κάθε άνθρωπο που πάτησε το πόδι του στο καταραμένο σπίτι. Μια κατάρα που μας σύστησε στον Toshio και την Kayako, δύο από τα τρομακτικότερα ‘φαντάσματα’ του σινεμά τρόμου, με αλησμόνητες σκηνές βίαιων θανάτων και άψογα εκτελεσμένων jumpscares. Μια κατάρα που μας παρέδωσε 13 ταινίες, 9 εξ Ιαπωνίας και 4 αμερικάνικες- η πιο πρόσφατη προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες φέτος τον Γενάρη.

Ένα franchise… οξύμωρο, μιας κι οι ταινίες του εμπεριέχουν σκηνές τόσο τρομακτικές που θα καταραστούν τους εφιάλτες σας, αλλά από την άλλη χαρακτηρίζονται συχνά κι από αμφισβητήσιμη κινηματογραφική ποιότητα, απογοητεύοντας τον σύγχρονο θεατή που αναζητά κάτι παραπάνω από περιστασιακές τρομάρες.

Σε αυτό το άρθρο θα σας αναλύσω σύντομα και τις 13 ταινίες του franchise με χρονολογική σειρά, δίχως spoilers, επιχειρώντας να σας συστήσω τον τρόμο της ‘Κατάρας’ στα καλύτερα και στα χειρότερά της.

Ju-on: The Curse (2000)

Η πρώτη ταινία αυτού του πελώριου franchise ήταν ταιριαστό να λειτουργήσει περισσότερο σαν ‘πείραμα’. Εισήγαγε την κεντρική πλοκή, η οποία εκτυλισσόταν με τη μορφή των πολλών διαφορετικών κεφαλαίων, καθένα από τα οποία εστιαζόταν και σε ένα διαφορετικό θύμα το οποίο ερχόταν σε επαφή με την κατάρα, στυλ το οποίο έμελλε να χαρακτηρίσει όλες τις ιαπωνικές εκδοχές. Για τους αμύητους, λειτουργεί σαν μια καλή εισαγωγή, μια πρώτη γεύση για το τι εφιάλτες θα ακολουθήσουν στις πιο ολοκληρωμένες ταινίες που την διαδέχτηκαν.

Ju-on: The Curse 2 (2000)

Ο δημιουργός Takashi Shimizu, συνέχισε το ‘πείραμά’ του, με την δεύτερη ταινία να συνεχίζει την πλοκή της πρώτης από κει που τελείωσε, σπαταλώντας όμως μεγάλο μέρος της ανακεφαλαιώνοντας την, προσφέροντας πολύ λίγες νέες σκηνές. Δεδομένου αυτού, δεν μπορεί καν να υπολογιστεί σαν αξιόλογο κομμάτι του franchise.

Ju-on: The Grudge (2002)

Και κάπου εδώ τα πειράματα τελείωσαν. Όχι μόνο ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη ταινία, αλλά και μακράν η αρτιότερη που έχουμε λάβει ως τώρα. Ανατριχιαστική, με σκηνές τρόμου που δεν μοιάζουν ‘φτηνές’, εστιάζοντας περισσότερο στην πλοκή, η οποία παραμένει δαιδαλώδης, αλλά επιφυλάσσει κι εκπλήξεις, αναιρώντας οτιδήποτε ξέρει ο θεατής από την αμερικάνικη βερσιόν. Το πραγματικό διαμάντι του franchise, που κάθε λάτρης του τρόμου οφείλει να παρακολουθήσει.

Ju-on: The Grudge 2 (2003)

Έχοντας συνειδητοποιήσει τι σκοτεινή φλέβα χρυσού ήταν η φρικιαστική Kayako, ο δημιουργός μάς την προσφέρει απλόχερα στο σίκουελ, με τις σκηνές τρόμου να διαδέχονται η μία την άλλη στην μακράν πιο τρομακτική ταινία του franchise. Η πλοκή έρχεται σε δεύτερη μοίρα, μα η εικόνα της Kayako θα αποτυπωθεί μια και καλή στους εφιάλτες του θεατή μετά από αυτήν την ταινία, με το φινάλε να μπαίνει επάξια στο πάνθεον των καλύτερων σκηνών τρόμου που ποτέ δεν είχατε την τύχη να παρακολουθήσετε.

The Grudge (2004)

Μετά την επιτυχία του αμερικάνικου ριμέικ του The Ring, ήταν επόμενο το Ju-on να ακολουθήσει, κρατώντας μάλιστα την πλοκή σε ιαπωνικό έδαφος κι ακόμα και τον ίδιο τον Shimizu να διατηρεί τα ηνία. Η Kayako παραμένει ανατριχιαστική όπως πάντα, ο θεατής που αναζητά δυνατές σκηνές τρόμου θα ικανοποιηθεί σε κάποιο βαθμό… όμως η τελική γεύση παραμένει κάπως νωθρή, με την ταινία να αποτυγχάνει σε αρτιστικό επίπεδο κι η ατυχής τάση του Χόλιγουντ της εποχής να κρατά τον τρόμο σε επίπεδα… κατάλληλα (Pg-13), μας στέρησε ένα πιθανό διαμάντι. Χαρακτηριστικό είναι ότι κόπηκαν πολλές σκηνές που θεωρήθηκαν «υπερβολικά» τρομακτικές για το αμερικάνικο κοινό (το κοινό το ίδιο το ρώτησαν;).

The Grudge 2 (2006)

Το αμερικάνικο σίκουελ μετέφερε την πλοκή σε αμερικάνικο έδαφος, κι όπως και το σίκουελ του ορίτζιναλ, εστίασε περισσότερο στον τρόμο παρατώντας κάθε ιδέα πλοκής. Πολλά περισσότερα θύματα, κάποιες πολύ πρωτότυπες σκηνές που μπορεί να τεντώσουν τις τρίχες σου… και τίποτα παραπάνω. Αξίζει μια θέαση, δίχως υπερβολικές προσδοκίες.

The Grudge 3 (2009)

Όπως προείπα, ανεξαρτήτου κινηματογραφικής ποιότητας, η Kayako κι ο Toshio παρέμεναν παράγοντες που προκαλούσαν ρίγη σε κάθε εμφάνισή τους. Με κάποιο τρόπο, η τρίτη αμερικάνικη ταινία, κατάφερε να παρουσιάσει μια ‘νερωμένη’ εκδοχή τους, στη χειρότερη μακράν ταινία του franchise, που δεν είχε τίποτα να προσφέρει και καλύτερα να την αποφύγουν ακόμα κι πιο φανατισμένοι θεατές του. Η πρόχειρη προσπάθεια αυτής της ταινίας να λύσει την κατάρα σε επίπεδο πλοκής, μοιάζει σαν προσπάθεια να απομακρύνει τον θεατή τον ίδιο από τα δεσμά των εξαιρετικών ορίτζιναλ ταινιών.

Ju-on: Black Ghost (2009)

Σειρά της Ιαπωνίας να επανέλθει στο χορό, μην τολμώντας όμως (και πολύ σωστά), να αγγίξει τις πρώτες ταινίες, αλλά επιχειρώντας να μας διηγηθούν νέες ιστορίες βασισμένοι στην βασική ιδέα της κατάρας, όπως την περιγράφει η φράση των τίτλων αρχής. Χωρίς την Kayako, με νέα ‘φαντάσματα’ να παίρνουν την θέση της, σε ταινίες που δεν βγήκαν καν στις αίθουσες. Μόνο για θεατές που λάτρεψαν τις προηγούμενες, υποκινούμενους από καθαρή περιέργεια (όπως εγώ).

Ju-on: White Ghost (2009)

Ακριβώς τα ίδια ισχύουν και για αυτό το δεύτερο spin-off, λίγο καλύτερο από το Black Ghost, αλλά και πάλι μόνο για τους περίεργους.

Ju-on: The Beginning of the End (2014)

Η σύγχρονη τάση του αμερικάνικου σινεμά τρόμου να επιστρέφει σε γνωστά franchises αναδιαμορφώνοντας την αρχική πλοκή, χαρακτηρίζεται τόσο από αποτυχίες (….), όσο κι από επιτυχίες. Οι Ιάπωνες επιχείρησαν το ίδιο και με το Ju-on, με ένα ριμέικ που ‘ξανάγραψε’ την ιστορία της Kayako, σε μια σαφώς υποδεέστερη ταινία από αυτήν του 2002. Τολμώ να πω όμως ότι ήταν μια όαση ανάμεσα στις τόσες αποτυχημένες προσπάθειες, ένα απολύτως αποδεκτό κομμάτι του franchise, άξια θέασης.

Ju-on: The Final Curse (2015)

Δυστυχώς ακολούθησε απότομη ‘προσγείωση’. Αυτές οι δύο τελευταίες ταινίες, κυρίως μέσα από τους τίτλους τους, υπόσχονταν όχι μόνο ότι θα μας δώσουν μια εναλλακτική εκδοχή της πλοκής, αλλά και την τελική επίλυσή της, κάτι που μέχρι τώρα έμοιαζε αδύνατο. Μόνο που η ‘τελευταία’ ταινία του franchise που λάβαμε ποτέ εξ Ιαπωνίας, ήταν απλά μια ακόμα σειρά από σκηνές τρόμου που μετά από τόσες ταινίες καταντούσαν κουραστικές σαν εμπειρία, και ‘πρόδωσε’ και τις υποσχέσεις του τίτλου της. Γι’αυτό και εγώ προδίδω την υπόσχεση μου να μην κάνω spoiler, λέγοντάς σας ότι αν περιμένετε ένα οριστικό τέλος της ιστορίας, θα μείνετε απογοητευμένοι.

Sadako vs. Kayako (2016)

Δεν είναι και λίγοι οι φαν του Ιαπωνικού τρόμου, που έχουν μπει στην διαδικασία αυτού του ντιμπέιτ. Ring ή Grudge. Οι σαφώς καλύτερες ταινίες του Ring, οι σαφώς τρομακτικότερες σκηνές του Grudge. Η μυστηριώδης Sadako (αγγλιστί Samara), η ανατριχιαστική Kayako. Αυτή η αναπόφευκτη σύγκρουση στην οθόνη, ξεκίνησε κυριολεκτικά σαν πρωταπριλιάτικο αστείο, ώσπου η δίψα των θεατών την έκανε πραγματικότητα. Και το αποτέλεσμα… έμοιαζε κι αυτό με πρωταπριλιάτικο αστείο. Η ίδια η ταινία δεν πήρε τον εαυτό της ποτέ στα σοβαρά, παρότι προσπάθησε τουλάχιστον να δημιουργήσει μια ενδιαφέρουσα πλοκή που πιστευτά θα έθετε αυτά τα στοιχειά το ένα απέναντι στο άλλο. Κρίμα…

The Grudge (2020)

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα τάση στο σινεμά τρόμου τα τελευταία χρόνια, είναι να προσθέτονται στοιχεία τρόμου σε, φαινομενικά, διαφορετικού είδους ταινίες (Lighthouse, Get Out). Όταν όμως παίρνεις ένα αμιγώς franchise τρόμου και προσπαθείς να εισάγεις στοιχεία του (και στοιχειά του), σε ένα αστυνομικό μυστήριο… το αποτέλεσμα είναι το φετινό “Grudge” που ούτε καν άλλαξε τον τίτλο του, δίνοντας την εντύπωση ότι επρόκειτο για reboot, μια νέα οπτική στην κατάρα. Κι αυτή η ιδέα ενθουσίασε πολλούς, μπήκε σε πολλές λίστες με πολυαναμενόμενες ταινίες τρόμου, μόνο και μόνο για να ξενερώσει κι όσους περίμεναν να δουν ένα νέο κεφάλαιο, όσο κι αυτούς που περίμεναν να δουν κάτι νέο. Ακόμα ένα προϊόν μαζικής παραγωγής τρόμου στην προσπάθεια του Χόλιγουντ να εκμεταλλευτεί τον ενθουσιασμό από τα διαμάντια της νέας γενιάς δημιουργών.

Οι επίσημες αφίσες του franchise.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά