Metal εξομολογήσεις (Μέρος Β’)

by Μάριος Δημητριάδης

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, το Metal και η λογοτεχνία έχουν μια αμφίδρομη σχέση η οποία φαίνεται σε πολλά σημεία. Συγκεκριμένα, καθώς ο καιρός περνάει και γνωρίζω όλο και περισσότερους συναδέλφους, διαπιστώνω ότι ο χώρος του φανταστικού πλημμυρίζεται, στην κυριολεξία, από metal. Είναι πολύ λίγοι οι συγγραφείς της φανταστικής λογοτεχνίας στη χώρα μας που δεν έλκονται, έστω και λίγο, από τον σκληρό ήχο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι κάτι που οφείλεται σε αρκετές παραμέτρους και χρειάζεται μεγάλη κουβέντα. Ίσως το βασικότερο όλων να είναι το θέμα της κουλτούρας, γενικότερα, που ενώνει αυτές τις δύο τέχνες, τη συγγραφή και τη metal μουσική. Δεν θα το αναλύσουμε, όμως, εδώ. Εγώ θα αφήσω απλώς τους metalheads συναδέλφους να μιλήσουν οι ίδιοι για την αγάπη τους για την ακραία μουσική και το πώς αυτή επηρέασε τη συγγραφή τους. Ο λόγος, τώρα, σε αυτούς!

Διαβάστε ΕΔΩ το Μέρος Α’

Ηλίας Φουντούλης

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ποτέ εντελώς μεταλλάς αλλά ήμουν και είμαι κολλητός φίλων μεταλλάδων. Αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή έμαθαν το είδος της μουσικής που μου αρέσει να ακούω, οπότε μου πρότειναν πολύ στοχευμένα πράγματα και πηγαίναμε μαζί σε συγκεκριμένες συναυλίες που θα περνούσα καλά. Θέλω metal μελωδικό, επικό, folk ή συναισθηματικό. Θέλω να ακούω τραγούδια για ήρωες, μάχες, ανεκπλήρωτους έρωτες και τέρατα που ζουν μέσα μας. Με πορώνουν οι Maiden, γουστάρω Metallica, χοροπηδάω με τους Manowar, ταξιδεύω με τους Running Wild, τρελαίνομαι με Saxon, αναπολώ με Helloween, εργκιτάρω μόνος μου με Dragonforce, καγκουρίζω με Skiltron, γίνομαι ποζεράς με Twisted Sister και συγκινούμαι όσο δεν πάει με Savatage.

Γράφω κυρίως με instrumental μουσική επειδή οι στίχοι και ειδικά οι metal με βγάζουν εκτός ρυθμού, οπότε θα προτιμήσω το είδος που προφανώς και αποκαλώ instrumetal με playlist από stratovarious,  apocalyptica και τα καλύτερα ορχηστρικά των αγαπημένων μου συγκροτημάτων!

Συγγραφικό έργο

Λευτέρης Κεραμίδας

Αρχές δεκαετίας του ’90 στην επαρχία, ήταν πιο δύσκολο να βρεις βιβλία φαντασίας παρά αντιγραμμένες κασέτες με metal μουσική ή ακόμη και αυθεντικές, απ’ αυτές που απέδιδαν τους τίτλους στα ελληνικά με φωνητική γραφή («ΦΑΗΤΙΝΓΚ ΔΕ ΓΟΥΕΡΛΝΤ»). Οπότε, οι περισσότερες προσλαμβάνουσες που είχα για το φανταστικό όταν ξεκίνησα να γράφω, ως έφηβος, δεν ήταν από τον Χάουαρντ ή τον Τόλκιν, αλλά από τους στίχους σε δίσκους όπως Keeper of the Seven Keys: Part II, Kings of Metal, Seventh Son of a Seventh Son. Και δε βγήκα χαμένος, γιατί έστυβα το μυαλό μου αναζητώντας συγκεκριμένες ιστορίες μέσα στο συναίσθημα που μου έβγαζα τα τραγούδια και στις αφηρημένες ποιητικές περιγραφές. Ακόμη και τώρα, όταν ασχολούμαι με σκηνές μάχης, μπορεί να βάλω να παίζουν οι Sabaton ή οι Turisas, για να μπω σε κατάλληλη ψυχική διάθεση. Κι αν δυσκολεύομαι κάπου, καταφεύγω σ’ έναν από τους ελάχιστους δίσκους, ανεξαρτήτως είδους, που μου αρέσουν όλα τα κομμάτια του: Sign of the Hammer.

Συγγραφικό έργο

Στέλιος Ανατολίτης

Είναι δύσκολο να συμπυκνώσω το γιατί στράφηκα σε αυτό το είδος μουσικής. Δεν είναι το μόνο που ακούω, αλλά παραμένει σταθερά το στήριγμά μου. Νομίζω ότι τελικά ήταν ένας συνδυασμός οργής, σκληρού και ρυθμικού ήχου που όσο μεγάλωνα, τόσο φρόντιζα να γίνεται όλο και πιο πολύπλοκος και στίχων. Στίχοι που με βοήθησαν στις χειρότερές μου φάσεις, στις αναμετρήσεις μου με την κατάθλιψη, με την οργή για τα πάντα γύρω μου και άλλα τέτοια όμορφα. Και σιγά-σιγά ήρθα σε επαφή με το storytelling μέσω της μουσικής, κι άκουσα και concept albums και κάπως διευρύνθηκε όλο αυτό.

Νομίζω ότι αυτό στο οποίο με βοήθησε περισσότερο η μουσική είναι να καταλάβω πως μπορώ να αποτυπώσω τις σκέψεις μου είτε στο χαρτί είτε σε ήχο και να βρω τρόπους να εξωτερικεύω αυτό που αισθάνομαι. Και να μην μένω πολύ στο πρώτο συναίσθημα, να σκάβω βαθύτερα και να αναλύω. Πολλές φορές, να υπεραναλύω κιόλας. Όταν αργότερα άρχισα να γράφω, διαπίστωσα ότι μπορούσα να «τραβήξω» από πολύ περισσότερα μέρη από όσα πίστευα ότι είναι δυνατό.

Δεν έχω αγαπημένο δίσκο, το θεωρώ πολύ περιοριστικό. Είναι πολλοί δίσκοι στους οποίους επιστρέφω ξανά και ξανά κι ανακαλύπτω κάθε φορά κάτι νέο. Θα πω τιμής ένεκεν το Toxicity των System of a Down κι ας με μισήσουν πολλοί. Απλά πράγματα, in your face, στίχοι μπουκέτα. Θα πω επίσης το Awake των Dream Theater γιατί μου διέλυσε τον δεκαπεντάχρονο εγκέφαλο. Και θα πω και το Master of Puppets γιατί έχει τα πάντα για την εποχή του: παραγωγάρα, μουσικάρες, στιχάρες αγνή ποίηση.

Συγγραφικό έργο

Αργυρώ Χαρίτου

Από μικρή ηλικία ήμουν ανήσυχο πνεύμα. Δεν ήμουν ποτέ με τις μάζες και αυτός ήταν ένας λόγος που στην εφηβεία ήμουν αποκομμένη απ’ όλους. Η μόνη μου παρέα ήταν η μουσική. Τότε θυμάμαι κάποιες ώρες της ημέρας πιάναμε MTV (τι χαρά ήταν αυτή!) και άκουγα ξένη μουσική. Την πρώτη φορά που άκουσα το: “Nothing else matters” των Metallica, δεν ήξερα σε ποιους ανήκε. Τότε η πρόσβαση στο internet ήταν λίγο πιο δύσκολη απ’ ό,τι σήμερα. Όταν όμως άκουσα περισσότερα τραγούδια τους,  έγιναν οι αγαπημένοι μου σε σημείο να είμαι ερωτευμένη με τον James για πολλά χρόνια. Τότε ήταν που με κέρδισε το είδος της metal.

Η metal μουσική ήταν πάντα δίπλα μου σε οτιδήποτε έκανα Ήταν, είναι και θα είναι η καλύτερη μου φίλη.

Όταν ήρθε, λοιπόν, η ώρα της συγγραφής δεν θα μπορούσα παρά να γράφω με την παρέα της. Είναι πιστός φρουρός πάντα δίπλα μου. Μ’ έχει βοηθήσει πολλές φορές να βρω λύσεις μέσα από τους στίχους των τραγουδιών της, όσες φορές δεν έβρισκα πώς να συνεχίσω την ιστορία μου. Ευχαριστώ τους δημιουργούς της για τη βοήθεια και τα ταξίδια που μου έχουν προσφέρει. Αγαπημένο album: Black album. Αγαπημένο τραγούδι “Fade to black”

Συγγραφικό έργο

Γρηγόρης Δημακόπουλος

Μεγαλώνοντας στην επαρχία τη δεκαετία του 80,’ η ροκ και η μέταλ μουσική ήταν για εμάς κανονικός θρύλος. Οι δημιουργοί είχαν αποκτήσει μυθικό στάτους, οι δίσκοι (βινύλια παρακαλώ) ήταν πραγματικά κομψοτεχνήματα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να χαζεύει με τις ώρες τα εξώφυλλα των Manowar & Iron Maiden. Τόσο πολύ  που ακόμα και σήμερα μνημονεύουμε εκείνα τα ‘’παλιά αυθεντικά τραγούδια’’.

Metallica, Iron Maiden, Manowar, Deep purple, Rainbow, Pink Floyd, Led Zeppelin, η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη. Mε πιάνει δέος μόνο και μόνο που το αναλογίζομαι. Εκτός από το γεγονός πως η μουσική τους με επηρέασε σ’ ένα βαθύτερο ενστικτώδες επίπεδο, πράγμα που σημαίνει πως έγινε μέρος της ιδιοσυγκρασίας μου, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενασχόλησή μου με τη συγγραφή.  Συνηθίζω να ακούω αυτά τα κομμάτια όταν γράφω, οπότε μέρος της φόρτισης που νιώθω περνάει φιλτραρισμένη στο κείμενο! Ειδικά κομμάτια όπως το Child in Time, το Unforgiven και το Fade to black είναι στενά συνδεδεμένα με σκηνές ή χαρακτήρες του βιβλίου μου. Αγαπημένος μου δίσκος είναι  το Ride the Lightning, των Metallica.

Συγγραφικό έργο

Χρήστος Κεσκίνης

Αν πρέπει να μιλήσω για το πώς επηρέασε η Metal μουσική τον τρόπο που γράφω, θα πρέπει να μιλήσω για το πώς επηρέασε την ζωή μου. Από την πρώτη στιγμή που άρχισα να ακούω Metal, αυτό που με τράβηξε κυρίως ήταν οι στίχοι. Κάθε φορά που όλοι μου έλεγαν πως αυτά που ακούω είναι τύμπανα της ζούγκλας ή μουσική του Σατανά, εγώ τους έλεγα να διαβάσουν τους στίχους (καλά ίσως είχαν δίκιο για τον έξω από εδώ, αλλά τους το έκρυβα). Οπότε, από πολύ μικρή ηλικία, προσπάθησα να γράψω στίχους εφάμιλλους των αγαπημένων μου γκρουπ. Αν έπρεπε να πω λοιπόν, κάθε τι που γράφω είναι η δική μου αποτυχημένη προσπάθεια να γράψω «στίχους», που να βγάζουν παρόμοια συναισθήματα με αυτά που μου βγάζουν τα αγαπημένα μου τραγούδια. Πολλές φορές όταν έχω κολλήσει σε κάποιο σημείο ή δεν ξέρω τι θέμα θα έχει ένα διήγημά μου, απλά βάζω ένα βινύλιο (πάντα βινύλιο) να γυρίζει. Αυτό πάντα με κάνει να χαλαρώνω και μου δίνει έμπνευση. Όσο για τον δίσκο που μ’ έχει επηρεάσει περισσότερο σαν συγγραφέα μα και άνθρωπο, χωρίς δεύτερη σκέψη είναι το Into Glory Ride των βασιλιάδων ManOwaR. Η καλύτερη μουσική που έχει ακουστεί στην τρίτη πέτρα από τον Ήλιο!

Συγγραφικό έργο

Γιώργος Μεσολογγίτης

Προσωπικά μιλώντας, η συγγραφή με τη μουσική έχουν άρρηκτη σχέση στην καθημερινότητά μου. Όχι μόνο παραγωγικά, αλλά και ως αναγνώστης και ακροατής. Όταν γράφω, ακούω και όταν ακούω, γράφω. Μια ιδέα· μια πρόταση· μια σελίδα, δεν έχει σημασία. Αν έπρεπε να επιλέξω ένα, μόνο ένα, άλμπουμ που όταν το ακούω θέλω παράλληλα και να διαβάσω ή να γράψω -κυρίως τρόμο- είναι το Deliverance των Opeth (2002), αφού το σκοτάδι του μοιάζει αυθεντικό και απόλυτο, ενώ οι μελωδίες και τα riffs του είναι στοιχειωμένα. Η σουηδική μπάντα σε αυτόν τον δίσκο πέτυχε την απόλυτη ισορροπία λυρικότητας και καφρίλας. Ένα άλμπουμ καταδικασμένο να είναι σημείο αναφοράς της πολύπλοκης σκέψης του Mikael Åkerfeldt.

Συγγραφικό έργο

Γιώργος Κωστόπουλος

Αν και η metal δεν αποτέλεσε βασικό πυλώνα των μουσικών μου επιλογών ανά τα έτη, εντούτοις τα τελευταία χρόνια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως είναι ιδανική για να γράψεις σκηνές μάχης ή έντονων διαλόγων. Προσωπικά, όταν βρίσκομαι σε κάποιο τέτοιο σημείο βάζω να παίζει το “Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού” των Rotting Christ – είναι πραγματικά ό,τι χρειάζομαι για να φέρω εις πέρας τις μονομαχίες των πρωταγωνιστών!

Αγαπημένο άλμπουμ: Rotting Christ – Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού

Συγγραφικό έργο

Γιώργος Πρέκας

«Σούρουπο στην Αγκαλιά Του»: Διήγημα από την πρώτη μου συλλογή (Τότε εγώ θα είμαι ο Μορφέας) – Dusk and her Embrace: ο τίτλος του θρυλικού 2ου δίσκου των Cradle of Filth. Γενικότερα, όμως, δε θα έλεγα ότι η metal μουσική έχει επηρεάσει άμεσα τη συγγραφή μου. Μυθοπλαστικά τουλάχιστον, αν λάβουμε υπόψη ότι η πλειονότητα των metal συγκροτημάτων γράφει φτωχούς ή αδιάφορους στίχους. Παρόλα αυτά, όπως και με άλλα είδη μουσικής, έχω εμπνευστεί από μεμονωμένες φράσεις ή εικόνες κομματιών. Απολαμβάνω εξίσου το Horror Show των Iced Earth, και το μυθιστόρημα του Leroux, Το Φάντασμα της Όπερας, ως ακροατής και αναγνώστης, αλλά ως δημιουργός (κάθε είδους), το πράγμα αλλάζει, και, νομίζω, έτσι θα ‘πρεπε.

Συγγραφικό έργο

Χρήστος Πανούδης

Το Heavy Metal και ευρύτερα το Rock n’ Roll είναι πολλά περισσότερα από ένα είδος μουσικής, είναι τρόπος ζωής!
Από την πρώτη κιόλας επαφή με τα μεγαθήρια του είδους το σύστημά σου “μολύνεται” ακαριαία. Δεν υπάρχει θεραπεία, αλλά και να υπήρχε, δεν θα δεχόταν κανείς εκ των μυημένων να την λάβει.
Το Heavy Metal λοιπόν είναι τρόπος ζωής, που σημαίνει πως καλύπτει κάθε συναισθηματική πτυχή της καθημερινότητάς σου. Χαρά, λύπη, έρωτα, τρόμο, φόβο, αγωνία, άγχος…
Υπάρχει πάντα ένα Heavy Metal ή Hard Rock κομμάτι που θα συνοδεύσει, θα αγκαλιάσει και θα ντύσει τις στιγμές οι οποίες θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό σου.
Φέρνω στο νου τα λόγια του Ρόξυ, ενός “παλιομεταλλά” από τα βάθη των 80’ς που ζει στο νέο μυθιστόρημα που γράφω, ο οποίος, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την διαφορετικότητά του λέει:

“Ήμαστε εξοβελισμένα ατάκτως στο περιθώριο αστικά αγρίμια, freeκιά κι ηδυπαθείς εραστές μιας μυστικής κι αέναης ευτυχίας.
Μεταβάλλουμε την θλίψη μας σε τέχνη κι αφισοκολλούμε τα όνειρά μας στους γκρίζους τοίχους σας.”

Αυτή ακριβώς είναι και η δικιά μου Metal φιλοσοφία, την οποία ανέθεσα στον Ρόξυ να μεταφέρει στον αναγνώστη. Κινούμαι έξω από τις εκάστοτε κοινωνικές νόρμες που πλασάρει ένα λούμπεν star system και δημιουργώ μέσα από ένα Rock n’ Roll πρίσμα.
Το Heavy Metal είναι για πάνω από είκοσι χρόνια χαραγμένο στην καρδιά με ανεξίτηλη μελάνη και, μιας και ό,τι γράφω ξεκινά απ’ την καρδιά κι ύστερα περνά από το μυαλό θα έλεγα πως, όλα τα γραπτά μου διατρέχει ένα ανεπαίσθητο αραχνούφαντο Rock n’ Roll υψηλής τάσης ηλεκτρικό κύκλωμα. Δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό από τον αναγνώστη αλλά, λειτουργεί σαν τα κρυφά μηνύματα των διαφημίσεων. Ίσως μετά το πέρας της ανάγνωσης ο δέκτης να νιώσει μια ανεξήγητη κι ακατανίκητη επιθυμία για ένα ποτήρι παγωμένη μπύρα και μια βόλτα στα Ροκάδικα της πόλης.

Συγγραφικό έργο

…’till next time…

Cover created by Elaine Rigas.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά