Tannakin Skinker: Ο θρύλος της γυναίκας που είχε πρόσωπο γουρουνιού

by Αγγελική Ράδου
Μία τερατώδης μορφή: Έχει έρθει από την Ολλανδία, μαζί με τους γονείς της, και είναι καθόλα φυσιολογική, εκτός από το κεφάλι της που μοιάζει με γουρουνιού. Έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη, αλλά τώρα βρίσκεται στο Λονδίνο. Είναι θηλυπρεπής, ευγενική και τρυφερή και θα μπορούσε να βρει ένα ιδανικό ταίρι.
Απόσπασμα από φυλλάδιο που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο το 1640.

Είναι Δεκέμβριος του 1639 και στα γιορτινά σαλόνια των Λονδρέζων, ένα είναι το κυρίαρχο θέμα συζήτησης: Η μοναχοκόρη ενός πλούσιου ζευγαριού Ολλανδών που έχει γουρουνίσιο πρόσωπο.

Η τριμελής οικογένεια Skinker βρίσκεται στο Λονδίνο, αλλά πριν μετακομίσουν στην πόλη, ο κύριος και η κυρία Skinker έχουν κάνει τα πάντα για να βοηθήσουν τη μικρούλα τους Tannakin, που γεννήθηκε στο Wirkham το 1618. Οι γονείς, αρχικά, ντρέπονταν για την τερατώδη εμφάνισή της και τη μεγάλωσαν μέσα σ’ ένα δωμάτιο, όπου φορούσε πάντα βέλο και την τάιζαν μόνο εκείνοι. Οι δύο τους, μάλιστα, αναζήτησαν πολλές φορές την αιτία για την παραμόρφωση της κόρης τους και υποψιάζονταν πως κάποιος είχε κάνει μάγια στο παιδί, ενώ ακόμα βρισκόταν στην κοιλιά της μητέρας του.

Όταν η κυρία Skinker ήταν έγκυος, την πλησίασε μια γριά που έμοιαζε με μάγισσα για να της ζητήσει ελεημοσύνη. Η Skinker όμως την έδιωξε κακήν κακώς και η γυναίκα απομακρύνθηκε μουρμουρίζοντας:

“Αφού η μάνα είναι βρωμιάρα, ας γεννήσει ένα παιδί που μοιάζει με γουρούνι”.

Οι Skinker ήταν πεπεισμένοι πως τα κακόβουλα ξόρκια της γριάς είχαν προκαλέσει την παραμόρφωση της καημένης Tannakin και παρόλο που η μάγισσα καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά, αρνήθηκε να λύσει τα μάγια είτε από πείσμα είτε από έλλειψη δύναμης.

Σε ηλικία 17 ετών πια, η Tannakin Skinker είναι γνωστή για την παράξενη εμφάνισή της. Πολλοί ντόπιοι ισχυρίζονται ότι την έχουν δει να τρώει μέσα από μια ασημένια ταΐστρα, όπως τα γουρούνια, και οι μόνες λέξεις που προφέρει είναι “Χρου, χρου!” και “Όινκ, όινκ!”

Οι γονείς της είναι αποφασισμένοι να βρουν μια θεραπεία και συγκεκριμένα, ο πατέρας της δέχεται τις συμβουλές ενός αστρολόγου και μαθηματικού με το όνομα Vandermast, ο οποίος πειραματιζόταν με τις σκοτεινές τέχνες. Αυτός του λέει πως ο μοναδικός τρόπος για να τη θεραπεύσουν είναι να την παντρέψουν κι όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο. Ο Vandermast πιστεύει πως

“Όσο παραμένει σε αυτή την κατάσταση “παρθενίας”, δεν υπάρχει καμία ελπίδα να θεραπευτεί, ενώ αν παντρευτεί έναν κύριο, υπάρχει η πιθανότητα να απαλλαχθεί από τη γουρουνίσια όψη της”.

Ο αστρολόγος δεν τους εξήγησε με ποιον ακριβώς τρόπο θα συνέβαινε αυτή η αλλαγή, αλλά οι Skinker ήταν απελπισμένοι και πήραν στα σοβαρά την πρότασή του. Αγόρασαν στην κόρη τους ένα πολύ όμορφο και ακριβό φόρεμα, άφησαν τη μουσούδα της καλυμμένη με βέλο και ανακοίνωσαν πως όποιος την παντρευόταν, θα έπαιρνε 40.000 λίρες.

Tannakin Skinker και μνηστήρας, από φυλλάδιο του 1640.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι υποψήφιοι ήταν πολλοί. Έφταναν από όλη την Ευρώπη με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά κανείς τους τελικά δεν άντεχε την αποκρουστική όψη της Tannakin. Αφού δεν κατάφεραν να της βρουν έναν γαμπρό στο Wirkham, οι Skinker μετακόμισαν σε μια περιοχή του Λονδίνου, κρατώντας τη διεύθυνσή τους κρυφή. Παρ’ όλα αυτά, η εμφάνιση της Tannakin έγινε το κυρίαρχο κουτσομπολιό της πόλης και μετά από κάποιο διάστημα, οι γονείς της κατάφεραν να βρουν έναν άντρα που ήθελε να την παντρευτεί.

Την πρώτη νύχτα του γάμου, το ζευγάρι αποσύρθηκε στην κρεβατοκάμαρα και η Tannakin είπε στον σύζυγό της πως θα τον αποδέσμευε από τους όρκους του, αν την κοιτούσε στο πρόσωπο. Ο άντρας έκανε αυτό που του ζήτησε η Tannakin και αντίκρισε έκπληκτος μια γυναίκα απαράμιλλης ομορφιάς. Αμέσως έσκυψε να τη φιλήσει, αλλά εκείνη του είπε:

“Κύριε, είμαι όπως με βλέπεις, αλλά θα πρέπει να διαλέξεις αυτό που προτιμάς: τις νύχτες, στο κρεβάτι σου θα εμφανίζομαι σε σένα όπως είμαι τώρα, όμορφη και νέα, αλλά τη μέρα και έξω από το σπίτι θα είμαι πάντα παραμορφωμένη. Ή αλλιώς θα εμφανίζομαι όμορφη τη μέρα και μπροστά στους φίλους σου, αλλά στα χέρια σου, τη νύχτα, θα γίνομαι πάλι άσχημη. Πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στα δύο και μέχρι τότε δεν μπορούμε να έχουμε οικειότητα μεταξύ μας”.

Η Tannakin απαίτησε μια γρήγορη απάντηση από τον σύζυγό της, αλλά εκείνος δυσκολευόταν να αποφασίσει. Στο τέλος της είπε πως άφηνε σε εκείνη την τελική επιλογή. Ο θρύλος λέει πως αυτή ήταν η απάντηση που περίμενε η Tannakin, καθώς η απόφαση του συζύγου την άφηνε να ασκήσει την ελεύθερη βούληση και την κυριαρχία της, λύνοντας έτσι τα μάγια μια και καλή.

Ιστορίες όπως της Skinker ήταν πολύ δημοφιλείς στην Αγγλία του 17ου και 18ου αιώνα και κάθε τόσο εμφανιζόταν και μια καινούργια περίπτωση “τρομακτικής παραμόρφωσης” που αιχμαλώτιζε τη φαντασία της κοινής γνώμης.

Μέχρι και τις αρχές του 19ου αιώνα, οι θρύλοι για γυναίκες-γουρούνια κυκλοφορούσαν σε όλη την Αγγλία και η εμφάνισή τους ήταν η πιο σημαντική ατραξιόν στα πανηγύρια της εποχής. Τα “εκθέματα”, φυσικά, δεν ήταν αυθεντικά, αλλά επρόκειτο συνήθως για κάποια αρκούδα, την οποία οι υπεύθυνοι των πανηγυριών είχαν ναρκώσει με μεγάλες ποσότητες δυνατής μπύρας, ώστε να μπορούν να την ξυρίζουν. Στη συνέχεια, της φορούσαν ψεύτικα στήθη και μια περούκα, την έντυναν με γυναικεία ρούχα και παπούτσια και στο τέλος την έβαζαν να καθίσει σε μια καρέκλα, όπου την έδεναν με τρόπο που να μη φαίνεται στο κοινό.

Μετά την τοποθέτηση της αρκούδας στην καρέκλα, ο υπεύθυνος της παράστασης καλούσε τον κόσμο να δει “τη γυναίκα με τη μουσούδα γουρουνιού”, τονίζοντας πως δεν μιλούσε, αλλά θα απαντούσε στις ερωτήσεις τους με δύο γρυλίσματα για “όχι” και ένα γρύλισμα για “ναι”. Αν η αρκούδα δεν ανταποκρινόταν, κάποιο από τα μέλη της παράστασης σκούνταγε το ζώο με ένα ξύλο και στο τέλος το έβαζαν να φάει μήλα και χυλό μέσα από μια ασημένια ταΐστρα.

Αυτές οι παραστάσεις δεν ήταν δημοφιλείς μόνο στην Αγγλία, αλλά και στην Ιρλανδία, όπου αναφέρεται μια περίπτωση κατά την οποία, ύστερα από έναν καυγά ανάμεσα στους θεατές, το εξαγριωμένο πλήθος όρμησε μέσα στη σκηνή που βρισκόταν η υποτιθέμενη γυναίκα-γουρούνι και επιτέθηκε στο ζώο και τους υπαλλήλους της παράστασης. Αν και δεν υπάρχουν στοιχεία για την τύχη της αρκούδας, οι μαρτυρίες λένε πως αυτοί που εργάζονταν για την ατραξιόν ήταν οι κύριοι αποδέκτες της οργής του εξαπατημένου κοινού.

Επιμέλεια κειμένου: Σοφία Νέστορα, Γλωσσολόγος & Επιμελήτρια κειμένων

Cover art: Adam Chang, Chinese Zodiac – Pig (2015)

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά