The Burning (1981)

by Γιώργος Λαγκώνας
Ένας πρώην επιστάτης κατασκήνωσης, με φριχτά εγκαύματα λόγω μιας αποτυχημένης φάρσας, επιστρέφει στα μέρη που σύχναζε παλιά με σκοπό να εκδικηθεί τους υπεύθυνους για την παραμόρφωσή του. 
Να ρωτήσω τι σας θυμίζει το σενάριο, ή να αναρωτηθώ καλύτερα τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Ναι, μιλάμε για καρα-σλάσερ του κερατά, για έναν ακόμα «κλώνο» του «Παρασκευή και 13», τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, όπως εξάλλου ήταν η μόδα τότε που είχε σαν αποτέλεσμα πολλά πολλά τέτοια ταινιάκια, στην πλειονότητά τους μη αξιομνημόνευτα, έως απαράδεκτα. Αν όμως δώσει κανείς σε αυτό το ταινιάκι μια ευκαιρία (δεδομένου ότι μπορεί βέβαια να αντλεί διασκέδαση από αυτό το υπο-είδος), θα εκπλαγεί πολύ ευχάριστα. 
Κατ’ αρχήν, εδώ υπάρχουν χαρακτήρες. Εντάξει, όχι χαρακτήρες τύπου «χαίρε βάθος αμέτρητο», αλλά σίγουρα πολύ καλύτεροι από αυτούς που συναντάμε σε ταινίες του είδους. Εδώ οι ήρωες δεν λειτουργούν απλά σαν ακόρεστα σεξουαλικές καρικατούρες που μοναδικός τους προορισμός είναι να προμηθεύσουν τον δολοφόνο με κρέας για σφάξιμο. Είναι επαρκώς συμπαθείς, έχουν κίνητρα και χαρακτηριστικά που τους κάνουν να ξεχωρίζουν μεταξύ τους και για αυτό οι σκηνές φόνου κάνουν τον θεατή να ενδιαφερθεί για αυτούς.
Δεύτερον. Ένας πολύ ενδιαφέρων δολοφόνος που έχει και ζωή πριν από την ταινία και δεν λειτουργεί μόνο σαν φονική μηχανή. Είναι αυτό που πρέπει να είναι ένας slasher δολοφόνος, δηλαδή αμείλικτος, ασταμάτητος και σχεδόν υπερφυσικά αποτελεσματικός. Αλλά σου προκαλεί και μια κάποια ίντριγκα, καθώς δεν βρίσκεται ποτέ στο προσκήνιο, δεν φανερώνεται (πριν το φινάλε) και η εναλλαγή σε προοπτική πρώτου προσώπου σε στυλ πρώτου Halloween μπορεί ακόμα να προκαλεί ανατριχίλες. 
Τρίτον. Τρομολάγνοι, αγαλλιάστε, καθώς εδώ οι splatter σκηνές είναι ΣΤΙΒΑΡΟΤΑΤΕΣ, 100% παλιό καλό make up effect (εντάξει, τα τριαντα πέντε χρόνια που πέρασαν φαίνονται, αλλά αυτό δεν νομίζω να σας πειράζει έτσι κι αλλιώς) και επαρκώς «μπλιαξ» χωρίς όμως να τραβάνε την υπερβολή από τα μαλλιά και να γίνονται κομιξάδικες ή γελοίες. Και (για όσους ξέρουν) αυτό δεν είναι τυχαίο, καθώς είναι δια χειρός Tom Savini. Ναι, ο μεγάλος Tom Savini, πριν γίνει σκηνοθέτης, ήταν υπεύθυνος εφέ σε ταινίες τρόμου και το The Burning είναι μια από αυτές που πρόλαβε να «περιποιηθεί».
Σε τελική ανάλυση, το the Burning περιέχει όλα όσα αγαπήσαμε σε αυτό το πολύ τυποποιημένο και βασανισμένο υποείδος. Ωραίες φατσούλες, ατμοσφαιρικά σκηνικά, γυμνό, αγωνία, στιβαρούς φόνους και μια πολύ ενδιαφέρουσα περσόνα δολοφόνου. Και επιπλέον, αποφεύγει τις πιο προβληματικές από τις μανιέρες του σιναφιού. Και έχει και μια άλφα ιστορική αξία λόγω Tom Savini. Αυτά για μένα αρκούν. Δεν ξέρω αν στις μέρες μας μπορεί ακόμα κάποιος να ευχαριστηθεί μια ταινία του είδους. Συνεπώς, το The Burning δεν συνίσταται για όλους. Όμως, όποιος νοσταλγεί τα θρίλερ εκείνης της εποχής, εδώ θα την καταβρεί εγγυημένα. 
Βαθμολογία: ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΟΣΟ ΔΕΝ ΠΑΕΙ, 8/10
Επιπλέον cult κουτσομπολιό: η ταινία (και συγκεκριμένα ο δολοφόνος με την ψαλίδα) αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία της cult σειράς βιντεοπαιχνιδιών τρόμου Clock Tower.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά