Κριτική: «Η εποχή των θρύλων – Κόκκινη Αυγή» του Γρηγόρη Δημακόπουλου

by Γιώργος Δάμτσιος

Οπισθόφυλλο

Σελίδες 608
Διαστάσεις 16 x 23 cm
Εκδοτικός Οίκος Εκδόσεις Πηγή
ISBN 978-960-626-117-6
Σ’ έναν κόσμο άναρχο, ορφανό από Ιστορία, ο πολιτισμός έχει καταρρεύσει.
Η προηγμένη γνώση –το προσόν ενός και μοναδικού κυρίαρχου λαού– αφανίστηκε ολοκληρωτικά. Κάθε πληροφορία για τον ανώτερο πολιτισμό της αρχαιότητας έχει χαθεί στη λήθη. Τα κεκτημένα της διανόησης, τα επιτεύγματα μιας μακράς Δυναστείας, σβήστηκαν δια παντός, σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ. Μόνο οι θρύλοι γι’ αυτούς έχουν επιβιώσει· ιστορίες μιας περασμένης εποχής, που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα. Τη γνώση και την πρόοδο έχουν πλέον αντικαταστήσει οι δεισιδαιμονίες και τα παραμύθια. Η ανθρωπότητα, για έναν ανεξήγητο λόγο, από την αποκορύφωση της εξέλιξης του είδους, έκανε αμέτρητα βήματα προς τα πίσω· προς τη μεσαιωνική εποχή του σιδήρου και του ατσαλιού.

Σ’ αυτήν τη ζοφερή εποχή, μια νέα ελπίδα γεννιέται. Ο μικρός Χόουπ, έχοντας ως μοναδικό στήριγμα τον πατέρα του, αναγκάζεται να ξεκινήσει νωρίς το Ταξίδι του. Ένα ταξίδι που θα τον οδηγήσει από τον απομονωμένο ορεινό οικισμό του Άρυεν ως τα πέρατα της γης. Αυτό είναι το θρυλικό Ταξίδι του Κόκκινου Φοίνικα.

Κριτική

Η «Κόκκινη Αυγή» είναι το ντεμπούτο βιβλίο του συγγραφέα Γρηγόρη Δημακόπουλου και το πρώτο μέρος της τριλογίας «Η εποχή των θρύλων». Και αν έπρεπε να βάλω έναν τίτλο σε αυτό το κείμενο που ετοιμάζομαι να γράψω, αυτός θα ήταν «οι φίλοι της λογοτεχνίας του φανταστικού μπορούν να τρίψουν τα χέρια τους από ικανοποίηση».

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ήδη από το οπισθόφυλλο, ο αναγνώστης μπαίνει εύκολα στο νόημα του τι θα ακολουθήσει. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ­–δεν ξέρω αν υπάρχει καν ο όρος– «μετακαταστροφικό» περιβάλλον. Η συνεχής εξέλιξη του ανθρώπινου είδους για κάποιον λόγο τερματίστηκε απότομα, η γνώση χάθηκε, και υπήρξε επιστροφή σε ένα μεσαιωνικό περιβάλλον στο οποίο κυριαρχεί και πάλι το ατσάλι και γενικώς τα όπλα αυτού του είδους. Οι πληροφορίες αυτές νομίζω ότι είναι αρκετές για τους φαν του είδους έτσι ώστε να μπουν απευθείας στο νόημα.

Μιας και αναφέραμε την κοσμοπλασία, να πω σε αυτό το σημείο ότι το όλο στήσιμο είναι άκρως εντυπωσιακό. Ο κόσμος όπου ζουν οι ήρωες του βιβλίου είναι τεράστιος και πληρέστατος. Ο συγγραφέας μοιάζει να δούλεψε πάρα πολύ σ’ αυτόν και δεν ένιωσα να υφίσταται στιγμή το «Illusion trick». (Το κόλπο κατά το οποίο οι συγγραφείς αναφέρουν δεκάδες περιοχές για τις οποίες δεν έχουν καν οι ίδιοι ιδέα πώς είναι, πέρα από ένα πολύ γενικό περίγραμμά τους). Όχι, αντιθέτως, ο συγγραφέας μοιάζει να γνωρίζει πού βρίσκεται ακόμα και το παραμικρό πετραδάκι του κόσμου του. Όσο για τις ονομασίες που επέλεξε, ήταν πολύ όμορφες, όπως αντίστοιχα όμορφες ήταν και οι περιγραφές των τοποθεσιών. Θα έλεγα ότι φέρνουν περισσότερο σε heroic high fantasy παρά σε post-apocalyptic, αλλά η επιλογή του συγγραφέα είναι άκρως σεβαστή.

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι πάρα πολύ καλή και εντελώς αρμοστή στις απαιτήσεις του βιβλίου. Ο πλούτος του λεξιλογίου του ομολογώ ότι με εντυπωσίασε, ενώ σε κανένα σημείο δεν υπάρχει επιτηδευμένη χρήση. Οι πολλές (αναγκαίες) περιγραφές ωστόσο, με αρκετές από αυτές μάλιστα να είναι για παλαιότερα γεγονότα/τόπους/καταστάσεις, είναι ένα στοιχείο που ενδεχομένως να ξενίσει τους πιο casual επισκέπτες στα βιβλία φαντασίας. Αντιθέτως, τους πιο μυημένους θα τους αρέσουν πάρα πολύ και θα τις μνημονεύουν καιρό. Θα έλεγα πάντως ότι με λίγη παραπάνω προσοχή το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί απ’ όλους, φτάνει, το υπογραμμίζω αυτό, να ξέρουν τι είδους βιβλίου αγόρασαν.

Περνώντας στους χαρακτήρες τώρα, να αναφέρω ότι μου άρεσαν όλοι. Ήταν ξεκάθαροι, όπως ξεκάθαρα ήταν και τα κίνητρα του καθενός τους. Κανένας τους δεν ήταν παθητικός και κανένας δεν βρισκόταν εκεί χωρίς λόγο. Επίσης, η παρουσία τους κατά μια έννοια παίζει άμεσο ρόλο και στην πλοκή του βιβλίου καθώς είναι τα κίνητρά τους αυτά που την ωθούν και την καθορίζουν. Να σημειώσω εδώ επίσης ότι, αν και στο οπισθόφυλλο μού δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι θα παρακολουθήσω αποκλειστικά και μόνο το ταξίδι ενός ήρωα, του μικρού Χόουπ, στα ενδότερα του βιβλίου ανακάλυψα ότι δεν ήταν έτσι ακριβώς. Υπάρχουν ολόκληρα κεφάλαια που απουσιάζει και τη σκυτάλη παίρνουν κι άλλοι χαρακτήρες, το ίδιο σημαντικοί μ’ αυτόν. Αυτό φυσικά είναι σημαντικό πλεονέκτημα και για τη ροή της ιστορίας, καθώς εγώ προσωπικά περίμενα να εμφανιστούν ξανά κάποιοι χαρακτήρες που ένα κεφάλαιο πριν είχαν μείνει… στα δύσκολα!

Στα θετικά του βιβλίου μπορώ να προσθέσω και το ότι δεν εντόπισα… κανένα ουσιαστικό αρνητικό. Μιλώντας υποκειμενικά, πάντα, θα μπορούσα να πω ότι ενδεχομένως να ήταν πιο ευκίνητο το βιβλίο αν είχε μικρότερα κεφάλαια ή έστω περισσότερα σημεία για να πάρεις μια ανάσα. Όπως και εκείνο το «θέλει λίγο παραπάνω προσοχή κατά την ανάγνωση» που ανέφερα παραπάνω, θα μπορούσε κανείς επίσης κανείς να το αναφέρει επίσης στα αρνητικά… αλλά δοκιμάστε να τα πείτε όλα αυτά στους πιο καθαρόαιμους «φαντασάδες» σε σχέση με μένα και ελάτε να μου πείτε τι απάντηση εισπράξατε!

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικό ντεμπούτο που προσωπικά αναμένω να αγαπηθεί από τους Έλληνες φίλους του είδους. Εγώ αναμένω ήδη το δεύτερο μέρος της τριλογίας!

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά