To multiclass or not to multiclass?

by Ηλίας Τσιάρας

Σήμερα, είπα να βουτήξουμε στα βαθιά και να ασχοληθούμε λιγάκι με ένα σχετικά μεγάλο κεφάλαιο του DnD, έναν επίμονο πονοκέφαλο που προσβάλλει παίκτες και DMs, ένα ακόμα βέλος στη φαρέτρα της προσωποποίησης των χαρακτήρων. Αναφέρομαι ασφαλώς στο multiclassing ή, όπως λένε και στη νέα μου πατρίδα, την ηρωική Νάουσα, τούρι-μπέρι-μαχαλά!

Ολόκληρο supplement για το multiclassing! Άλλες εποχές τότε…

Προτού δούμε και αναλύσουμε τα αρνητικά και τα θετικά της όλης αυτής διαδικασίας, να σημειωθεί πως το multiclassing είναι όσο παλιό είναι και το αγαπημένο μας RPG. Ήδη από την πρώτη έκδοση υπήρχαν οι σχετικοί κανόνες, οι οποίοι μάλιστα ήταν και αρκετά αυστηροί και απόλυτοι, καθώς δεν επέτρεπαν οποιονδήποτε συνδυασμό από classes. Από την άλλη, υπήρχαν περιορισμοί και σε ό,τι αφορούσε την επιλογή race και class, κάτι που αφαιρέθηκε από το παιχνίδι στην τρίτη του έκδοση, για να έρθουμε στο χαοτικό παρόν όπου ακόμα και ο paladin, ναι, αυτή η ενσάρκωση -υποτίθεται- του φωτός, του καλού και της δικαιοσύνης ΔΕΝ (κανονικά, το τελικό νι δεν μπαίνει, αλλά το θεώρησα απαραίτητο για να δώσω την κατάλληλη έμφαση) χρειάζεται να είναι ντε και καλά lawful good. Βασικά, ούτε καν good. Και μετά από αυτό το ιστορικό-ενημερωτικό διάλειμμα, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στο ζουμί του παρόντος άρθρου.

Η αφοσίωση φέρνει την αριστεία

Η παραπάνω πρόταση συνοψίζει το σύνηθες σκεπτικό όσων εναντιώνονται ή απλά δε γουστάρουν το multiclassing. Ένας fighter δεν πρέπει να κατέχει –ή καλύτερα, δε χρειάζεται- μαγικές δυνάμεις. Ούτε να ξέρει πώς να ανοίγει κλειδωμένα σεντούκια. Απλώς τα σπάει. Το ίδιο ισχύει και για τις πόρτες, τουλάχιστον τις ξύλινες. Ναι, αλλά με τις παγίδες τι γίνεται; Τίποτα. Πέφτει μέσα, παθαίνει ό,τι είναι να πάθει και μετά συνεχίζει ακάθεκτος, σκουπίζοντας αδιάφορα το αίμα από τις πληγές του. Φυσικά, τα ίδια ισχύουν και για όλες τις υπόλοιπες classes. Εκτός από τον μάγο που αν πέσει μέσα στην παγίδα μάλλον θα πρέπει κάποιος να τον σώσει. Ένας χαρακτήρας φτάνει στο 100% της κλάσης του, όταν αφοσιωθεί αποκλειστικά και μόνο σε αυτή.

Επίσης, πολλοί αρνητές του multiclassing γκρινιάζουν για τους εντελώς εξωπραγματικούς, ανήκουστους ως και εμετικούς συνδυασμούς που επιλέγουν να ενσαρκώσουν ορισμένοι παίκτες. Cleric/ranger, barbarian/monk, paladin/barbarian, wizard/sorcerer και wizard/barbarian είναι μερικοί που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό. Και επειδή δε μου αρέσει να σας κοροϊδεύω, ορίστε ακόμα ένας: rogue(assassin, για την ακρίβεια)/paladin. Μπορείτε να μαντέψετε ποιος θα επέλεγε να παίξει ένα τέτοιο βδέλυγμα; Ναι, καλά καταλάβατε. Και στην μεθεπόμενη παράγραφο θα σας εξηγήσω και τους λόγους.

Ποικιλία και προσωποποίηση

Gandalf: το πιο γνωστό παράδειγμα multiclassing

Αυτά επικαλούνται οι θιασώτες του multiclassing για να δικαιολογήσουν πώς ξαφνικά ο χαρακτήρας τους από ένας κοινός στρατιώτης με δίχειρο σπαθί, πανοπλία και λοιπά θανατηφόρα καλούδια επέλεξε να κηρύξει τον λόγο του Tyr, μέσω του αίματος των εχθρών του ασφαλώς, ως ένας warpriest. Καλά, υπάρχει πάντα και το αποστομωτικό ‘δικός μου είναι ο χαρακτήρας, ό,τι θέλω κάνω’, αλλά στην περίπτωση αυτή περιττεύουν τα σχόλια όποτε το προσπερνάω. Ένας multiclassed χαρακτήρας έχει περισσότερες ευκαιρίες να φανεί κάπου χρήσιμος. Είναι αυτό που λέμε πιο versatile, πιο εύχρηστος. Ναι, αναγκαστικά και αναμφίβολα υστερεί σε σχέση με έναν άλλο που έχει μόνο μια κλάση σε ό,τι αφορά το level progression και το πόσο γρήγορα εξελίσσεται αλλά, στην τελική, δεν είναι πάντα αυτό το ζητούμενο. Ποιο είναι; Μα φυσικά, να περνάς καλά και να γουστάρεις τον χαρακτήρα σου. Κι ας μην κάνει το μέγιστο δυνατό damage. Α, επίσης, το multiclassing είναι πάρα πολύ χρήσιμο σε συντροφιές με μικρούς αριθμούς παικτών, όπου και δεν καλύπτονται όλες οι ανάγκες της ομάδας. Αν και από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου στην 5η έκδοση, αυτό φαίνεται να μην ισχύει απόλυτα.

Ποτέ μη λες ποτέ!

Δε σας κρύβω πως μέχρι και πριν από μισό περίπου χρόνο ήμουν κατά του multiclassing. Το είχα χρησιμοποιήσει μόνο στο Baldurs Gate (προδίδω την ηλικία μου, αλλά δεν πειράζει), ποτέ σε κάποιο επιτραπέζιο. Ψέματα, νομίζω είχα αναγκαστεί να το κάνω στο Legend of the Five Rings, όταν έγινα ένας παρίας ronin (η υπέρτατη ντροπή για έναν Crane). Πλέον όμως, εκμεταλλευόμενος και την απόλυτη ελευθερία που προσφέρει η 5η έκδοση, ενσαρκώνω τον 

Έτσι ακριβώς ΔΕΝ είναι ο Fufo, αλλά πολύ ωραία εικόνα, έτσι;

Fiodor Featherwillow Foxgrove (ένα μεγάλο όνομα για ένα μικρούλι halfling), έναν chaotic good assassin/paladin. Και για να σας το κάνω ακόμα χειρότερο, έγινα paladin του Callarduran Smoothhands, θεού των svirfneblin, μιας άλλης φυλής δηλαδή (εντάξει, τουλάχιστον είναι και αυτοί κοντοί. Α, όταν βαφτίστηκα στο όνομά του, πήρα κι ένα προσωνύμιο, εννοείται από φι και αυτό: Feithin. Μπαίνει μπροστά από τα υπόλοιπα τρία). Γιατί έκανα τέτοιο ανόσιο έγκλημα, θα με ρωτήσετε. Επειδή θεώρησα πως κάτι τέτοιο θα έκανε ο χαρακτήρας μου. Εξηγούμαι: ως rogue, βοήθησα να καθαγιαστεί ο κατεστραμμένος ναός του εν λόγω θεού και αυτός, ως ανταμοιβή, μας ευλόγησε. Και όταν λέω μας ευλόγησε, δεν εννοώ κάτι αστείο και άχρηστο του τύπου ‘να πάτε στην ευχή μου, κι ευχαριστώ!’, αλλά μας χάρισε +1 AC και +1 σε όλα τα saving throws (blessing of protection). Αποφάσισα ότι αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να περάσει στο ντούκου, αλλά πως πρόκειται για μια κοσμοϊστορική στιγμή για τον Fiodor (Fufo για τους φίλους του), μια στιγμή που τον στιγμάτισε και τον έκανε να συνειδητοποιήσει πού βρίσκεται το πεπρωμένο του. Για να είναι ένας υβριδικός χαρακτήρας πετυχημένος, πρέπει η επιλογή των classes να βασίζεται πάνω στην πλοκή ή το backround, και σε καμία περίπτωση στα stats. Σε αυτό είμαι απόλυτος. Τώρα, το ότι τυχαίνει να στακάρει το sneak attack με το divine smite, ε, εντάξει, ιερός πολεμιστής είμαι, έχουμε και τα τυχερά μας! Και για το κλείσιμο, ένα θα σας πω: ‘δικός σας είναι ο χαρακτήρας, κάντε ό,τι θέλετε!’. Πάντα όμως μετά από συζήτηση με τον DM και μετά από ώριμη σκέψη. Δε χρειάζεται να σας πω από ποιο class να μην πάρετε ούτε ένα level, έτσι; Νομίζω είμαι αρκετά ξεκάθαρος παρακάτω.

Αυτά για σήμερα. Περισσότερα την επόμενη φορά. Μέχρι τότε, είθε η Tymora να σας χαμογελά κι αν συναντήσετε κάποιον χρήσιμο βάρδο στις περιπλανήσεις σας, παρακαλώ να μου τον φέρετε. Δεν πιστεύω σε αυτούς.

Cover pic: Steel Flameblade by Johndowson

προτεινουμε επίσης

2 Σχόλια

mm
Ηλίας Τσιάρας 30 Σεπτεμβρίου 2017 - 10:30 ΠΜ

Δεν ξέρω αν συμφωνώ με όσα λες, καθώς ο lvl 12 θα έχει σίγουρα 2 έξτρα feat, χώρια από τα archetype features. Επίσης, δε γνωρίζω κανέναν fighter που σέβεται τον εαυτό του, εκτός κι αν είναι archer, οπότε πάει αλλού το θέμα, που θα έχει μόλις 14 strength. Αλλά, η μεγαλύτερή μου ένσταση, έγκειται στο γεγονός πως αντιμετωπίζεις τους χαρακτήρες ως μονομάχους. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το θέμα είναι ποιον ρόλο παίζει ο καθένας στο party. Ο fighter της 5e, ΔΕΝ παίζει απαραίτητα βασικό ρόλο στο damage output, αλλά τραβάει πάνω του τους εχθρούς. Επίσης ο battlemaster, είναι μια στρατηγική διάνοια η οποία μέσω των maneuvers, εκμεταλλεύεται τις δυνάμεις όλων των συμπολεμιστών του. Δεν είναι όλα τόσο απλά στο dnd, ιδίως ο fighter που έχει αποκτήσει ένα ιδιαίτερο βάθος λόγω των ιδιοτήτων του, και δεν ρίχνει, και τρώει, μόνο ξύλο.

Reply
panagiotis 29 Σεπτεμβρίου 2017 - 5:13 ΜΜ

προσωπικά θεωρώ ότι μεγάλος λόγος που το κακό version του multiclassing έχει εξαπλωθεί είναι το κακό balance. τα special abilities των fighting classes έχουν τόσο κακό έως αδιάφορο scaling στα μεσαία levels+, που δεν υπάρχει λόγος να περιορίζονται στο να ακολουθούν αυτή την κλάση. Γι αυτό και οι casters σπανίως κάνουν multiclass-δεν τους χρειάζεται, έχουν καλά spells που περιμένουν να πάρουν από την κλάση τους στα επόμενα levels. για να μην πω πολλά θα πω το απλό. 6th level half orc fighter με 20 strength vs 12th level fighter με 14 strength. ολα τα άλλα items/stats ίδια. 0 7th level θα νικήσει παρά τη διαφορά levels(μιλάμε για ΔΙΠΛΑΣΙΑ levels!) ουσιαστικά τα class levels ελάχιστο bonus δίνουν σε σχέση με τα stats. άρα, καλύτερα λέει να έχω 3-4 cleric levels να κάνω bull’s strength, παρά να πάρω κι άλλα fighter levels. Έπρεπε τα Levels να είναι πιο σημαντικά από τα stats. (πχ στο wizard είναι, λόγω του πώς δουλεύουν τα spells. δίνουν Bonus και τα stats αλλά class levels reign supreme). οι fighter παίκτες κάνουν multiclass γτ νιώθουν cheated.

Reply

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά