Κριτική: “Pet Sematary” του Stephen King

by Βίκυ Τάσιου

Οπισθόφυλλο:

Όταν ο δόκτωρ Λούις Κριντ μετακομίζει με την οικογένειά του στην ήσυχη πόλη του Λάντλοου, στο Μέιν, το νέο ξεκίνημα φαντάζει υπέροχο. Ωστόσο, υπάρχει μια αδιόρατη απειλή… Τα φορτηγά που περνούν έξω από το σπίτι των Κριντ τρέχουν υπερβολικά, αν κρίνει κανείς από το πρόχειρο νεκροταφείο στο γειτονικό δάσος, όπου γενιές παιδιών έχουν θάψει τα αγαπημένα τους κατοικίδια. Έπειτα, τόσο οι κάτοικοι του Λάντλοου όσο και οι εφιάλτες του, προειδοποιούν τον Λούις να μην προχωρήσει πέρα από το μικρό νεκροταφείο. Εκεί υπάρχει ένας ακόμα τόπος ταφής, ο οποίος κρύβει μια αλήθεια που παγώνει το αίμα, πιο τρομακτική κι από τον ίδιο τον θάνατο. Και ο Λούις σύντομα θα ανακαλύψει ότι… μερικές φορές, καλύτερα να είσαι νεκρός!

Κριτική:

Ένα από τα πιο εμβληματικά, δημοφιλή και ανατριχιαστικά μυθιστορήματα που μας έχει δώσει ο παραμυθάς του τρόμου είναι αναμφισβήτητα το “Νεκρωταφίο ζώων”. Με αφορμή λοιπόν τη νέα ταινία που βγήκε πρόσφατα στους κινηματογράφους, θέλησα να ξανά διαβάσω αυτό το βιβλίο για να υπενθυμίσω στον εαυτό μου αλλά και στους υπόλοιπους αναγνώστες ότι τελικά ο King κατέχει επάξια τον τίτλο του βασιλιά. Το “Νεκρωταφίο ζώων” θεωρείται για πολλούς, αλλά και για μένα, από τα πιο τρομακτικά και αριστουργηματικά βιβλία που έχει προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό. Η φαντασία αυτού του ανθρώπου είναι αχανής, ξεπερνάει κάθε όριο και φράγμα και γνωρίζει πώς να κερδίζει τους αναγνώστες, διεισδύοντας στις πιο μύχιες σκέψεις και στους πιο απόκρυφους φόβους τους. Ξεκινώντας να διαβάζεις το βιβλίο το πρώτο που αναρωτιέσαι είναι το τι σε περιμένει στην πορεία όταν ο ίδιος ο συγγραφέας σου εφιστά την προσοχή λέγοντας ότι το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν υπερβολικά τρομακτικό για να εκδοθεί και για αυτό το λόγο κατέληξε στο συρτάρι του για 10 χρόνια.

Τι διαπραγματεύεται, λοιπόν, αυτό το μυθιστόρημα και γιατί το καθιστά το πιο τρομακτικό; Μα φυσικά τον θάνατο, τη θλίψη, την αδυναμία μας να διαχειριστούμε την απώλεια. Διαβάζοντάς το ένιωσα να με πλημμυρίζει η ατόφια φρίκη, αυτή που νιώθεις μονάχα στους χειρότερους εφιάλτες σου. Πολλές φορές οι περιγραφές με ανάγκασαν να κλείσω το βιβλίο. Έκαναν το στομάχι μου κόμπο και τον ιδρώτα μου να στάζει από τον φόβο. Δεν σας κρύβω όμως, όσο παρανοϊκό και να ακουστεί, έβαλα πολλές φορές τον εαυτό μου στη θέση του γιατρού και όταν το μυαλό μου για λίγο παραστράτησε στα άδυτα της παράνοιας, αναρωτήθηκα μήπως και εγώ ως γονιός έκανα αυτές τις σκέψεις.

Ο βασιλιάς σε αυτό το βιβλίο ξεπερνά τα σύνορα της τρέλας, ενώ ο αναγνώστης βυθίζεται σε ένα σκοτεινό και μυστηριώδη κόσμο όπου πλανάται η υπενθύμιση ότι μερικές φορές ο θάνατος είναι προτιμότερος και ότι κάποια πράγματα πρέπει να τελικά παραμένουν νεκρά. Όπως και στα περισσότερα βιβλία του έτσι και εδώ η πλοκή είναι αργή, τα κεφάλια μικρά, αλλά έχει κατορθώσει να στήσει αριστοτεχνικά μία μακάβρια ιστορία, με μία εξαιρετική ψυχογράφηση χαρακτήρων. Ο βασιλιάς έχει ένα τρόπο μαγικό να σε παγιδεύει στα δίχτυα του, να σε οδηγεί στην τρέλα μέσα από απολύτως ρεαλιστικούς χαρακτήρες και να σε κάνει να αναρωτιέσαι πού μπορεί να φτάσει η φαντασία του.

Ένας από τους πιο αγαπημένους μου ήρωες του βιβλίου ήταν ο Τζαντ και, φυσικά, η μοχθηρή γάτα που στοιχειώνει τα όνειρά μου κάθε φορά που διαβάζω το βιβλίο. Ένα τέλος συγκλονιστικό που θα σε οδηγήσει στην τρέλα ή θα σε κάνει να πιεις όσες μπύρες ήπιαν οι ήρωες της ιστορίας για να μπορέσεις να διαχειριστείς τα συναισθήματα που θα σου αφήσει. Η υπόθεση λίγο πολύ γνωστή σε όλους και δεν θα αναφερθώ για να μη γίνω κουραστική. Αν κάποιος αξίζει να διαβάσει ένα βιβλίο από αυτόν,αν κάποιος αξίζει να μελετήσει το θάνατο, τη θλίψη και την απόγνωση που προκαλεί, τα συναισθήματα και τις σκέψεις αυτών που μένουν πίσω, αλλά και τον φόβο όλων μας μπροστά στη λέξη θάνατος και νεκροταφείο θα πρέπει να πάρει στα χέρια του αυτό το μυθιστόρημα.

Το βιβλίο ξεκινά με την εισαγωγή του Stephen King για το πώς εμπνεύστηκε την ιστορία και, όπως ίσως γνωρίζετε οι περισσότεροι, για μία ακόμα φορά βασίζεται εν μέρει σε κάποιο πραγματικό γεγονός της ζωής του. Ο βασιλιάς σε αυτό το βιβλίο τα σπάει στην κυριολεξία. Σε συγκλονίζει. Σε καθηλώνει. Σε βουτάει στη θλίψη, στην παράνοια. Η ιστορία θα κάνει το αίμα σου να παγώσει και όταν κλείσεις το βιβλίο θα πεις στον εαυτό σου, όσο δυνατή και αν γίνει η παρόρμηση, ότι το φράγμα δεν πρέπει ποτέ να παραβιαστεί. Μερικές φορές… καλύτερα να είσαι νεκρός.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά