Κριτική: “Φωνές στο Σκοτάδι” του Αβραάμ Γεφυρόπουλου

by Αργυρώ Χαρίτου

Οπισθόφυλλο

Οι “Φωνές στο Σκοτάδι” είναι ιστορίες βγαλμένες από τα εβένινα κατάστιχα μίας ανατριχιαστικής ονειροφαντασίας που προκαλεί τους θαρραλέους αναγνώστες να αποτολμήσουν μία κατάδυση στα σκωπτικά και ανεξερεύνητα βάθη του αγνώστου.
-Στο “Χάρος FC” ζητωκραυγάζουμε με φανατισμό για τις θανάσιμες περιπέτειες μίας ποδοσφαιρικής ομάδας και τις προσπάθειες που καταβάλει για να κατακτήσει το πρωτάθλημα της βίας και της ανομίας.
-“Η Σκοπιά” είναι η εσωτερική σύγκρουση ενός νεοσύλλεκτου φαντάρου, ο οποίος πνίγεται από το παράλογο άγχος τού εύθραυστου συναισθηματικού του κόσμου…
-Στο “Αιδοίο για δάγκωμα” παρακολουθούμε έντρομοι τα δεινά ενός κατά συρροή δολοφόνου νεαρών γυναικών…
-Στα “Νυχτοπερπατήματα και Αστροφεγγιές” σπάνε τα τύμπανα της αυτοκυριαρχίας μας, από τις φωνές του ζευγαριού ομοφυλόφιλων του πάνω ορόφου, που αντιμετωπίζει ίσως την πιο θανάσιμη κρίση στη σχέση του…
-Στο “Πεθαίνω να δω τη συλλογή σου” διασφαλίζουμε τα σπάνια αντικείμενα που βρίσκονται στην κατοχή μας, διότι η ζωή μας έχει μεγαλύτερη αξία…
-“Ο Απογυμνωμένος Παρίας” είναι μία σπονδή στον απόκληρο της διπλανής πόρτας. Είναι εκείνος που αξίζει την προσοχή και την ανθρωπιά μας. Είναι εκείνος που περιπλανιέται στους άδειους δρόμους της αποκτηνωμένης πόλης…

Κριτική

Κρατώντας το βιβλίο «Φωνές στο σκοτάδι» στα χέρια μου, πίστεψα ότι θα ερχόμουν αντιμέτωπη με ανατριχιαστικούς ψιθύρους  από πλάσματα ενός άλλου κόσμου, ουρλιαχτά από οντότητες της άλλης πλευράς, κραυγές σπαραχτικές που σου προκαλούν ανατριχίλες. Όλα αυτά τα σκέφτηκα καθώς το σκοτάδι και οι φωνές μεγαλοποιούν τη φαντασία και την σκέψη μας. Όμως, ο συγγραφέας επιφύλασσε μια έκπληξη, και στο φως της ημέρας ήρθα αντιμέτωπη με το χειρότερο τέρας, το πιο αδυσώπητο απ’ όλα, που δεν έχει μοτίβο, λογική και αντιδρά αυτοβούλως: τον άνθρωπο.

Ο Γεφυρόπουλος σχεδόν σε όλα τα διηγήματά του εμφανίζει και μια διαφορετική σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου είδους. Μπορεί σε όλους να υπήρξε η αφορμή για να φτάσουν στην σκοτεινή πλευρά τους, και ενώ είχαν την επιλογή να δράσουν διαφορετικά, επέλεξαν όλοι την πιο εύκολη οδό, δικαιολογώντας τον εαυτό τους κάθε φορά ότι είναι το μόνο σωστό για να πετύχουν τον σκοπό τους, ο οποίος ήταν πάνω απ’ όλα. Η γεύση που σου αφήνει το κάθε διήγημα, όσο προχωράς το βιβλίο είναι πικρή, σε σημείο να θες να το κλείσεις, να το απομακρύνεις, όμως από την άλλη σε κρατάει δέσμιό του μέχρι να το ολοκληρώσεις, επιβάλλοντάς σου να δεις την ανθρώπινη υπόσταση σε όλη της την ασχήμια.

Σ’ αυτό βοηθάει πάρα πολύ η πένα του συγγραφέα. Δυνατή, γλαφυρή, εκεί που χρειάζεται σκληρή, στοχευμένες λέξεις, πλούσιο λεξιλόγιο που σε παρασέρνει να διαβάζεις για τους κρυφούς πόθους, αρρωστημένες επιθυμίες, αλλά και την ανιδιοτελή πράξη βοήθειας του κάθε ήρωα. Γραφή που θα χαρακτήριζα μπαρόκ, κεντημένη βαριά, ίσως δυσκολοχώνευτη για κάποιους αναγνώστες, σίγουρα όμως ιδιαίτερη και προσεγμένη. Δομημένο κάθε διήγημα σωστά με επίκεντρο την κλιμάκωση της τραγικότητας του ήρωα. Το μόνο αρνητικό είναι η υπερανάλυση σε μερικά διηγήματα, με αποτέλεσμα να προσθέτει πολλές πληροφορίες για τον ήρωα, ή για την κατάσταση που βιώνει οι οποίες είναι ασήμαντες για την κεντρική ιστορία και αφαιρούν μέρος της έντασης του κειμένου.

Αυτό που κάνει ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι μέσα από τις ιδιαίτερες καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες θέτει ζητήματα και με τον τρόπο του, μας προκαλεί να τα προσέξουμε από μια άλλη οπτική, όχι κοιτάζοντας το αλλά βιώνοντας το μέσα από τα μάτια και τα συναισθήματα του ήρωα. Η ψυχολογική βία, η αντιπάθεια στους ομοφυλόφιλους, η αγάπη που πρέπει να δέχεται ένα παιδί από τους γονείς του, όλα δίνονται μ’ έναν μοναδικό τρόπο ώστε ο αναγνώστη να τα σκεφτεί ενδελεχώς, συμφωνώντας ή όχι με τις πράξεις των ηρώων.

Αν και μικρό, τα όσα αναφέρει μέσα γιγαντώνουν το βιβλίο. Αυτό μας δείχνει ότι θησαυροί βρίσκονται σε όλα τα μεγέθη.
Αυτό που μένει μετά το πέρας του βιβλίου είναι ότι το σκοτάδι δεν είναι πάντα το κακό, ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν. Ότι ο άνθρωπος παραμένει ένα καταστροφικό πλάσμα. Άραγε, θα βοηθούσες έναν συνάνθρωπό σου ή θα δείλιαζες; Μέχρι πού θα έφτανες για την εξουσία; Θα σκότωνες για να αποκτήσεις κάτι σπάνιο; Ο αναγνώστης  θα αναλογίζεται αν είναι το θύμα ή ο θύτης, αν είναι ο καλός ή ο κακός της υπόθεσης. Τολμάτε να ανακαλύψετε σε ποια κατηγορία ανήκετε;

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά