Κριτική: “Η οργή των αγγέλων” του John Connolly

by Γιώργος Δάμτσιος
Paperback, 480 pages
Published July 2013 by Bell
(first published 2012)
***

Βαθιά μέσα στα δάση του Μέιν, ανακαλύπτεται το κουφάρι ενός αεροπλάνου. Δεν υπάρχουν πτώματα, ούτε έχει αναφερθεί να χάθηκε ποτέ τέτοιο αεροπλάνο, αλλά κάποιοι άνθρωποι, καλοί και κακοί, το ψάχνουν εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Αυτό που κρύβεται στο τσακισμένο αεροσκάφος είναι πιο σημαντικό από τα χρήματα. Είναι δύναμη: μια λίστα με τα ονόματα αυτών που έχουν κάνει συμφωνία με το Διάβολο. Κάποιοι θέλουν να παραμείνει πάση θυσία μυστική και κάποιοι τη θεωρούν ένα καθοριστικό όπλο στον πόλεμο ενάντια στις δυνάμεις του σκότους…

Ο αγώνας δρόμου που αρχίζει, για το ποιος θα φτάσει πρώτος στη λίστα, παρασύρει και τον Τσάρλι Πάρκερ –έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλύτερα από πολλούς τη φύση του Κακού. Και που φοβάται ότι ίσως στη λίστα να βρίσκεται και το δικό του όνομα. Όμως τα συντρίμμια τραβούν σαν μαγνήτης και κάποιους ακόμα: μια πανέμορφη, σημαδεμένη γυναίκα που την ελκύουν οι φόνοι· ένα σιωπηλό παιδί που θυμάται τον ίδιο το θάνατό του· κι έναν σίριαλ κίλερ, γνωστό ως Συλλέκτη, που βλέπει στη λίστα καινούρια πρόβατα για σφαγή. Αλλά καθώς οι αντίπαλες δυνάμεις κατευθύνονται σ’ αυτή τη βόρεια περιοχή, τα δάση ετοιμάζονται κι εκείνα να τους υποδεχτούν. Γιατί στα βάθη τους κρύβουν τα δικά τους μυστικά.
Κάποιος έχει βγει ζωντανός από τα συντρίμμια. Κάτι έχει βγει ζωντανό από τα συντρίμμια. Και τώρα περιμένει…

***

Η εντέκατη περιπέτεια του Τσάρλι Πάρκερ ξεκινάει όταν τον προσεγγίζουν κάποιοι για να του μιλήσουν για ένα μικρό αεροπλάνο το οποίο έχει πέσει μέσα στα αχανή δάση του βόρειου Μέιν. Είναι πέρα από προφανές ότι το αεροπλάνο αυτό δεν κρύβει τίποτα το φυσιολογικό ενώ ο Πάρκερ αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα επίσης ότι αυτή η ιστορία αφορά άμεσα και τον ίδιο.

Το βιβλίο αυτό για πολλοστή φορά είναι αρκετά διαφορετικό σε σχέση με τα αμέσως 1-2 προηγούμενα. Εδώ ο Πάρκερ ουσιαστικά ασχολείται με τα προσωπικά του προβλήματα, αυτά που ουσιαστικά τον ταλανίζουν σε όλη τη σειρά και αφήνει στην άκρη την ιδιότητα του ιδιωτικού ερευνητή που είχε στο δέκατο βιβλίο της σειράς. (Φλεγόμενη ψυχή). Επίσης, το μεταφυσικό εδώ πέρα επανεμφανίζεται δυναμικά σε μεγαλύτερες αναλογίες, μιας και τουλάχιστον οι μισοί από τους εχθρούς του δεν είναι καθόλου φυσιολογικοί. Μέσα σε όλα, πρέπει να εμπλακεί και με μερικούς ανθρώπους που κατά το παρελθόν είχε αρκετά μπλεξίματα, όπως ο δικηγόρος Έλντριτς και ο ραβίνος Επστάιν –αν θυμάμαι καλά απ’ έξω την ιδιότητά του–, ενώ, η παρουσία του Συλλέκτη, μιας από τις πλέον εμβληματικότερες μορφές της σειράς, είναι εντονότερη από ποτέ.

Θεωρητικά η συνολική συνταγή μοιάζει να είναι τρομερότερη από ποτέ (και ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς και κάποιον ακόμα εχθρό του Πάρκερ που δεν αναφέρω, για λόγους αποφυγής σπόιλερ). Πρακτικά όμως, τα πράγματα δεν είναι και εντελώς άψογα –δίχως όμως να είναι καθόλου άσχημα. Και εξηγούμαι:

Γενικώς δεν συμπαθώ καθόλου τους αναγνώστες που λένε «εγώ ήθελα να κάνεις αυτό στο βιβλίο σου» διότι πολύ απλά δεν είναι στο μυαλό του συγγραφέα και θα πρέπει να ξέρουν ότι μας διηγήθηκε την ιστορία ακριβώς όπως εκείνος την είχε στη σκέψη του και ότι αν δοκίμαζε να εισακούσει τα θέλω του καθενός μας θα έβγαζε απαίσια βιβλία. Σε μια μικρή ομολογία όμως, στην «οργή των αγγέλων» σιγομουρμούριζα κι εγώ μερικά «θέλω», αν και νομίζω ότι κατά βάθος ήταν περισσότερο προσδοκίες που πήγασαν αυθόρμητα ακόμα και από τη στιγμή που διάβασα το οπισθόφυλλο, πριν καν το βιβλίο μεταφραστεί στα ελληνικά. Φαντάστηκα λοιπόν τον Πάρκερ και την παρέα του, να έχουν ξεχυθεί στα δάση του Μέιν ήδη από τη –βαριά– 100η σελίδα του βιβλίου, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν όλους αυτούς τους αλλόκοτους εχθρούς σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον απ’ ό,τι μέχρι τώρα. Φταίει λοιπόν ο Κόνολι που εγώ περίμενα λίγο από Lost και Alien Vs Predator; Προφανώς και όχι, ο άνθρωπος ήθελε να εστιάσει στο πώς όλα τα πιόνια της ιστορίας ανακαλύπτουν το αεροπλάνο και ξεκινούν σταδιακά να κινηθούν προς αυτό, ενώ η συμπλοκή που ενδιέφερε εμένα κράτησε χονδρικά καμιά πενηνταριά σελίδες στο τέλος (οδηγώντας πάντως σε ένα εξαίσιο φινάλε). Οπότε, πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, οι φίλοι τις σειράς πρώτα διαβάστε το βιβλίο. Δεν νομίζω να απογοητευτείτε με τίποτα, εκτός και αν θέλατε άλλο βιβλίο!

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά