Σήμερα θα σας μιλήσω για τον καινούριο μου εθισμό, την καναδική διαδικτυακή σειρά, “Carmilla”, βασισμένη στην πολύ γνωστή, ομότιτλη, νουβέλα του Sheridan Le Fanu. Η σειρά κυκλοφόρησε το 2014 δωρεάν στο YouTube και αποτελείται από επεισόδια τεσσάρων έως επτά λεπτών κυρίως, καθώς και κάποιων λίγο μεγαλύτερων (συνήθως, τα season finales). Η συνολική διάρκεια κάθε σεζόν είναι δυόμιση με τρεις ώρες – λίγο πολύ σαν μια μεγάλη ταινία. Υπάρχουν τρεις σεζόν, κάποια επιπλέον επεισόδια που διαδραματίζονται ανάμεσα σε σεζόν και πριν την αρχή της σειράς, ενώ οι δημιουργοί είχαν δώσει και στοιχεία της ιστορίας μέσα από λογαριασμούς των χαρακτήρων στο twitter. Πέρσι κυκλοφόρησε και μία ταινία (επίσης υπάρχει στο YouTube), με τίτλο “Carmilla, the Movie”, η οποία διαδραματίζεται κάποια χρόνια μετά τα τελευταία γεγονότα της σειράς. Η σειρά κέρδισε ένα σκασμό βραβεία, απέκτησε πιστό κοινό και πάνω από εβδομήντα εκατομμύρια θεάσεις στο YouTube.

Η πρώτη σεζόν μας συστήνει τη Laura, μια φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Silas στη Στυρία – που είναι ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Στα πλαίσια του μαθήματος δημοσιογραφίας, η Laura αποφασίζει να δημιουργήσει ένα vlog στο οποίο θα καταγράφει τις φοιτητικές της εμπειρίες. Όταν η συγκάτοικός της, Betty, εξαφανίζεται χωρίς καμία εξήγηση και το πανεπιστήμιο δείχνει να αδιαφορεί, το vlog θα μετατραπεί σε μέσο καταγραφής της έρευνας γύρω από την εξαφάνιση όχι μόνο της Betty, αλλά και άλλων κοριτσιών από το Silas. Πολύ σύντομα, μια νέα συγκάτοικος κάνει την εμφάνισή της από το πουθενά, η μυστηριώδης Carmilla. Η Laura, με τη βοήθεια των φίλων της, Perry, LaFontaine, Danny και Kirsch, θα προσπαθήσει να αποκαλύψει τις σκοτεινές δυνάμεις που έχουν βρει καταφύγιο στο πανεπιστήμιο, να σώσει τις εξαφανισμένες κοπέλες και να βρει τον έρωτα.

Με το που άρχισα να βλέπω τη σειρά, κατάλαβα για ποιον λόγο είχε κάνει τέτοια επιτυχία και κοπάναγα το κεφάλι μου στον τοίχο που τη σνόμπαρα και δεν είχα κάτσει να τη δω νωρίτερα. Το “Carmilla” δεν έχει καμία σχέση με σειρές όπως το “Vampire Diaries” ή το “Originals” – είναι μια πραγματικά ιδιοφυής σύλληψη και εκτέλεση που φέρνει τον μύθο του βρικόλακα στο σήμερα και μας συστήνει έναν εντελώς νέο τρόπο να αντιλαμβανόμαστε το γοτθικό ρεύμα. Είναι μάλλον πιο κοντά στο “What We Do in the Shadows”, που κυκλοφόρησε αργότερα την ίδια χρονιά, χωρίς όμως να γίνεται ποτέ ακριβώς κωμωδία, παρότι έχει κωμικά στοιχεία – ιδιαίτερα στην πρώτη σεζόν. Ας τα πάρω, όμως, με τη σειρά τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς, και οι τρεις σεζόν διαδραματίζονται αποκλειστικά σε εσωτερικούς χώρους (το δωμάτιο της Laura αρχικά, το διαμέρισμα της πρύτανη κατόπιν και, τέλος, τη βιβλιοθήκη), ενώ εξωτερικό χώρο βλέπουμε μόνο στο τέλος του τελευταίου επεισοδίου της τρίτης σεζόν. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει κάτι, όμως το γεγονός ότι καταφέρνει να σπάει διαρκώς τον κανόνα του “show not tell” και, μάλιστα, τόσο πετυχημένα, χωρίς να κουράζει, χωρίς να φαίνεται πουθενά φτηνό το αποτέλεσμα και χωρίς να ξενερώνει τον θεατή, είναι κομμάτι της ιδιοφυΐας για την οποία μίλησα πιο πάνω. Από την άλλη, το συγκεκριμένο κόνσεπτ βοηθάει επίσης και με τη διατήρηση της γοτθικής ατμόσφαιρας, αλλά με εντελώς μοντέρνο τρόπο: τα όσα συμβαίνουν έξω από τους τοίχους στους οποίους είναι τοποθετημένος ο υπολογιστής της Laura είναι τόσο μεγάλα, τρομακτικά και επιβλητικά που το εκάστοτε δωμάτιο μοιάζει να είναι το μόνο ασφαλές μέρος – και, συχνά, αποδεικνύεται πως ούτε καν αυτό δεν μπορεί να προσφέρει καταφύγιο στους ήρωές μας.  Συχνά τα πάντα μοιάζουν μάταια και οι δυνάμεις που οι πρωταγωνίστριές μας καλούνται να αντιμετωπίσουν φαντάζουν ανίκητες. Μπορεί να μην τα βλέπουμε όλα αυτά ως θεατές, αλλά με κάποιον τρόπο η σειρά κατορθώνει να μας κάνει να τα βιώσουμε, χάρη στην ιδέα του vlogging. Η κλειστοφοβία που προκαλεί ο εγκλεισμός σε τέσσερις τοίχους από τη μία και το γεγονός ότι οι χαρακτήρες δεν έχουν καμία βοήθεια από πουθενά και παλεύουν μόνοι απέναντι σε αξεπέραστα εμπόδια από την άλλη, στήνουν ένα είδος digital gothic ατμόσφαιρας που λειτουργεί άψογα.

Οι χαρακτήρες είναι καλοστημένοι, καλογραμμένοι, ολοκληρωμένοι, με μεγάλη ανάπτυξη και εξέλιξη κατά τη διάρκεια της σειράς, και ερμηνευμένοι πάρα πολύ αξιόλογα – απρόσμενα αξιόλογα, τολμώ να πω – από τους ηθοποιούς που τους υποδύονται. Από την κυνική, κουρασμένη απ’ τη ζωή Carmilla, μέχρι την ιδεαλίστρια Laura που θέλει να ζήσει το παραμύθι της, μέχρι την πάντα αισιόδοξη Perry που βρίσκεται σε άρνηση σχετικά με το ότι το πανεπιστήμιό της θα μπορούσε να έχει για διευθύντρια τη Wednesday Adams, μέχρι τ@ν non-binary LaFontaine, τον γλυκύτατο και πανίβλακα Kirsch και την “αμαζόνα” Danny, όλοι μας οι ήρωες διανύουν τον δρόμο τους και προσφέρουν με τον τρόπο τους στην ιστορία.

Κάτι το οποίο δεν περίμενα καθόλου όταν ξεκίνησα να βλέπω ήταν το πόσο όμορφα και κομψά θα ισορροπούσε η σειρά ανάμεσα στις ποπ αναφορές, το χιούμορ, το δράμα, τα βαθιά ηθικά και φιλοσοφικά ερωτήματα και ακόμη και κάποια πολύ σκοτεινά θέματα (όπως μαθαίνουμε στη δεύτερη σεζόν, κάποια στιγμή η Carmilla είχε απαχθεί από έναν νεκρόφιλο βαρόνο και υπάρχουν υπόνοιες σχετικά με ομαδικό βιασμό). Κι όμως, την πετυχαίνει αξιέπαινα την ισορροπία αυτή και τολμώ να πω ότι το γράψιμό της θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς μίμηση για πολλές άλλες σειρές. Από τα geek αστεία που εισάγονται αβίαστα στον διάλογο και ταιριάζουν απόλυτα με τον χαρακτήρα της Laura (που έχει κούπα TARDIS και όταν βρίσκεται σε κάποιο δίλημμα ρωτάει τον εαυτό της “what would Hermione do?”) μέχρι τις υπέροχα ποιητικές στιγμές στοχασμού της Carmilla και τα αμήχανα σχόλια τ@ LaFontaine σχετικά με τη δειγματοληψία και την ανατομία σε ζωντανούς ανθρώπους, η σειρά έχει πετάξει ένα σωρό ετερόκλητα στοιχεία στο μίξερ κι έχει βγάλει κάτι μοναδικό και τελείως δικό της.

Ένα άλλο θέμα που χειρίζεται εξαιρετικά η σειρά είναι αυτό του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου. Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες μας είναι ομοφυλόφιλες κοπέλες, αλλά αυτό δεν βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας, δεν υπάρχει κανένα δράμα το οποίο να σχετίζεται με τη σεξουαλική τους προτίμηση, είναι δύο απόλυτα φυσιολογικοί, ολοκληρωμένοι και τρισδιάστατοι άνθρωποι σε όλα τους, που τυχαίνει να τους αρέσει το ίδιο φύλο. Το ίδιο συμβαίνει και με τ@ LaFontaine, για τ@ν οποί@ οι υπόλοιποι χαρακτήρες αρχίζουν να χρησιμοποιούν gender neutral pronouns στην τρίτη σεζόν της σειράς, χωρίς να υπάρχει καμία συζήτηση γύρω απ’ αυτό το θέμα στο ενδιάμεσο και παρ’ όλα αυτά η αλλαγή δεν σου χτυπάει καθόλου όταν το βλέπεις. Και μου φαίνεται ότι, παρότι φυσικά σειρές και ταινίες που αφορούν το coming out χαρακτήρων ή τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν μετά έχουν σαφέστατα πολύ μεγάλη αξία και σημασία, άλλη τόση αξία και σημασία έχουν σειρές όπως η “Carmilla”, που κανονικοποιούν εντελώς το διαφορετικό και σπρώχνουν και τον θεατή να δει τους ήρωες σαν ανθρώπους και όχι σαν σεξουαλικές ορμές ή γεννητικά όργανα με πόδια.

Τέλος, αν και με τόσο πενιχρά μέσα, η σειρά είναι πραγματικά καλοδουλεμένη και δεν μοιάζει φτηνή. Έξυπνα έχει καταφέρει να κρύψει την έλλειψη μπάτζετ χρησιμοποιώντας το εύρημα του vlog, στηρίζεται στις ερμηνείες των νέων ηθοποιών της και σε ένα πολύ καλό και περίπλοκο σενάριο για να κερδίσει το ενδιαφέρον του θεατή και να το διατηρήσει αμείωτο παρά την απουσία εντυπωσιακών εφέ και δράσης. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά πραγματικά με ενθουσίασε η “Carmilla”. Είδα τις τρεις σεζόν σε δυόμιση μέρες – αγαπημένη μου είναι η καταπληκτική δεύτερη – και θέλω να δω κι όλες τις υπόλοιπες σειρές της ίδιας δημιουργικής ομάδας. Είναι μια πραγματικά ωραία δουλειά, που αξίζει τη στήριξη και την αγάπη μας.

Ποια είναι η δική σας αγαπημένη σειρά με βρικόλακες; Μην ξεχάσετε να μας το πείτε στα σχόλια. Μέχρι την επόμενη φορά, καλές θεάσεις!

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά