‘Me? I’m just an ordinary guy…’

by Ηλίας Τσιάρας

Προτού περάσουμε στην αποκρυπτογράφηση του αινιγματικού τίτλου του σημερινού άρθρου, επιτρέψτε μου πρώτα να σας ευχηθώ χρόνια πολλά και καλή χρονιά, με υγεία, ευτυχία και αξέχαστε περιπέτειες, στο τραπέζι του παιχνιδιού αλλά και όπου αλλού αυτές προκύψουν. Οι μεταπτυχιακές μου σπουδές με κράτησαν για λίγο μακριά σας αλλά τώρα επέστρεψα δριμύτερος για να ασχοληθούμε με το αγαπημένο μας hobby. Ως πρώτο θέμα του 2018 επέλεξα επί της ουσίας να συνεχίσουμε την κουβέντα από εκεί όπου την αφήσαμε πέρσι και να ρίξουμε μια πιο διεισδυτική ματιά στη μισή χαρά των RPGs∙ τη δημιουργία του χαρακτήρα μας.

Όχι υπερβολές!

Τι εννοείς να μην παίξω half demon half angel; Αφού βρήκα stats!

Ξέρω πως αυτά που θα πω θα ξενίσουν ορισμένους, ιδίως τους νεότερους παίκτες, αλλά αυτό πιστεύω. Κατανοώ πως ακούγεται άκρως δελεαστική η ιδέα ενός half minotaur-half triton bard/druid/samurai αλλά μήπως, λέω τώρα, είναι λιγάκι υπερβολικό; Ένα τσικ, βρε αδελφέ, παράξενο, για να μην πω παράταιρο; Εξυπακούεται πως αν εσύ γουστάρεις, εγώ και όλοι οι υπόλοιποι πάμε πάσο, δε χρειάζεται να το τονίζουμε κάθε Παρασκευή αυτό. Απλώς, πριν αποφασίσουμε τι race θα επιλέξουμε ας έχουμε στο νου μας την κοσμοπλασία στην οποία θα ζήσει αυτός ο χαρακτήρας. Ακόμα και ένα γλυκούλι tiefling με την ουρίτσα, τα κερατάκια και τις διχαλωτές οπλές του φαντάζει εντελώς εξωπραγματικό, και σαφέστατα σατανικό, στην ομιχλώδη και αφιλόξενη Barovia, αλλά περνά σχεδόν απαρατήρητο σε μια πολύβουη και πολύχρωμη μεγαλούπολη του Faerûn. Μην προσπαθείτε να δημιουργήσετε έναν εξωφρενικό τύπο γιατί πιστεύετε πως θα έχει πλάκα. Η διασκέδαση θα έρθει μέσα από την αλληλεπίδραση, την εφευρετικότητα και τις ατάκες. Σαφέστατα βοηθά ένα πρωτότυπο background, αλλά οι υπερβολές τέτοιου είδους μόνο προβλήματα θα φέρουν. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σε έναν απλό, ταπεινό, ακόμα και βαρετό, human fighter που, τι έκπληξη, έχει και τους δυο γονείς του σε μια φάρμα λίγο έξω από την πόλη στην οποία υπηρετεί ως μέλος της πολιτοφυλακής. Αν πάλι επιλέξετε κάτι πιο εξωτικό, μην τα βάλετε με τον DM όταν οι κάτοικοι ενός χωριού θα προσπαθήσουν να σας λιντσάρουν. Ίσως το παρουσιαστικό σας να τους προβληματίζει κάπως!

Αχ αυτές οι εξαιρέσεις!

‘Ένα απλός φρουρός ήμουν…πριν από καμιά εικοσαριά levels περίπου’.

Όσοι ασχολείστε με τον μαγικό κόσμο του DnD από το τέλος της δεκαετίας του `90 και μετά, δε γίνεται να μη θυμάστε μια μαύρη και εντελώς ανέμπνευστη περίοδο κατά την οποία η τεράστια πλειοψηφία των παικτών ήθελαν να γίνουν Drizzt στη θέση του Drizzt! Όποιο party και αν συναντούσες θα είχε ένα drow εντελώς διαφορετικό από τους σατανικούς συμπατριώτες του, εννοείται καλόκαρδο, αγαθό, ηρωικό και ανιδιοτελές, και φυσικά χωρίς να αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημά στην ηλιόλουστη επιφάνεια. Έλεος. Οι εξαιρέσεις είναι πολύ καλές και ενδιαφέρουσες όταν μιλάμε για κάτι μοναδικό, φρέσκο και πρωτότυπο. Ακόμα καλύτερα, προτείνεται να χρησιμοποιούνται κυρίως για τους npcs, βγάζοντας έτσι τους παίκτες από τα νερά τους. Μην αρχίσω να γράφω τώρα για την άλλη μεγάλη μάστιγα, αυτή των ευγενικών – χορτοφάγων vampires, half vampires, dhampirs ή όπως αλλιώς αποκαλούνται. Και εννοείται πως κυκλοφορούν ανενόχλητοι μέρα μεσημέρι με 45ο C λίγο έξω από το Calimport, δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς βρίσκετε παράξενο;

Αυτή είναι vampire, για να μην μπερδευόμαστε!

Δύστροποι χαρακτήρες

Ε αυτός εδώ, μάλλον δε θα είναι η ψυχή της παρέας…

Ένας μύθος που δυστυχώς εξακολουθεί να παραμένει ζωντανός στην, υγιή κατά τα άλλα, κοινότητα των RPGάδων, είναι πως ένας χαρακτήρας για να έχει ενδιαφέρον οφείλει να είναι δυσλειτουργικός. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου (το πληκτρολόγιο, για την ακρίβεια, αλλά καταλάβατε τι θέλω να πω) να επαναλαμβάνω πως τα RPGs είναι ομαδική υπόθεση. Όταν εσύ θες να υποδυθείς τον μονόχνοτο γεροπαράξενο που δεν αποκρίνεται στις ερωτήσεις των υπολοίπων, φέρεται με αγένεια και λέει εμφατικά ‘όχι’ σε κάθε πρόταση και σχέδιο του party, πες μου, σε παρακαλώ, πού ακριβώς διακρίνεις τις έννοιες συντροφικότητα, συνεργασία, αλληλεγγύη και αυτοθυσία. Και εντάξει, να δεχτώ πως είσαι ένας γκρινιάρης και στρυφνός dwarf. Μην είσαι έτσι όλη την ώρα! Δε χρειάζεται να κάνεις role play τα flaws και τα κουσούρια σου σε κάθε ατάκα και περίσταση. Επίσης, καλό είναι αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αυτό το μοναδικό flavor που θέλεις να εμφυσήσεις στον χαρακτήρα σου, να είναι κάτι που του ταιριάζει. Άλλο πράγμα ο μοναχικός, ξεχασιάρης και άγαρμπος μάγος και άλλο ο χαζοχαρούμενος, αγαθοβιόλης war priest. Άλλη χάρη έχει ο ελαφρώς καθυστερημένος (sic) barbarian τύπου ‘Hodor αγκαλιάσει δράκο!’ και άλλη ο ανεγκέφαλος rogue που κατασκευάζει παγίδες να σκοπό να πέσουν μέσα οι συμπολεμιστές του ώστε να γελάει μόνος του!

Αυτά για σήμερα. Περισσότερα την επόμενη φορά. Μέχρι τότε, είθε η Tymora να σας χαμογελά κι αν συναντήσετε κάποιον χρήσιμο βάρδο στις περιπλανήσεις σας, παρακαλώ να μου τον φέρετε. Δεν πιστεύω σε αυτούς.

 Cover art by mahi

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά