Κριτική: “Δίψα για αίμα” του Clark Simon

by Βίκυ Τάσιου

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Είναι Σάββατο. Το πρωί βγαίνετε για ψώνια. Το βράδυ πηγαίνετε στον κινηματογράφο ή ίσως για φαγητό σε κάποιο εστιατόριο. Όλα είναι απολύτως φυσιολογικά. Σωστά; Ξημερώνει Κυριακή και ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει καταρρεύσει. Σε κάθε γωνιά του κόσμου, οι ενήλικες έχουν κυριευθεί από μια δολοφονική παραφροσύνη. Στο μυαλό τους υπάρχει μόνο μία σκέψη: να σκοτώσουν τα παιδιά τους! Και αυτή τους η δίψα για αίμα είναι ανεξέλεγκτη. Υπάρχει διέξοδος από αυτό τον εφιάλτη που απειλεί να καταβροχθίσει το ανθρώπινο γένος ή μήπως είναι αυτό το τέλος του κόσμου;

Κριτική:

Αν με ρωτούσε κάποιος ποιο είναι το πιο τρομακτικό βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ μου θα του απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη η Αποκάλυψη του Ιωάννη. Το τέλος του κόσμου φαντάζει εφιαλτικό σενάριο και οι εικόνες για εκείνη τη μέρα προκαλούν ρίγη ανατριχίλας. Θα αναρωτιέστε τώρα λοιπόν τι σχέση έχει ο Clark  με ένα βιβλίο που γράφτηκε χιλιάδες χρόνια πριν;
Κοινός παρανομαστής και των δύο βιβλίων είναι το τέλος της ανθρωπότητας, με τη διαφορά όμως ότι ο Clark δίνει ένα τέλος τουλάχιστον στον κόσμο όπως τον ξέραμε μέχρι στιγμής. Οι λάτρεις των “28 weeks later”, του “άρχοντα των μυγών”, “της νύχτας των ζωντανών νεκρών” είμαι σίγουρη ότι θα απολαύσουν αυτό το βιβλίο όπως και εγώ.
Η ιδέα της  μετά αποκάλυψης εποχής σε συνδυασμό με τον κόσμο των Ζόμπι δίνουν μεγάλη δύναμη στο βιβλίο.
Ημέρα πρώτη. Έτος ένα.
Ο κόσμος που όλοι γνωρίζουμε τρελάθηκε και ο πολιτισμός σάλταρε από το παράθυρο. Τη νύχτα που κατέρρευσε η λογική η παράνοια άρχισε να κυβερνά. Οι πύλες της κολάσεως άνοιξαν. Όλος ο ενήλικος πληθυσμός της γης έχει καταληφθεί από μία ανεξήγητη μανία και σκοτώνει τα παιδιά του. Όσοι είναι κάτω των 18 ετών προσπαθούν να επιβιώσουν αλλά και να δώσουν μία λογική εξήγηση για το τι συμβαίνει.
Μπορεί ο συγγραφέας του βιβλίου να παίρνει μία κοινότυπη ιστορία και να την αποτυπώνει στο χαρτί αλλά έρχεται να την απογειώσει όταν αναφέρει το λόγο που συμβαίνουν όλα αυτά. Η δολοφονική μανία των γονιών δεν είναι κάτι που μεταδίδεται με τον αέρα ή με το δάγκωμα. Δεν είναι κάτι που μεταφέρεται σαν ιός. Η δίψα για αίμα έχει τις ρίζες του πολύ πίσω στο χρόνο και έχει φιλοσοφικές και θρησκευτικές προεκτάσεις.
Αν και ο συγγραφέας μπολιάζει την ιστορία με στιγμές φρίκης περιγράφοντας πολλές φορές με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το τι έχουν κάνει οι γονείς στα παιδιά τους, προσπαθεί να κατευθύνει το βιβλίο και σε άλλους ορίζοντες. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ, που ο αναγνώστης πολλές φορές θα θέσει και πολλά ερωτήματα στον ίδιο του τον εαυτό. Καθαρά πρόκειται για ένα βιβλίο τρόμου. Όχι όμως μόνο αυτό.
Το πιο τρομακτικό ίσως σε αυτό το βιβλίο δεν είναι οι φρικαλεότητες που περιγράφονται, είναι οι σκέψεις που κάνουν τα παιδιά, είναι οι πράξεις τους, είναι η αγωνία τους για επιβίωση όταν αυτή θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα των γονιών τους. Χτίζοντας κοινότητες για να μπορούν να αντεπεξέλθουν στη νέα πραγματικότητα αρχίζουν να δείχνουν τα άγρια ένστικτά τους ακόμα και από τις πολύ μικρές ηλικίες. Η βία, το άγριο σεξ και τα ναρκωτικά δεν θα λείψουν ακόμα και από αυτές τις κοινωνίες των ανηλίκων.
Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει ένα ασυνήθιστο και πρωτότυπο σενάριο επιβίωσης των παιδιών μέσα σε ένα δυστοπικό κόσμο όταν οι γονείς τους καιροφυλακτούν για να γευτούν το αίμα τους. Τα παιδιά χτίζουν μικρές κοινωνίες , προσπαθούν να επιβιώσουν συλλέγοντας τροφή, χτίζουν τοίχους με ηλεκτροφόρα καλώδια για να μην προσπεράσουν οι ενήλικες και μέσα σε ένα κλίμα αποκάλυψης προσπαθούν να καταλάβουν το τι έχει συμβεί στους γονείς τους.
Ένα αρκετά αξιόλογο βιβλίο που μπορεί να έκανε λίγο κοιλιά μπορεί να ήθελα λίγο περισσότερο δράση και λίγο περισσότερο τρόμο αλλά δεν θα μπορούσα να παραβλέψω κάποιες συγκλονιστικές στιγμές όπως το ανθρώπινο τείχος μέσα στο ποτάμι, η δύναμη των παιδιών αλλά και το μήνυμα στο τέλος του βιβλίου.
Δεν θα μπορούσα να προσπεράσω τις αναφορές στον Freud και τις ιδέες που προτείνει ο συγγραφέας για ένα καλύτερο κόσμο οπού η ευτυχία και η ευμάρεια πρωτοστατούν. Είναι από τα λίγα βιβλία που αγάπησα ιδιαίτερα όχι τόσο τους κεντρικούς ήρωες αλλά έναν δευτερεύοντα χαρακτήρα. Μόνο κάποιος σαν κι αυτόν θα μπορούσε να επιβιώσει σε μία τέτοια κοινωνία όπου κυριαρχούν η τρέλα και η απόγνωση.
Όταν ο κόσμος που γνωρίζουμε έχει χαθεί, όταν τα παιδιά φτιάχνουν την κιβωτό του Νώε σε διάφορες χώρες του πλανήτη, όταν οι πόλεις καίγονται , όταν η λογική και η πειθαρχία έχουν πάει περίπατο, όταν η σωματική βία και η δίψα για εξουσία από τους ανήλικους μας κάνει να αναρωτιόμαστε για τα ανθρώπινα ένστικτα ακόμα και σε αυτές τις ηλικίες ,η μόνη λύση που μπορεί να δοθεί για τη επιβίωση αλλά και τη συνέχεια της ανθρωπότητας βρίσκεται ίσως κρυμμένη μέσα στις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Freud.

προτεινουμε επίσης

2 Σχόλια

Ελισάβετ Κόλλια 18 Νοεμβρίου 2018 - 12:03 ΜΜ

Πολύ καλή η κριτική σου Βίκυ μου.Αυτό σίγουρα δεν θα μπορούσα να το διαβάσω!!

Reply
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΑΡΙΣΣΗ 14 Νοεμβρίου 2018 - 4:17 ΜΜ

ευχαριστούμε πολυ!!

Reply

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά