Κριτική: “The Fisherman” του John Langan

by Ιλέην Ρήγα

Σελίδες: 266
1η έκδοση: Ιούνιος 2016
Εκδότης: Word Horde
ISBN1939905214 (ISBN13: 9781939905215)
Βραβεία: Bram Stoker Award for Best Novel (2016)

In upstate New York, in the woods around Woodstock, Dutchman’s Creek flows out of the Ashokan Reservoir. Steep-banked, fast-moving, it offers the promise of fine fishing, and of something more, a possibility too fantastic to be true. When Abe and Dan, two widowers who have found solace in each other’s company and a shared passion for fishing, hear rumors of the Creek, and what might be found there, the remedy to both their losses, they dismiss it as just another fish story. Soon, though, the men find themselves drawn into a tale as deep and old as the Reservoir. It’s a tale of dark pacts, of long-buried secrets, and of a mysterious figure known as Der Fisher: the Fisherman. It will bring Abe and Dan face to face with all that they have lost, and with the price they must pay to regain it.

Κριτική

Τo “Τhe Fisherman” του John Langan είναι ένα βιβλίο για το οποίο ήθελα εδώ και καιρό να γράψω, καθώς πρόκειται για ένα από τα μυθιστορήματα που ΠΡΕΠΕΙ κάποια στιγμή να μεταφραστούν στα ελληνικά. Μέχρι το τέλος της κριτικής μου, ελπίζω να σας έχω πείσει ως προς το γιατί. Ο λόγος που την γράφω τώρα, είναι γιατί μέσα στο 2020 θα επανεκδοθεί σε συλλεκτική, σκληρόδετη έκδοση, με νέο εξώφυλλο, από τις εκδόσεις ” Undertow Publications”.

Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες, ο Abe και ο Dan, έχουν ο καθένας από μια επώδυνη απώλεια να τους τρώει την ψυχή. Έτσι, ο Abe προτείνει στον Dan να φύγουν εκδρομή για ψάρεμα, πιστεύοντας πως η επαφή με την φύση είναι η κατάλληλη ψυχοθεραπεία για ηρεμία και για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν όσα τους βαραίνουν. Τα πράγματα, όμως, δεν πάνε καθόλου καλά, όταν ο Dan επιμένει να πάνε σε ένα συγκεκριμένο μέρος για ψάρεμα, τόσο καταραμένο από τους θρύλους, που ούτε οι σύγχρονοι χάρτες δεν το έχουν, πρέπει να το βρουν ρωτώντας. Στην αναζήτησή τους, ο ιδιοκτήτης ενός μπαρ τους εξιστορεί όλη την ιστορία του Dutchman’s Creek, αυτού του καταραμένου μέρους κάπου στο Woodstock. Και από εκεί είναι που τα ηνία αναλαμβάνει πλέον ο τρόμος.

Don’t call me Abraham: call me Abe. Though it’s what my ma named me, I’ve never liked Abraham. It’s a name that sounds so full of itself, so Biblical, so…I believe patriarchal is the word I’m after. One thing I am not, nor do I want to be, is a patriarch. There was a time when I’d like at least one child, but these days, the sight of them makes me skin crawl.

Η ιδιαιτερότητα αυτής της αφήγησης είναι πως στην ουσία μοιάζει να είναι δύο βιβλία σε ένα, ενωμένα όμως με απίστευτη συγγραφική μαεστρία. Έχουμε έναν αφηγητή, τον Abe, με τρεις οπτικές αφήγησης: πρώτα προς τον εαυτό του (μιας και στην ουσία γράφει τα απομνημονεύματά του), αναλαμβάνοντας τον ρόλο του μπάρμαν αφηγείται την ιστορία στον ίδιο και στον φίλο του και, τέλος, συνολικά αφηγείται την ιστορία σε όλους εμάς. Το δεύτερο κομμάτι ακούγεται παράλογο, όμως στην ουσία είναι απλά μια εξαιρετική χρήση της τεχνικής του εγκιβωτισμού, η οποία επεκτείνεται και στο μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος. Έχουμε, λοιπόν, την σύγχρονη εποχή και την εποχή κατά την οποία εκτυλίσσεται ο θρύλος που παρεμβάλλεται, καθώς το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη: τα γεγονότα και την προετοιμασία πριν το ταξίδι, την εξιστόρηση του θρύλου και τα γεγονότα αφότου βρήκα πια το Dutchman’s Creek και ό,τι τους περίμενε εκεί.

… His grief had taken him far into a country whose borders are all most folks ever see, and from where he was, caught up in that dark land’s customs and concerns, what I was worrying over sounded so foreign I might as well have been speaking another language.

Η απώλεια και το πένθος κινούν τα νήματα εξ ολοκλήρου σε αυτό το βιβλίο. Και στις δύο εποχές που διαδραματίζεται η πλοκή, ο θάνατος αγαπημένων προσώπων που δεν μπορεί να γίνει αποδεχτός είναι ο κοινός παρανομαστής. Ο Langan δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που συνδυάζει κοσμικό και λαογραφικό τρόμο μέσα από μια σύγχρονη γραφή που ρέει αρμονικά και σε παρασέρνει σαν χείμαρρος, όπως ακριβώς τα νερά του Dutchman’s Creek παρασύρουν τους πρωταγωνιστές σε μια μάχη ανάμεσα στη λογική και τους κρυφούς τους πόθους. O Langan αποτίει φόρο τιμής σε μεγαθήρια της κλασικής λογοτεχνίας, από το Moby Dick του Herman Melville μέχρι τους κοσμικούς τρόμους του Lovecraft και τις αλλόκοσμες ιστορίες των Machen και Algernon Blackwood. 

Ανήκει σε αυτό το αμάλγαμα τρόμου και λογοτεχνίας που χαρακτηρίζεται ως “literary horror”, μια έννοια που θα απέδιδα ως “λόγιος τρόμος”. Τι σημαίνει αυτό; Πως σκοπός δεν είναι απλώς να τρομάξει – έχοντας μια καλή, τρομακτική κεντρική ιδέα και χρησιμοποιώντας γνωστές τεχνικές και απλοϊκή γραφή – αλλά συγχρόνως να παραδώσει και ένα κείμενο υψηλής λογοτεχνικής αξίας, με έννοιες και συμβολισμούς πέρα από τα όρια του είδους του τρόμου. “The Fisherman” παραδίδει ακριβώς αυτό, μια εξαίσια γραφή και μια ιστορία τρόμου που σε στοιχειώνει χρόνια αφότου την έχεις τοποθετήσει στα διαβασμένα της βιβλιοθήκης σου.

Η αφήγηση του Langan δεν βιάζεται, και αυτό ίσως εκνευρίσει κάποιους που προτιμούν γρήγορες εναλλαγές στην αφήγηση, ίσως τους φανεί αργό και μακρόσυρτο. Όταν όμως φτάσεις στο δεύτερο κομμάτι, παρακαλάς να πάει ακόμα πιο αργά. Χτίζει ατμόσφαιρα, προμηνύει τα ανείπωτα που πρόκειται να συμβούν και σε κρατά δέσμιο ακόμα και όταν ξέρεις πως στην επόμενη σελίδα θα συναντήσεις έναν τρόμο μεγαλύτερο από ό,τι η φαντασία σου αντέχει. Είναι το βιβλίο που προτείνω σε όλους όσους με ρωτάνε ειρωνικά “μα, καλά, πώς γίνεται να με τρομάξει ένα βιβλίο;” και σε όλους τους λάτρεις του τρόμου που παραπονιούνται πως πλέον τίποτα δεν τους τρομάζει.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά