The Halfbloods – Κεφάλαιο 11

by Λίνα Κλεφτάκη

ΜΠΑΡΙΕΛ

Τα μάτια μου κλείνουν από την κούραση και παλεύω να τα κρατήσω ανοιχτά κοιτάζοντας προς το μέρος ενός κόκκινου ήλιου που δύει. Η νύχτα πλησιάζει γοργά και σύντομα θα αρχίσει να κάνει παγωνιά δυσχεραίνοντας την κατάστασή μας. Αφήσαμε πίσω τους υπνόσακους και την σκηνή ελπίζοντας ότι θα φτάναμε στην πόλη Βραϊτέρα που βρίσκεται ο Οίκος του Πέλοθ, πριν το βράδυ. Όμως οι πήγασοι είναι εξίσου εξαντλημένοι από το πολύωρο ταξίδι και κάθε τόσο χάνουν ύψος. Ώσπου να πέσει η νύχτα θα ταξιδεύουμε στην γη και δεν θέλω να ξέρω τι παγίδες έχουν κατά νου οι Σκοτεινοί για εμάς. Ευτυχώς η Μαύρασιλ και τα μέλη του Οίκου της κατέφυγαν με ασφάλεια στον Θεό της Γνώσης.

Ο Ύμνος συνεχίζει να μην έχει τις αισθήσεις του, ενώ το κορμί του καίγεται, σαν να είναι φτιαγμένο από φωτιά. Οι πληγές που του έκανε ο Φένεξ θεραπεύτηκαν, αλλά όπως είπε η Νεμέρα, ο πόνος έχει μείνει, το ίδιο και οι παρενέργειες. Ο υψηλός πυρετός και τα ρίγη. Ο Φένεξ θα το πληρώσει αυτό. Αλλά όχι τώρα. Καμιά μας δεν είναι σε θέση να τον πολεμήσει και ειλικρινά δεν έχω σκοπό να πέσω στα χέρια του δίχως μάχη. Πίσω στο φρούριο η πάλη μας ήταν άνιση. Ήταν δυνατότερος και έπαιζε μαζί μου αφήνοντάς με να νομίζω πως μπορούσα να τον κουμαντάρω, ενώ οι κινήσεις του, ο τρόπος που με άγγιζε με κάνουν να αισθάνομαι ντροπή, παρόλο που δεν καταλαβαίνω καθόλου αυτό το συναίσθημα ή κάποιο άλλο.

«Γιατί επρεπε να έχουν γίνει έτσι τα πράγματα;» σκέφτομαι φωναχτά και η Τελένα σαρκάζει λίγα μέτρα μακριά μου.

«Επειδή αυτό αποφάσισαν οι πατέρες μας» αποκρίνεται ανέκφραστη. «Ο,τι έγινε, έγινε. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε το παρελθόν και οι Σκοτεινοί δεν θα ηρεμήσουν, αν δεν κυβερνήσουν αυτόν τον κόσμο. Οπότε, ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος και όπως είπε η Μαύρασιλ το στρατόπεδό τους έχει ήδη χτιστεί. Σειρά μας τώρα».

Όπως πρόβλεψα η νύχτα μας τύλιξε, μόλις περάσαμε την πόλη Νάμπια και μπήκαμε στα εδάφη της Βραϊτέρα, όμως δεν είχα στο μυαλό μου τον δυνατό άνεμο και την βροχή που μας περιμένει εκεί. Περνάμε πάνω από τα κοντινότερα χωριά, μικρές πυγολαμπίδες στο σκοτάδι και ώσπου να φτάσουμε στην πόλη και έξω από την ιδιοκτησία του Πέλοθ, έχουμε βραχεί ως το κόκαλο, ενώ το κρύο περονιάζει τα πάντα στο πέρασμά του κάνοντας τα δόντια μου να κροταλίζουν σαν ξεχαρβαλωμένο κουρδιστήρι. Σφίγγω τον Ύμνο πάνω μου, καθώς διασχίζουμε την ψηλή μεταλλική είσοδο της αυλής με τους φρουρούς να ακολουθούν ξωπίσω μας. Πρέπει να περίμεναν ανά πάσα στιγμή την άφιξή μας, διότι υποκλίνονται προς το μέρος μας και οδηγούν τους πήγασους στην ζεστασιά των στάβλων, όταν ξεπεζεύουμε.

Ο Οίκος του Πέλοθ ορθώνεται ψηλός και μεγαλόπρεπος μπροστά στα μάτια μου. Είναι διώροφος και ντυμένος με λευκή και γκρίζα πέτρα, ενώ μεγάλα αψιδωτά παράθυρα στολίζουν τον πρώτο και δεύτερο όροφο κατά μήκος του. Το φως που φέγγει πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες επισκιάζει τη λάμψη των πυρσών στον κήπο και την κεντρική είσοδο και φωτίζει την σημαία του Ασλάντελ από την μια πλευρά και το έμβλημα του Οίκου από την άλλη.

Η σημαία του Ασλάντελ είναι όμορφη. Είναι βαμμένη σε μπλε χρώμα και μια κίτρινη, χοντρή, διαγώνια λουρίδα την χωρίζει στα δύο, ενώ ένα αρσενικό ελάφι που τρέχει έχει τοποθετηθεί στο κέντρο του σε γαλάζιο χρώμα. Το οικόσημο είναι εξίσου ιδιαίτερο και ταυτόχρονα τόσο διαφορετικό. Είναι ένα κεφάλι αρσενικού λέοντα σε πράσινο φόντο, ενώ μια ξύλινη πινακίδα αναφέρει το όνομα του Οίκου: Σμαραγδένιος Λέοντας.

Η πόρτα ανοίγει και ένας ημίαιμος με αυστηρή ενδυμασία και όμορφα γαλάζια μάτια μας καλωσορίζει κάνοντας μια υπόκλιση προς το μέρος μας. Πίσω από εκείνον διακρίνω την Μαύρασιλ να κατεβαίνει τρέχοντας την σκάλα ακολουθούμενη από τον Ιστάρ. Η Ανν με προσπερνάει βιαστικά πλησιάζοντας την μητέρα της και η Τελένα μορφάζει στο πλάι μου ικανοποιημένη. Αποστολή εξετελέσθη.

«Ο θεός που είναι μαζί μας τραυματίστηκε. Μπορείς να μας βοηθήσεις να τον πάρουμε μέσα;» ρωτάω τον απόγονο του Πέλοθ που έχω μπροστά μου και εκείνος κοιτάζοντας ανήσυχος προς το μέρος της Θεάς του Κυνηγιού βιάζεται να εκτελέσει την επιθυμία μου.

«Παρακαλώ μπείτε μέσα να ζεσταθείτε. Ο πατέρας μου αναμένει την παρουσία σας» λέει κάνοντας νόημα στους φρουρούς που περιπολούν στην αυλή να πλησιάσουν.

Είμαστε ασφαλείς τώρα και ο Πέλοθ θα μας προστατέψει, ώσπου να ανακάμψουμε. Καθώς η ένταση υποχωρεί και η θαλπωρή του σπιτιού πλημμυρίζει το κορμί μου, νιώθω τις εικόνες μπροστά στα μάτια μου να διπλασιάζονται και για μια στιγμή αρχίζω να γέρνω επικίνδυνα στο πλάι κάνοντάς με να ακουμπήσω το χέρι μου στον τοίχο, ώσπου να ξαναβρώ την ισορροπία μου.

«Μπαριέλ!» αναφωνεί αναστατωμένος ο Ιστάρ και του χαμογελάω καθησυχαστικά.

«Και τι δεν θα ‘δινα τώρα για ένα ζεστό μπάνιο και ένα πουπουλένιο κρεβάτι» προσπαθώ να αστειευτώ, όμως η ζαλάδα γίνεται εντονότερη και τα πάντα σκοτεινιάζουν εμπρός μου παίρνοντας μακριά τις αισθήσεις μου.

Ξυπνάω αμέσως ή τουλάχιστον αυτήν την αίσθηση έχω, όμως δεν βρίσκομαι πια στο φουαγιέ του Οίκου και ανάμεσα στα αδέλφια μου. Είμαι ξαπλωμένη σε ένα στενό, μεταλλικό κρεβάτι σε ένα δωμάτιο με πολλά άλλα παραταγμένα κατά μήκος του τοίχου. Σε κάποιο από αυτά βρίσκεται και ο Ύμνος αναίσθητος. Τα ψηλά, φαρδιά παράθυρα αφήνουν το φως του φεγγαριού να φωτίσει το μέρος και ανασηκώνομαι στους αγκώνες μου αναστενάζοντας ανακουφισμένα φέρνοντας στο μυαλό μου τα γεγονότα που συνέβησαν. Η αποστολή μας στέφθηκε με επιτυχία και η Ανν είναι ασφαλής. Βέβαια, υπάρχουν πολλά να γίνουν και με κάποιον τρόπο θα πρέπει να σώσουμε όσους αιχμαλώτισαν οι Σκοτεινοί, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.

Το διακριτικό χτύπημα στην πόρτα με τραβάει από τις σκέψεις μου και ένα κεφάλι με μακριά, ψαρά μαλλιά δεμένα σε κοτσίδα ξεπροβάλλει από το άνοιγμα έχοντας ένα στραβό χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό του. Βλέποντας πως είμαι ξύπνια μπαίνει μέσα και με πλησιάζει σταυρώνοντας τα μπράτσα του μπροστά στο στήθος του. Η αμφίεσή του είναι πολύ προσεγμένη και τα ρούχα του μοιάζουν αρχοντικά, ενώ τα γυαλιά που κρέμονται από τον λαιμό του και το βιβλίο που κρατάει παραμάσχαλα προδίδει την ταυτότητά του, δίχως να χρειαστεί να αναζητήσω την αύρα του. Πέλοθ!

«Μπαριέλ, αδημονούσα για την αντάμωσή μας, όμως δεν την φανταζόμουν με αυτόν τον τρόπο. Δεν είχες τις αισθήσεις σου για δυο μέρες. Πώς νιώθεις; Η Νεμέρα ανέφερε την μάχη σου με τον Φένεξ και η Μαύρασιλ με ενημέρωσε συνοπτικά για την κατάσταση των δυνάμεών σου» αρχίζει να λέει βλοσυρός και έχω ένα προαίσθημα πως πρόκειται να με κατσαδιάσει για κάτι. «Τι νομίζεις ότι θα καταφέρεις μόνη σου; Έπρεπε να είχες ζητήσει νωρίτερα την βοήθειά μου».

«Δεν είσαι πολεμιστής και αυτό δεν έχει να κάνει με επίδειξη ισχύος. Επιλέξαμε να κινηθούμε κρυφά και όποια μάχη αν γίνει από εδώ και πέρα θα την χειριστούμε έξυπνα. Οι Σκοτεινοί είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τον οποιονδήποτε για να επιτύχουν αυτό που θέλουν. Όμως εσύ ή η Μαύρασιλ θα θέτατε σε κίνδυνο τα παιδιά σας γνωρίζοντας πως ίσως να μην γυρίσουν στον οίκο τους;» τον ρωτάω επίμονα. «Εγώ δεν θα ένιωθα άνετα και δεν θα έστελνα κανέναν στον θάνατό του, ακόμα και αν χρειαζόταν να θυσιάσω την ίδια μου την ζωή. Μεγάλωσα και εκπαιδεύτηκα στο πλευρό του Άστεροθ για να προστατεύω εκείνον και τα αδέρφια μου».

«Ο Ιστάρ ανέφερε πως θα απαντούσες κάτι τέτοιο, αν σε ρωτούσα» νεύει με ένα επιδοκιμαστικό χαμόγελο να παραμορφώνει τις γωνίες του στόματός του, αλλά και η λάμψη στα μάτια του είναι ανήσυχη. «Οι υπόλοιποι θεοί έχουν συγκεντρωθεί στην τραπεζαρία για το δείπνο. Αν αισθάνεσαι καλύτερα, θα είναι τιμή μου να με συνοδεύσεις στην γιορτή προς τιμήν σας».

«Πέλοθ, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να σε ξεπληρώσω. Εξάλλου, υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να συζητήσουμε» λέω και ο Θεός της Γνώσης γνέφει καταφατικά γνωρίζοντας πολύ καλά το θέμα που θα ανοίξουμε. «Υπάρχει κάτι που θέλω να σε ρωτήσω ιδιαιτέρως. Κάτι που αφορά τον Φένεξ και με ενοχλεί από την στιγμή που φύγαμε από το Ντέντμαϊρ. Ο Φένεξ πάνω στην πάλη μας έκανε ένα ξόρκι. Το αποκάλεσε Φιλί του Δαίμονα, όμως δεν το γνωρίζω. Δεν το έχω ακούσει καν και δεν ήξερα ότι υπήρχε. Η Νεμέρα χρησιμοποίησε ένα παρόμοιο για να θεραπεύσει τον Ύμνο».

«Όλοι μας το διαθέτουμε αυτό. Προέρχεται από τους απογόνους μας και είναι ισχυρότερο ανάλογα με το πόσους έχεις. Για να επιτύχει χρειάζεται αρκετή ενέργεια που δεν μπορεί το σώμα μας να παράγει και πρέπει να έχει άμεση επαφή με τον στόχο. Στην κατάστασή σου, αν τολμήσεις να το επικαλεστείς, ίσως να καταστρέψει το σώμα και την ψυχή σου και αν ο Φένεξ έχει σκοπό να το χρησιμοποιήσει πάνω σου, καλύτερα να μην τον ξανασυναντήσεις. Είσαι η μόνη που μπορεί να ακυρώσει τις δυνάμεις του και για να το κάνεις θα χρειαστείς την ίδια ισχύ. Αν δεν τα καταφέρεις, θα σε αιχμαλωτίσει στις επιθυμίες του». Μου εξηγεί ειλικρινά.

Σκέφτομαι για λίγο, όσα μου είπε και έπειτα αναστενάζω σιγά αφήνοντάς τα στην άκρη. Γνωρίζω πως υπάρχουν άλλα πράγματα που προέχουν και δεν έχουμε χρόνο για αναβολές. Η απουσία των δυνάμεών μου είναι ένα πρόβλημα, όμως τίποτα που να μην αντιμετωπίζεται. Φορώντας ένα ήρεμο χαμόγελο και ρίχνοντας μια ανήσυχη ματιά προς τον Ύμνο, ο οποίος συνεχίζει να κοιμάται ήρεμα, τυλίγω το μπράτσο μου γύρω από του Πέλοθ και τον αφήνω να με οδηγήσει στην οικογένειά μας.

Η τραπεζαρία βρίσκεται στον κάτω όροφο και είναι κατάμεστη με άτομα και των δυο Οίκων, αλλά εκτός της Ανν δεν διακρίνω κανένα άλλο παιδί κάτω των δώδεκα ετών. Όσα συζητηθούν απόψε στο τραπέζι, δεν είναι ανάγκη να επισκιάσουν το μέλλον των παιδιών. Θα φροντίσουμε, ώστε τίποτα να μην τους συμβεί. Η Μαύρασιλ είναι η πρώτη που με βλέπει και συναισθηματική όπως πάντα με αγκαλιάζει σφιχτά κρύβοντας το πρόσωπό της στον ώμο μου. Στις γωνίες των ματιών της διακρίνω δάκρυα που με προβληματίζουν και τα σκουπίζω, πριν κυλήσουν στα μάγουλά της. Δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεται άσχημα για ότι συνέβη στο νησί. Είμαστε όλοι εδώ τώρα. Την απομακρύνω από πάνω μου και ο Ιστάρ περνάει το χέρι του γύρω από τους ώμους της τραβώντας την προς το μέρος του χαμογελώντας παιχνιδιάρικα. Η Τελένα μου κλείνει το μάτι όλο νόημα για την σχέση που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους και παρά τις διαφορές τους στην αρχή, τώρα τα πράγματα έχουν εξελιχθεί αλλιώς ανάμεσά τους.

Αφήνοντας το βλέμμα μου να πλανηθεί ολόγυρα διακρίνω μόνο ευχάριστα πρόσωπα και απόψε κανένας δεν δίνει σημασία στον κίνδυνο που μας πλησιάζει. Ποια είναι τα σχέδια των Σκοτεινών; Πότε θα μας επιτεθούν; Αυτές οι σκέψεις ταλανίζουν το μυαλό μου εμποδίζοντάς με να αφεθώ στον ενθουσιασμό των άλλων. Η Ανν και το παιδί του Ύμνου φαίνονται εξίσου ανακουφισμένοι με την κατάσταση παρά τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες και ο Πέλοθ σηκώνει το ποτήρι του για μια πρόποση, αφότου βρίσκω την θέση μου. Τον μιμούμαστε και ευχόμαστε σε ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτόν τον κόσμο, δίχως τον πόλεμο και τα προβλήματα του Λοντόριον. Δεν υπάρχουν περιθώρια για τα λάθη του παρελθόντος, παρά μόνο επιλογές που θα κάνουν τον Ορίας τον παράδεισο που ήταν κάποτε ο Λοντόριον.

«Στην οικογένειά μας» λέει κοιτάζοντας τα μέλη του Οίκου του και έπειτα τους θεούς απέναντί του, τα αδέρφια του.

«Στην οικογένεια» αποκρινόμαστε όλοι ταυτόχρονα σημάνοντας την έναρξη της γιορτής.

Το κρασί, το φαγητό και η αμβροσία των θεών ρέουν άφθονα στο τραπέζι και όλοι φαίνονται να διασκεδάζουν, όμως εγώ δεν μπορώ να ηρεμήσω, να αφεθώ στην χαρά ξέροντας πως κάπου εκεί έξω χρειάζονται την βοήθειά μας. Αθώα παιδιά που πιάστηκαν αιχμάλωτοι στον πόλεμο ανάμεσα στους Φωτεινούς και τους Σκοτεινούς. Οι Φωτεινοί θεοί δεν ξέρω τι σκέφτονται. Μπορεί να θέλουν την ηρεμία, όμως κανένας δεν επιδίωξε γι’ αυτήν αφήνοντας τους Σκοτεινούς να αλωνίζουν και να καταστρέφουν τα πάντα. Πού είναι ο Έρεμους, η Νιέναντιν και οι άλλοι ισχυροί που κάποτε ορκίστηκαν ότι θα προστατεύουν τον κόσμο; Κρύβονται στους δικούς τους Οίκους αδιαφορώντας για τα όσα συμβαίνουν;

«Είχαμε κανένα νέο από τους Σκοτεινούς;» ρωτάω ξαφνικά σιγώντας όλες τις συζητήσεις και ο Πέλοθ κατσουφιάζει που τόλμησα να θίξω αυτό το θέμα μια τόσο ήρεμη στιγμή. «Δεν έχουμε την πολυτέλεια για να διασκεδάζουμε. Πρέπει να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα».

«Τα πράγματα στο Ντέντμαϊρ είναι πολύ άσχημα. Ολόκληρα χωριά έχουν αφανιστεί και οι αιχμάλωτοι θανατώνονται σαν θυσία προς τιμήν του Νούμπιαλ. Οι Σκοτεινοί έχουν σκοπό να τον καλέσουν στον Ορίας μέσω μιας μηχανής που μαζεύει τις ψυχές τους» συνεχίζει η Νεμέρα αγγίζοντας το μπράτσο μου για να με κάνει να σωπάσω. «Βρήκαν έναν τρόπο για να φέρουν τον Νούμπιαλ σε αυτόν τον κόσμο και οι πράξεις τους έχουν προκαλέσει ήδη πολύ κακό. Πρέπει να δράσουμε, πριν το πρόβλημα επεκταθεί σε ολόκληρο το Ασλάντελ και έπειτα στην ήπειρο».

«Θα καλέσουν τον Νούμπιαλ;» ξεφωνίζει έκπληκτος ο Ιστάρ και με κοιτάζει σαν να περιμένει την επιβεβαίωσή μου. Γνέφω καταφατικά.

Η Ανν ζαρώνει στην θέση της και η Μαύρασιλ την χαϊδεύει τρυφερά στην πλάτη για να την καθησυχάσει. Η Νεμέρα και η Ανν ήταν εκεί, όταν θυσίαζαν τους θνητούς. Το είδαν και δεν ξέρω τι άλλο έζησαν, ώσπου να τους διασώσουμε. Ο Πέλοθ σκέφτεται σιωπηλός ακούγοντάς μας με προσοχή και ο γιος του Ύμνου σηκώνει το χέρι του διστακτικά θέλοντας να πει κάτι. Ο Πέλοθ του δίνει την άδεια με ένα γνέψιμο του κεφαλιού του.

«Λοιπόν, υπάρχει τρόπος να κρατήσουμε τις πόλεις ασφαλείς από την παρουσία των Σκοτεινών» ξεκινάει τραβώντας την προσοχή όλων. «Πριν καιρό ο πατέρας προσπάθησε να θέσει σε λειτουργία την Ακαδημία Σκάι Άιλαντ. Βρίσκεται στην πρωτεύουσα του Στέβαλον και είναι ένα κτίριο που δημιουργήθηκε με την άφιξη των πρώτων θεών στον Ορίας. Οι συναλλαγές των λίθων των τεράτων για χρήματα, η δημιουργία των οίκων και πολλές υπηρεσίες που οι θεοί αλλά και οι θνητοί χρειάζονται, στεγάζονταν εκεί. Η Ακαδημία είχε σκοπό να δώσει την δυνατότητα στους απόγονους των θεών να μάθουν για τους δύο κόσμους, να θέσει κανόνες και να αποτρέψει τις διαμάχες. Όμως αυτό το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ και με την άφιξη των υπόλοιπων θεών ξεχάστηκε και έσβησε» μας εξηγεί με προσοχή. «Επίσης μέσω της Ακαδημίας ο υπεύθυνος μπορεί να αποφασίσει ποιος θα μπαίνει μέσα στην πόλη, καθώς όλες οι κατοικήσιμες περιοχές προστατεύονται από μαγικά τείχη για να κρατούν έξω τα τέρατα. Αν οι Σκοτεινοί εκδιωχτούν από εκεί, δεν θα μπορούν να κάνουν κακό».

«Κανόνες ε;» ρωτάει με ενδιαφέρον η Τελένα και γνέφει καταφατικά συμφωνώντας. «Οι θνητοί έχουν αρχίσει να στρέφονται εναντίον μας και είναι θέμα χρόνο, ωσότου αποφασίσουν να μας διώξουν από τον κόσμο τους. Οι κανόνες θα περιορίσουν την ελευθερία, στην οποία έχουμε συνηθίσει, αλλά τουλάχιστον θα εξομαλύνουν τις εντάσεις ανάμεσά μας. Αν βάλουμε σε λειτουργία αυτό το κτίριο και θέσουμε νόμους, πολλά θα μπορούσαν να βελτιωθούν».

«Δεν είναι κάτι που μπορείς απλά να το κάνεις. Αυτό το κτίριο είναι σε αχρηστία πολλούς αιώνες και αν ακολουθήσουμε κατά γράμμα τους νόμους των θνητών πρέπει να το αγοράσουμε για να το χρησιμοποιήσουμε» διαφωνεί ο Πέλοθ. «Βέβαια τα χρήματα είναι το λιγότερο που χρειαζόμαστε. Για να το διοικήσουμε θέλουμε ισχυρά άτομα που θα δουλέψουν για να διαφυλάξουν την ειρήνη ανάμεσα στους θεούς και τους θνητούς. Οι περισσότεροι θεοί σκέφτονται την πάρτη τους πλέον και όχι το γενικό καλό».

«Τότε θα πρέπει να τους δελεάσουμε με κάτι που να θέλουν» προτείνει ο Ύμνος.

Τα πρόσωπα όλων μας στρέφονται προς τον Θεό της Τηλεπάθειας  που γέρνει νωχελικά στο κούφωμα της πόρτας και μας κοιτάζει χαμογελώντας ήρεμα. Η κούραση διαγράφεται κανονικά στο πρόσωπό του, όμως δεν φαίνεται να πτοήθηκε, όταν αποφάσισε να σηκωθεί από το κρεβάτι και του χαρίζω ένα ανακουφισμένο χαμόγελο. Επιτέλους. Σίγουρα πήρε τον χρόνο του για να συνέλθει.

«Πάντοτε ήθελα να ανοίξω αυτήν την Ακαδημία και αν όλοι μας συμφωνήσουμε σε αυτό, τότε είμαι διατεθειμένος να βάλω τα δυνατά μου για να πραγματοποιηθεί τούτος ο σκοπός» μας παρατηρεί όλους έναν προς έναν αδημονώντας για την απάντησή μας.

«Εντάξει, θα είμαι στην διάθεσή σας για ότι χρειαστείτε» χαμογελάει ο Πέλοθ και έπειτα αναστενάζει προβληματισμένος. «Υποθέτω πως από εδώ και πέρα θα έχουμε πολλά να κάνουμε».

Με τον Ύμνο στο τραπέζι σηκώνουμε ξανά τα ποτήρια μας για μια νέα πρόποση. Στο νέο σχέδιο και το μέλλον.

Συνεχίζεται…

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά