Κριτική (videogame): The Sinking City

by Σταμάτης Οικονόμου

Είναι το Sinking City το παιχνίδι που περιμέναμε;

Είναι γνωστό πως ο Άρχοντας του Κοσμικού Τρόμου (και προσωπικός αγαπημένος), H.P. Lovecraft, έχει επηρεάσει πάρα πολλούς καλλιτέχνες όλων των κατηγοριών από συγγραφείς και ζωγράφους, μέχρι γλύπτες και μουσικούς. Ήταν λοιπόν λογικό κι αναμενόμενο τα πλοκάμια της επιρροής του να φτάσουν και στα αγαπημένα μας video games. Από αξιόλογα indie, όπως το Darkest Dungeon, μέχρι επίδοξα ΑΑΑ, όπως το εμβληματικό “Dark Corners of the Earth” και το, μάλλον απογοητευτικό, “Call of Cthulhu” του 2018. Το Cthulhu mythos σίγουρα προσφέρει απλόχερα φαινομενικά άπειρο υλικό για έμπνευση.

Σε αυτή τη μακριά λίστα, λοιπόν, έρχεται να προστεθεί το “Sinking City” της ουκρανικής Frogware, η οποία χαίρει αναγνωρισιμότητας λόγω των τρομερά καλοφτιαγμένων Sherlock Holmes games (επιτομή των οποίων ειναι το “Crimes and Punishments” του 2014). To Sinking City είναι ένα ανάλογο detective game, ενώ συνδυάζει κάποια στοιχεία shooter, μένοντας ταυτόχρονα πιστό στην ατμόσφαιρα της Λαβκραφτικής παράδοσης.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. 

Ο Charles Reed είναι ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ που ταλαιπωρείται από εφιαλτικά οράματα μιας βυθισμένης πόλης κι ενός τιτάνιου πλοκαμοφόρου πλάσματος. Έτσι ταξιδεύει στο πλημμυρισμένο από αφύσικες καταιγίδες Oakmont αναζητώντας απαντήσεις. Αυτή η κάποτε ακμάζουσα αλιευτική κοινότητα όχι απλά έχει αποκοπεί εξαιτίας της πλημμύρας από την ενδοχώρα αλλά και οι μάλλον εκκεντρικοί  ντόπιοι είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί ενάντια στους ξένους. Παρόλα αυτά, ο Reed  γνωρίζοντας ότι η πηγή και πιθανώς και η λύση για τα επαναλαμβανόμενα οράματα τους βρίσκεται εκεί αποφασίζει να πάει στο Oakmont και να ανακαλύψει τι συμβαίνει.

Φτάνοντας στο Oakmont η ατμόσφαιρα είναι απίστευτη, κι εκεί είναι που το Sinking City αρχίζει να κερδίζει πόντους για εμένα. Πρόκειται για ένα σκοτεινό γοτθικό σκηνικό, μιας εναλλακτικής πραγματικότητας της Νέας Αγγλίας του 1920 υπό το αγαπημένο Λαβκραφτιανό πρίσμα. Βροχερό και ομιχλώδες γεμάτο κλειστές πόρτες και κατοίκους με σκοτεινά μυστικά. Αυτό από μόνο του σου προκαλεί μια αίσθηση τρόμου η οποία σε συντροφεύει μέχρι το τέλος του παιχνιδιού αλλά η οποία πραγματικά απογειώνεται σε συνδυασμό με την άρτια δομημένη και ιδιαιτέρως πρέπουσα μουσική υπόκρουση.

Ένα άλλο στοιχείο που εκτίμησα ιδιαίτερα είναι όσον αφορά τη πλοκή της ιστορίας,η οποία αν και δεν ξεφεύγει από κάποια αναμενόμενα στερεότυπα (πώς θα μπορούσε άλλωστε;) είναι το γεγονός ότι συνδυάζει πολλά στοιχεία του Mythos εκεί όπου ανάλογα παιχνίδια εστίαζαν μονάχα σε ένα. Έχει δηλαδή για παράδειγμα στην αρχή μια οικογένεια που φαίνεται να είναι μισοί άνθρωποι μισοί πίθηκοι το οποίο ειναι μια ξεκάθαρη αναφορά στο διήγημα “Facts Concerning the Late Arthur Jermyn and His Family“, ενώ στη συνέχεια συναντάς κάτοικους του Ίνσμουθ οι οποίοι είναι οι γνωστοί μας ψαράνθρωποι από άλλα έργα του Λάβρκαφτ.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, λοιπόν, αναλαμβάνεις να λύσεις υποθέσεις διαφορετικών εκφάνσεων του Mythos ενώ σιγά σιγά τα κομμάτια του παζλ της υπόθεσης μπαίνουν στη θέση τους. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτό είναι μοιρασμένος μεταξύ adventure/detective game, όπου με το σύστημα του Mind Palace, όπως και στα Sherlock Holmes, προσπαθείς να συνδυάσεις στοιχεία και γεγονότα ώστε να λύσεις τις υποθέσεις. Σε αντίθεση όμως με τον Sherlock, ο Reed δεν βασίζεται μονάχα στην οξυδέρκεια του αλλά και σε μια υπερφυσικού τύπου ικανότητα που του επιτρέπει να «δει» μέσω συγκεκριμένων τοποθεσιών και αντικειμένων κομμάτια από εικόνες και ομιλίες που είχαν συμβεί, κι έτσι να καταλήξει στα συμπεράσματα του. Πέραν της εξερεύνησης και της επίλυσης γρίφων, όμως, περιλαμβάνει κι ένα μάλλον απλοϊκό σύστημα μάχης τρίτου προσώπου το οποίο, αν και σχετικά εύκολο, απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή καθότι οι σφαίρες είναι συγχρόνως και το νόμισμα του Oakmont!

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι όλα ρόδινα στη δομή του παιχνιδιού. Οι NPC’s αν και οι κεντρικοί ειναι ιδιαίτερα καλοδουλεμένοι οι δευτερεύοντες μοιάζουν μάλλον μηχανικοί κι επαναλαμβανόμενοι. Επίσης, παρά το γεγονός ότι είναι ένα open world game, η εξερεύνηση του Oakmont είναι κάπως κουραστική καθώς σε μεγάλο μέρος του χάρτη δεν έχεις κάτι να κάνεις και απλά πλατσουρίζεις πάνω κάτω σε μια μουντή πόλη η οποία έχει μετρημένα εντυπωσιακά σκηνικά. Οι ίδιες οι υποθέσεις, αν και ενδιαφέρουσες, ειδικά για τους λάτρεις της θεματολογίας, καταντούν κάπως μονότονες στο τρόπο επίλυσης τους και λίγες μονάχα προσφέρουν μια επιπλέον δυσκολία, ενώ το σύστημα μάχης παραπέμπει σε παλαιότερα Resident Evil.

Εν κατακλείδι, θεωρώ πως το Sinking City είναι ένα από τα πιο αξιόλογα Cthulhu games των τελευταίων ετών, παρά τις όποιες αδυναμίες μπορεί να έχει. Σίγουρα είναι ένα παιχνίδι το οποίο μπορούν να αγαπήσουν τόσο οι λάτρεις των horror, όπως και των action/adventure, και λίγο παραπάνω εμείς οι Λαβραφτικοί.  

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά