Metal Εξομολογήσεις (Μέρος Ε’)

by Μάριος Δημητριάδης

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, το Metal και η λογοτεχνία έχουν μια αμφίδρομη σχέση η οποία φαίνεται σε πολλά σημεία. Συγκεκριμένα, καθώς ο καιρός περνάει και γνωρίζω όλο και περισσότερους συναδέλφους, διαπιστώνω ότι ο χώρος του φανταστικού πλημμυρίζεται, στην κυριολεξία, από metal. Είναι πολύ λίγοι οι συγγραφείς της φανταστικής λογοτεχνίας στη χώρα μας που δεν έλκονται, έστω και λίγο, από τον σκληρό ήχο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι κάτι που οφείλεται σε αρκετές παραμέτρους και χρειάζεται μεγάλη κουβέντα. Ίσως το βασικότερο όλων να είναι το θέμα της κουλτούρας, γενικότερα, που ενώνει αυτές τις δύο τέχνες, τη συγγραφή και τη metal μουσική. Δεν θα το αναλύσουμε, όμως, εδώ. Εγώ θα αφήσω απλώς τους metalheads συναδέλφους να μιλήσουν οι ίδιοι για την αγάπη τους για την ακραία μουσική και το πώς αυτή επηρέασε τη συγγραφή τους. Ο λόγος, τώρα, σε αυτούς!

Διαβάστε εδώ το ΜΕΡΟΣ Α’, το ΜΕΡΟΣ Β’ το ΜΕΡΟΣ Γ και το ΜΕΡΟΣ Δ’.

Ιωάννης Πλεξίδας (Lucas Marmaduke)

Ευθύς εξαρχής οφείλω να καταθέσω ότι δεν είμαι «κανονικός» συγγραφέας λογοτεχνίας τρόμου. Τι σημαίνει «κανονικός»; Η λέξη θα μπορούσε να έχει πολλά σημαινόμενα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που θέλω εγώ να επισημάνω αφορά στο ότι δεν ακολουθώ τις νόρμες της συγγραφής. Δε γράφω, δηλαδή, επί τούτου, δεν τελειώνω ένα βιβλίο και αμέσως προσπαθώ να βρω, να σχεδιάσω, να δημιουργήσω μία ιστορία για το επόμενο, δεν κλειδώνομαι ατελείωτες ώρες στο δωμάτιο ξύνοντας μολύβια και μουντζουρώνοντας σελίδες. Γνωρίζω ότι αυτό δεν είναι εμπορικό, ότι ενδέχεται η αγορά να σε εξεμέσει —από τη στιγμή που η παρουσία σου δεν είναι διαρκής και συνεπής— όμως, σε κάθε περίπτωση, είναι κάτι που πράττω συνειδητά.

Γιατί το κάνω; Επειδή έχω μία ιδιότροπη και ιδιαίρετη σχέση με τη λογοτεχνία τρόμου. Για μένα η λογοτεχνία τρόμου λειτουργεί αποκλειστικά και αναπότρεπτα ψυχοκατακλυσμικά. Όταν το συναισθηματικό φορτίο γίνεται αφόρητο, όταν τα γόνατα λυγίζουν και οι ανάσες σβήνουν ασθματικά, τότε ξέρω ότι ο μοναδικός τρόπος για να επιστρέψω στην κανονικότητα της ύπαρξης είναι η λογοτεχνία τρόμου. Κάθε λέξη μετασκευάζεται σε μία βαθύτερη ανάσα, κάθε σελίδα μετουσιώνεται σε έναν ακόμη πιο δυνατό παλμό, κάθε φόβος που αποτυπώνεται στο χαρτί, αποτελεί έναν κρίκο λιγότερο στην πίεση της αλυσίδας της καθημερινότητας. Και η κάθαρση, δι’ ελέου και φόβου, δεν αργεί να έρθει. Οι ανάσες γίνονται και πάλι κανονικές, ο γνόφος διαλύεται και το φως, το φως το τόσο πολύτιμο, με οδηγεί και πάλι στο ξέφωτο της ύπαρξης, όταν η συγγραφή έχει πλέον ολοκληρωθεί. Η συγγραφή, λοιπόν, λειτουργεί θεραπευτικά, σβήνοντας σαν σφουγγάρι από τον μαυροπίνακα της καθημερινότητας ό,τι αρνητικό έχει γραφτεί πάνω του. Πώς συνδέεται αυτό με τη metal μουσική; Μα και η metal μουσική δρα επάνω μου απελευθερωτικά.  Ο θυμός που τη διαπερνά, η ένταση, η οργή, η αντίδραση, η βιαιότητα —ναι, η βιαιότητα— των μηνυμάτων της αφανίζουν από μέσα μου όσα και όποια αρνητικά συναισθήματα με στοιχειώνουν. Ο σκληρός ήχος που γδέρνει τα σωθικά, τα brutal φωνητικά που τεντώνουν τους μύες, οι ηλεκτρικές κιθάρες με τις εκκωφαντικές μελωδίες τους που θερίζουν τον αέρα, όπως και τόσα άλλα στοιχεία του μεταλλικού μέλους, αυτό που κάνουν είναι να προκαλούν έναν σεισμό στην ύπαρξη, ένα τράνταγμα, μία έξοδο από το άγος που ενεδρεύει να με καταπιεί. Αυτό έπαθα όταν άκουσα, μαθητής ακόμη, το “Raining Blood” των Slayer: «Trapped in purgatory, A lifeless object, alive, Awaiting reprisal». Ελευθερώθηκα. Τα αντίποινα ήταν η δική μου νίκη πάνω σε όσα συνέθλιβαν την ύπαρξή μου.      

Συγγραφικό έργο

Γιώργος Λαγκώνας

194

Το καλύτερο αγορίστικο περιοδικό της εποχής μου ήταν μάλλον το ΑΓΟΡΙ, εγώ όμως, επειδή ήμουν φλώρος, διάβαζα μανιωδώς το ΜΠΛΕΚ. Εκεί βρήκα τα πρώτα ερεθίσματα για τη σκληρή μουσική, καθώς κάποιος από τους συντάκτες μάλλον το είχε μεράκι και επέμενε να “λαθρο-στουμπίζει” αναφορές σε Scorpions, Metallica, Iron Maiden, Guns ‘n’ Roses ανάμεσα στα καθιερωμένα αφιερώματα στην Ευρυδίκη, στον Κώστα Μπίγαλη και στις “Μελισσούλες” του, στον Χρήστο Δάντη (που μόλις είχε βγάλει τα “Δακτυλικά Αποτυπώματα”), στη Μαντώ, στους Roxette, στη Madonna και λοιπά. Με αυτή την αφορμή, πήγα στο «κασετάδικο» της γειτονιάς και τόλμησα να γράψω την πρώτη μου ροκ κασέτα που ήταν το “Hey Stoopid” του Alice Cooper, την οποία κυριολεκτικά ΕΛΙΩΣΑ (και το εν λόγω άλμπουμ ακόμα υπάρχει σε ένα φακελάκι στο κινητό μου τηλέφωνο).

Ακολούθησαν πολύωρες ακροάσεις στο δωμάτιο ενός παιδικού φίλου, του Κυριάκου, όπου κατεβάζαμε στην τύχη βινύλια από την κυριολεκτικά ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ συλλογή του μεγάλου αδερφού του και τα ακούγαμε φύρδην μίγδην. Από είδη και τέτοια δε σκαμπάζαμε, όλα ΡΟΚ τα λέγαμε. Εξόριστοι, Dio, Rainbow, Accept, Manowar, μέχρι και Death. Ο έτερος παιδικός μου φίλος, ο Μιχάλης, με μύησε στην τότε αχτύπητη τριάδα: Metallica, Nirvana, Iron Maiden. Ο πρώτος heavy metal δίσκος που έγραψα στο κασετάδικο ήταν το “Kill ‘em all” και ο δεύτερος το “Black Album”, που τους ακούγαμε μετά φόβου Θεού και Πίστεως (κυριολεκτικά), γιατί αφενός μας τρομοκρατούσαν οι σατανικοί στίχοι που τότε πιστεύαμε ότι είχαν, αφετέρου μας άρεσαν τόσο πολύ, που δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε στην «αντιχριστιανική επιρροή»! Εντάξει, μην περιμένετε πολλά πράγματα, δώδεκα, βαριά δεκατριών χρονών ήμασταν.

Από εκεί και πέρα, το νερό κύλησε στο αυλάκι. Από το “Heart of Steel” των «μπαμπάδων» Manowar, που έδωσε σε μένα και σε πολλούς άλλους πιο πολλή ενθάρρυνση και υποστήριξη από αυτή που μπορούν (ή θέλουν) να δώσουν κάποιοι βιολογικοί μπαμπάδες εκεί έξω, έως το “Man on the Silver Mountain” που αναμφισβήτητα έβαλε το λιθαράκι του, προκειμένου να σκαρφαλώσω στο ασημένιο βουνό της ιατρικής, η ζωή κύλησε και κυλά με τις χαρές και με τις πίκρες της. Ο Κυριάκος, για παράδειγμα, όταν ξαναβρεθήκαμε μετά από 20 και παραπάνω χρόνια και του πρότεινα να ανταλλάξουμε τηλέφωνα για να τα λέμε, έβγαλε το iphone και παρίστανε πως σημείωνε τον αριθμό μου στη σβηστή οθόνη. Ο Μιχάλης από την άλλη, με πάντρεψε. Χαρές και πίκρες αδιαχώριστες. Η μέταλ είναι όμως εκεί σταθερά. Ασχέτως αν πλέον ακούω μουσική μόνο εν κινήσει από το κινητό τηλέφωνο. Δεν ξέρω αν είμαι «μεταλλάς», τουλάχιστον όπως το εννοεί ο πολύς κόσμος. Την ίδια ψυχική φόρτιση και ανάταση που μου γεννούν οι Venom, οι Sodom, οι Saxon, μου γεννάνε και κάποια τραγούδια του Στράτου Διονυσίου, του Σαββόπουλου, του Κηλαηδόνη, κάποιοι στίχοι του Τσιτσάνη, του Τζίμη Πανούση. Διάολε, ακόμα και ποπ (ΠΑΝΤΑ της δεκαετίας του 90) γουστάρω! Κάργα! Ίσως να φταίνε αυτά τα παλιά τα ΜΠΛΕΚ για τις παρδαλές κι ενίοτε φλώρικες μουσικές επιλογές μου. Δεν ξέρω. Με κλίκες μεταλλάδων δεν ασχολήθηκα, ούτε και θεωρώ πως ποτέ «βρισκόμουν στα πράγματα». Χεβυμεταλλάδικες μπλούζες δε φορώ, με κάνουν να νιώθω άβολα, σαν να κουβαλώ κάποια διαφήμιση στο στήθος. Κρατώ μόνο τους παλιούς δίσκους, τις μελωδίες, τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις που με ακολουθούν σαν φαντάσματα και πιστεύω πως θα παίζουν στο πικάπ του μυαλού μέχρι να μου φορέσουν το ξύλινο κουστουμάκι (όπως το έλεγε ο θείος μου). Ελπίζω αυτό το πικάπ να είναι η μοναδική αποσκευή που θα μου επιτραπεί να πάρω τότε μαζί μου.

Συγγραφικό έργο

Χριστίνα Λάσκη

Κάθε μουσική είναι ένα δώρο από «αλλού». Όταν όμως από μικρός ακροβατείς ανάμεσα στο φως της μυθολογίας και το σκοτάδι της ποίησης και ξάφνου μπεις στο ημίφως ενός χώρου που τραντάζει, με μουσική που αντλεί και από τα δύο, τότε μάλλον πρόκειται για συνωμοσία του Σύμπαντος. Η μέταλ ήταν ο πρώτος χώρος, όπου βίωσα ουσιαστικά την έννοια μιας κοινότητας, ότι ανήκω στους ανθρώπους με τα μαύρα ρούχα,  κάνοντας ωτοστόπ στην Εθνική για να πάμε σε συναυλίες, τραγουδώντας —ή ουρλιάζοντας— χιλιάδες άνθρωποι μια μελωδία, μισοκλείνοντας τα μάτια σε ένα καπνισμένο υπόγειο, καθώς αποκρυπτογραφείς το πώς ένα βιολί αγκαλιάζεται με μια ηλεκτρική κιθάρα.

Συγγραφικά, στη μουσική αυτή ανακάλυψα πώς η θλίψη, η έκσταση, η οργή και η μνήμη μπορούν να μεταλλαχθούν σε κάτι όμορφο, βαθύ, δημιουργικό. Από τους στίχους της διδάχθηκα πως αξίζει να απελευθερώσεις όσους αρχαίους κόσμους, τέρατα, πολεμιστές, βάρδους, δάση, αστραπές και πνεύματα αναδεύονται μέσα σου, γιατί  υπάρχουν πολλοί ακόμη σαν εσένα, που καταλαβαίνουν τούτη τη γλώσσα…

Αγαπημένο άλμπουμ: Savatage, Streets
Αγαπημένο τραγούδι: Iced Earth, Dante’s Inferno
Αγαπημένη live ερμηνεία: Nightwish, Phantom of the Opera

Συγγραφικό έργο

Αλκιβιάδης Χαλκιώτης

Η μουσική είναι τόσο η πηγή έμπνευσης για τον ακροατή όσο και το δημιουργικό μέσο για τον δημιουργό. Μπορεί να σε ταξιδέψει με τον ήχο και τον στοίχο, να κατευνάσει την κούραση μιας δύσκολης μέρας, να σε ταξιδέψει «αλλού», μακριά από την πίεση της καθημερινότητας. Και ειδικά όταν η μουσική είναι rock και metal, όπου η θεματολογία του στοίχου είναι τόσο εύπλαστη, ο ήχος τόσο πλούσιος, χωρίς φόβο να δανειστεί ή να παντρέψει στοιχεία από jazz, folk, goth, ακόμη και όπερα. Ποιος δεν έπιασε στα χέρια του το “Silmarillion” του αειμνήστου καθηγητή J.R.R. Tolkien, όταν το 1998 οι Blind Guardian μας εξέπληξαν με τον δίσκο “Nightfall in Middle-Earth”, έναν δίσκο πλήρως αφιερωμένο σε ιστορίες από το βιβλίο του καθηγητή; Πόσοι πέρασαν κάποια καλοκαιρινά απογεύματα, αναπολώντας φανταστικούς κόσμους και ακούγοντας “Oceanborn” και “Wishmaster” των Nightwish; Και πόσοι μήπως θέλησαν να αλυχτήσουν στο φεγγάρι υπό τον gothic metal ήχο των Moonspell; Ίσως κάπως έτσι γεννήθηκε και η ιδέα του Άβαθαρ, του αντιήρωα και χαρμάνι ξωτικού μου, ακούγοντας “Opium” από Moonspell και “I Don’t Wanna Be Me” από Type O Negative. Μα οι επικές μάχες γράφτηκαν ακούγοντας και Haggard, Sirenia, Tristania και άλλα symphonic metal συγκροτήματα. Και φυσικά, η τελική αναμέτρηση του βιβλίου ήταν με “To Mega Therion” των Therion στη διαπασών. Οπότε ναι, η metal έχει χρωματίσει αρκετά τη γραφή μου, περισσότερο συναισθηματικά παρά σε οποιοδήποτε άλλο επίπεδο. Είναι, εξάλλου, ένα είδος με τόσες διαφορετικές επιλογές, που μπορούσε πάντα να συνοδεύει τη διάθεση και τις ανάγκες μου, είτε ήταν goth, symphonic, classic είτε ακόμα και new age.

Γι’ αυτούς τους λόγους, μου είναι και εξαιρετικά δύσκολο να διαλέξω ένα αγαπημένο συγκρότημα, παρά μόνο σε συγκεκριμένες κατηγορίες, οπότε τα πέντε αγαπημένα μου συγκροτήματα ανά κατηγορία είναι:

Heavy Metal: Iron Maiden
Symphonic Metal: Therion
Gothic Metal: Moonspell
Power Metal: Blind Guardian
Nu metal: Korn

Συγγραφικό έργο

Σταύρος Μαμούτος

 Από την πρώτη φορά που άκουσα Motorhead κάπου στα δεκατέσσερα, κατάλαβα πως υπήρχε κάτι διαφορετικό σε αυτό το είδος της μουσικής. Η Rock και η Metal δε φοβόντουσαν να φωνάξουν. Δε δίσταζαν να  δημιουργήσουν μουσική που θα ξεσήκωνε, σε έναν κόσμο που ήθελε σιωπή. Οι στίχοι μιλούσαν χωρίς να μασούν τα λόγια τους. Όσο πιο ακραία, τόσο καλύτερα και χωρίς να απολογηθούν για αυτό. Από το “Fortunate Son” των Creedence Clearwater Revival, ως το “Battery” των Metallica, το “War for Territory” των Sepultura, αλλά και ακόμα πιο πέρα, ο ισχυρότερος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη Metal και στη λογοτεχνία είναι η αχαλίνωτη ελευθερία έκφρασης.

Προσωπικά, μου αρέσει να ακούω μουσική όταν γράφω. Αν και κατά καιρούς ψάχνω καινούργια πράγματα, θα έχω πάντα στη λίστα μου τους Clutch. Οι ρυθμοί τους ταιριάζουν στον ρυθμό που χτυπάω τα πλήκτρα ή ίσως ακόμα καταφέρνω να περνάω και λίγη από την ψυχεδελική ενέργειά τους στα γραπτά μου. Ίσως πάλι απλώς να γουστάρω.

Συγγραφικό έργο

Τριαντάφυλλος Ζέλλιος

Δε θυμάμαι πότε και πού άκουσα για πρώτη φορά τη φράση ότι «όλοι διαθέτουμε στο οπίσθιο μέρος του πανέξυπνου εγκεφάλου μας ένα πιθηκάκι, το οποίο ακούραστα μας ζητάει να λάβει τα ινία του νου, έστω και για ένα αμαρτωλό δευτερόλεπτο». Όταν, λοιπόν, κι εγώ, στην άβγαλτη περίοδο της εφηβείας, έλαβα το κάλεσμα του άγριου προγόνου μου, σχεδόν ακούσια υπάκουσα, ως μαριονέτα πλέον των νεοσύστατων ορμών. Την επόμενη στιγμή, βρέθηκα να στέκομαι υπερήφανος και ελαφρώς ξαναμμένος, κραδαίνοντας το πρώτο μου CD (Korn – Issues)· και επισήμως το κουτί της Πανδώρας είχε ανοίξει για τον άτυχο παλαιό εαυτό μου. Οι σύρτες του φλεγόμενου παραδείσου είχαν αποτραβηχτεί πίσω στα λαγούμια τους και εγώ είχα μείνει να απολαμβάνω τη θέα της μεγαλοπρέπειας των ανθρώπων και της ιδιοφυΐας τους…

…Ποια ήταν η ερώτηση; Όχι, όχι! Η μέταλ και η ροκ μουσική σίγουρα δεν έχουν επηρεάσει με οποιονδήποτε τρόπο τη ζωή ή τη συγγραφή μου… καθόλου!             

Συγγραφικό έργο

Λευτέρης Μπούρος

Αγρίνιο, 2006.

Νύχτα φθινοπωρινή, το λύκειο υπό καθεστώς κατάληψης, δύο τεράστια ηχεία στις γωνίες της αίθουσας του Γ4, μουσική στη διαπασών, γκανγκστερικά κομμάτια για τους διαμαρτυρόμενους μαθητές, πάρτυ, τα πρώτα τσιγάρα, μπύρες από το περίπτερο δίπλα από το λύκειο, μπρέικ ντανς, εφηβικά φλερτ και δε συμμαζεύεται.

Και τότε… τότε μπαίνει το “Toxicity”.

Δεν έχω ακούσει ποτέ τίποτα παρόμοιο. Ο πατέρας μου είναι ιδιοκτήτης ταβέρνας —μέχρι εκείνο το σημείο του χωροχρόνου, παίζω Τερλέγκα, Καρρά και Καζαντίδη στα δάχτυλα, αλλά αν με ρωτήσεις για System of a Down, θα σου πω ότι δεν έχω ιδέα.

Εκείνο το βράδυ άρχισαν όλα· εδώ θέλω να καταλήξω: εκείνο το βράδυ, σε εκείνη την κατάληψη, ήταν η πρώτη φορά που άκουσα κάτι που έμοιαζε με metal.

Συνέχισα ψάχνοντας. Ακολούθησαν οι Linkin Park και το «κάψιμο» με το “Live in Texas” που μου έγραψε ένας καλός φίλος, οι Rage Against the Machine (που πρέπει να ‘παιξαν αμέτρητες φορές σε εκείνη την αίθουσα του Γ4), και ύστερα, ως φοιτητής, προχώρησα ακούγοντας Rob Zombie, ύστερα ήρθαν οι Metallica, ο Dio, οι Black Sabbath και οι Pantera, οι Zeppelin, οι Purple και όλοι οι κλασικοί, που τίμησαν περισσότερο το hard rock, ανοίγοντας τον δρόμο για τη heavy metal.

Με συγκρατημένη ντροπή, συνειδητοποίησα ότι ανακάλυψα τους Maiden στην ώριμη ηλικία των 20 ετών. Σήμερα, 10 χρόνια μετά, το στίγμα που μου άφησαν φαίνεται ξεκάθαρο στους παρατηρητικούς: στο πρώτο μου βιβλίο υπάρχει διήγημα ορμώμενο από το “Hallowed be thy Name” και το δεύτερο βιβλίο μου, που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2020, θα έχει ως κύριο τίτλο του ένα κομμάτι από τους Killers.

Τώρα, αν πρέπει να διαλέξω αγαπημένο άλμπουμ, θα πρέπει να απαρνηθώ τους Maiden, παρόλο που μέσω του “Murders in the Rue Morgue” έμαθα τον E. A. Poe και που μέσα από το “The Rime of the Ancient Mariner” έμαθα τον Coleridge.

Ως αγαπημένο άλμπουμ, θα επέλεγα το “Rising” των Rainbow. Η φωνάρα του Dio με τo «τιτανοτεράστιο» σόλο του Blackmore στο “Stargazer”, ακόμη και σήμερα, με κάνουν να ανατριχιάζω.  

Συγγραφικό έργο

Στέφανος Κόκκινος

Η σχέση μου με τη metal είναι μακρόχρονη και συνεχόμενη. Εκείνοι που μου έγραψαν τις πρώτες κασέτες, πίσω στο 1989, μάλλον σταμάτησαν να ακούν λίγα χρόνια μετά. Για μένα η metal παραμένει καθημερινότητα. Ξεκίνησα με τα «κλασικά»: Iron Maiden, Manowar, Metallica κλπ. Πολύ γρήγορα πέρασα σε πιο ακραίες μορφές, στη thrash και στη death metal. Γύρω στο 1998, «μπήκα» πρώτα στην ελληνική και στη συνέχεια στη νορβηγική black. Τα «μεταλλικά» ακούσματα επηρέασαν πολύ το γράψιμό μου. Το διήγημά μου “Ο Άνεμος των Ονείρων” [Metal-ικές Ιστορίες Φαντασίας και Τρόμου, εκδόσεις Αίολος, 1998] γράφτηκε με αφορμή έναν διαγωνισμό διηγήματος που διοργάνωσαν το περιοδικό Metal Invader και ο εκδοτικός οίκος Αίολος, με τον Μάκη Πανώριο και τον Γιώργο Ζαχαρόπουλο να έχουν την ευθύνη της επιλογής. Αύγουστος του 2004: μεταμεσονύκτιες ακροάσεις metal μουσικής, ενώ επεξεργάζομαι νοερά κάποια όνειρα που επαναλαμβάνονταν επίμονα εκείνο τον καιρό. Αργότερα, τα όνειρα γίνονται ο κόσμος Άφαλ και εξωτερικεύονται με τη μορφή του Αφανισμού των Μάγων. Μέχρι σήμερα, μου είναι αδύνατο να φανταστώ τον Αφανισμό δίχως μουσική υπόκρουση από Μy Dying Bride, Limbonic Art, Rotting Christ και Septic Flesh. Από τους τελευταίους και ο αγαπημένος μου δίσκος: “Έσοπτρον”.    

Συγγραφικό έργο

Γιώργος Κλάγκος

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την ημέρα που, μπαίνοντας σε ένα κατάστημα, έμεινα στήλη άλατος μπροστά στο “Live After Death” (Τι εννοείς ποιών;). Οι τέχνες είναι συγκοινωνούντα δοχεία, το artwork με είχε «ψήσει» πριν ακούσω το παραμικρό. Επάνω σε μια από τις ταφόπλακες του εξωφύλλου, ήταν χαραγμένη η γνωστή ρήση του H. P. Lovecraft. Μοιραία (μετά από καιρό) κατέληξα σε ένα βιβλιοπωλείο. Το ταξίδι είχε ξεκινήσει.

Άρχισα να παίρνω συνεντεύξεις και να κάνω κριτικές για ξένα περιοδικά του χώρου. Ήταν δύσκολες εποχές και τα promos καλοδεχούμενα. Ένας αρχισυντάκτης διαπίστωσε ότι είχα ευχέρεια στον γραπτό λόγο και με προέτρεψε να ασχοληθώ. Γράφοντας παράλληλα στίχους για ένα συγκρότημα που συμμετείχα, ανακάλυψα ότι διέθετα την αίσθηση ρυθμού που απαιτεί οποιοδήποτε κείμενο, οπότε αποφάσισα να προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα.

Η σχέση μου τόσο με την μουσική όσο και με την λογοτεχνία τρόμου και φαντασίας δεν είναι επιδερμική. Ό,τι ακούω και διαβάζω διυλίζεται, προκειμένου να μετατραπεί στο καύσιμο που είναι απαραίτητο για την επιβίωσή μου. Τα βιβλία μου είναι εκατοντάδες, όμως οι δίσκοι και τα cd μου χιλιάδες. Η μουσική ήταν και παραμένει η παντοτινή μου αγάπη. Ας έχει αυτή τον τελευταίο λόγο. Ένα playlist 6(66) φρέσκων tracks έχουν —κατά την ταπεινή μου άποψη— ενδιαφέρον και υπάρχουν στο YouTube. Enjoy Metalheads! (Η επιλογή του Morbid Tales ενδεικτική).

Insomnium- Heart Like A Grave
Parkway Drive- The Void (Live at Wacken)
Kreator- 666 World Divided
Yoth Iria- Visions Of The Dead Lovers
ColdWorld- Soundtrack To Isolation
Body Count- Colors

Συγγραφικό έργο

Ράνια Νικολακοπούλου

Η metal είναι κάτι παραπάνω από μουσική για εμένα. Είναι μια ενέργεια που διαπερνά το σώμα σαν ηλεκτρισμός και σου δίνει τη δύναμη να πετύχεις τα πάντα. Σε κάνει να νιώθεις ζωντανός. Ξεκίνησα να ακούω metal γύρω στα δεκατέσσερα και ακούω ακόμα με τον ίδιο ενθουσιασμό. Γράφω πάντα ακούγοντας metal. Βρίσκω το κομμάτι που νομίζω ότι ταιριάζει με τη σκηνή που γράφω, αφήνομαι στη μουσική και στα συναισθήματα που μου δημιουργεί και οι εικόνες αρχίζουν να ξεπροβάλλουν στο μυαλό μου. Πέρα από πηγή έμπνευσης, η metal με κάνει να μένω συγκεντρωμένη στην ιστορία. Όταν πιστεύω ότι δεν μπορώ να γράψω, η metal με κάνει να συνεχίζω, σαν να μου φωνάζει «Ράνια κάτσε και γράψε! Μπορείς να το κάνεις!».

Γενικά, ακούω Iron Maiden, Judas Priest, Black Sabbath, Manowar, Alice Cooper, Savatage, Blind Guardian και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Αγαπημένο μου άλμπουμ θα έλεγα ότι είναι το “Operation Mindcrime” των Queensryche.

Συγγραφικό έργο

Επιμέλεια κειμένου: Σοφία Νέστορα, Γλωσσολόγος & Επιμελήτρια κειμένων

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά