Jack Ketchum & Ursula Le Guin: Οι ήρωες της διπλανής πόρτας

by Γιάννης Σιδέρης

Σοκαρισμένος ακόμα από την είδηση του θανάτου της Ursula Le Guin (καθώς, όσο μεγάλο κι αν μοιάζει ένα ίνδαλμά σου, για σένα παραμένει η πρώτη, παντοτινή κι αιώνια αγάπη), ετοιμαζόμουν να γράψω ένα άρθρο αφιερωμένο στο έπος της Γαιοθάλασσας, ένα από τα έργα που με γαλούχησαν στον κόσμο του Φανταστικού και στην λογοτεχνία γενικότερα.

Καθώς λοιπόν προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη, να μπορέσω να πω δύο – τρία πράγματα που δε θα μοιάζουν κοινότυπα, που μπορεί να μην έχουν αναφερθεί στο μεγαλειώδες έργο της, ΤΣΟΥΠ! Σκάει δεύτερη βόμβα, το ίδιο βαρβάτη με την πρώτη, που τα ισοπεδώνει όλα.

Ούτε δύο εικοσιτετράωρα μετά τον θάνατο της Le Guin, μαθαίνουμε και για τον θάνατο του λατρεμένου Jack Ketchum. Το μυαλό μου σκαλώνει, προσπαθώ να μάθω αν είναι hoax, δυστυχώς δεν είναι, πιάνω το «Κορίτσι της διπλανής πόρτας» και το σφίγγω γερά.

Αν η Le Guin ήταν – μαζί φυσικά με τον καθηγητή – αυτή που με μύησε στην Ε.Φ. και στο fantasy, ο Ketchum ήταν από τους πρωτεργάτες που με έμπασαν γερά στον τρόμο. Μου έδωσε ένα τόσο δυνατό χαστούκι, τότε που πρωτοδιάβασα το Κορίτσι, που ακόμα να συνέλθω.

Και τότε, πήρα την απόφαση. Γιατί να μην γράψω και για τους δύο; Γιατί να μην συνδυάσω δύο φαινομενικά «ασύνδετους» συγγραφείς, δημιουργούς, ανθρώπους σε ένα κοινό, μικρό και ποταπό αφιέρωμα; Στην τελική, η λογοτεχνία εμπνέει και διδάσκει από όπου κι αν προέρχεται. Ειδικά όταν τα βιβλία κάνουν τόση πολλή δουλειά που ούτε καν οι ίδιοι οι δημιουργοί τους δεν φαντάζονται.

Φανταστείτε, λοιπόν, μία ιστορία. Ας πούμε ότι περιγράφει τις περιπέτειες ενός μοναχικού ταξιδιώτη, που προσπαθεί μέσα από τα ταξίδια του να βρει το νόημα της ζωής. Κλισέ, σωστά; Ας τοποθετήσουμε το σκηνικό σε μία χώρα γεμάτη μαγεία, μυστικά, τρόμο, δράκους, βασιλείς και πρίγκιπες, ατελείωτη θάλασσα και σκοτεινά υπόγεια. Ο ταξιδιώτης ξεκινάει από ένα μικρό νησί, ένα μέρος ξεχασμένο από τον κόσμο και τον χρόνο. Δεν έχει εμπειρίες, δεν έχει συνοδοιπόρους, δεν διαθέτει κάποιο μαγικό όπλο. Μόνο τη θέλησή του.

Φυσικά, το ταξίδι δε θα είναι στρωμένο με ροδοπέταλα. Πέρα από τις συνθήκες που θα πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του, θα πρέπει να προσέχει και ποιους εμπιστεύεται. Πού πρέπει να λέει «όχι« και πού να διεκδικεί το «ναι». Σε ποιες περιπτώσεις να κάνει τα στραβά μάτια και σε ποιες άλλες να τα κρατήσει ορθάνοιχτα.

Θα ενηλικιωθεί από αυτό το ταξίδι. Θα ωριμάσει. Μπορεί να μη βρει κανένα νόημα της ζωής κι απλά να γυρίσει πίσω κουρασμένος, απογοητευμένος, απηυδισμένος. Αλλά δε θα είναι άδειος. Γιατί κάθε τέτοιο ταξίδι, όπως γίνεται και με τα βιβλία, σε γεμίζει με κομματάκια τα οποία πάνε και κολλάνε σε ένα τεράστιο, γιγαντιαίο παζλ. Κι όσο το παζλ μεγαλώνει, τόσο φτιάχνεις και βελτιώνεις την εικόνα που απεικονίζει.

Ο Κίρκος της Γαιοθάλασσας δεν ήταν κάποιος τρανός ήρωας, ξακουστός βασιλιάς, ανίκητος μονομάχος. Ήταν ένα παιδί, που μεγάλωσε από έναν μοναχικό δάσκαλο κι ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο. Να βρει το πραγματικό του «όνομα». Να βρει τον λόγο ύπαρξής του. Κι έφτασε ως την άλλη άκρη του κόσμου για να το καταφέρει.

Η Μεγκ δεν ήταν ένα αλητάκι. Ένα παλιοκόριτσο, ένα χαμίνι, μία πεταμένη. Ήταν ένα φυσιολογικό κορίτσι που έτυχε να περάσει την εφηβεία της στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή. Προσπαθούσε να ζήσει μία ανέμελη καθημερινότητα κι ο τρόμος την χτύπησε εκεί που δεν το περίμενε. Και ο πιο ένοχος απ’ όλους δεν είναι ούτε η διαβολική Ρουθ, ούτε τα αδυσώπητα παιδιά της. Αλλά ο πρωταγωνιστής.

Αυτός που τα αφηγείται, τα περιγράφει, τα ζει. Εμείς όλοι που βλέπουμε, ακούμε και δεν μιλάμε. Δεν παρεμβαίνουμε. Για τους αγαπημένους μας συγγραφείς που έφυγαν από την ζωή, έχουν γραφτεί ήδη πολλά. Ίσως γραφτούν και πολύ περισσότερα.

Εγώ όμως θα μείνω σ’ αυτό: Οι ήρωές τους, ήταν ήρωες της διπλανής πόρτας. Δεν γεννήθηκαν με σκοπό να κατακτήσουν τα σύμπαντα, δεν ονειρεύτηκαν δάφνες και πλούτη, δεν θυσιάστηκαν για την αιώνια ειρήνη.

Ήταν ήρωες με λάθη, μικρότητες, απροσεξίες, αμέλειες, ενοχές, τύψεις και κακίες. Ήρωες που δέχθηκαν να απλώσουν τα χέρια τους στον κόσμο, να τον αρπάξουν, να τον ξεζουμίσουν και να γευτούν το νέκταρ του ότι γεύση κι αν είχε αυτό. Τέτοια βιβλία πρέπει να διαβάζουμε, με τέτοιους ήρωες θέλουμε να ταυτιζόμαστε, τέτοιους δημιουργούς πρέπει να έχουμε να θυμόμαστε. Γιατί κι αυτοί, στην τελική, ήταν «Ήρωες της διπλανής πόρτας».

R.I.P. Ursula and Jack. May you meet, write and laugh about it in the afterlife.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά