Chester Bennington: Φωνή από κρύσταλλο σε στίχους απόγνωσης

by Ιλέην Ρήγα

Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που έμαθα για τον θάνατο του Chester. Ήταν από αυτές τις αναμνήσεις που σε σημαδεύουν, που ξέρεις ότι δεν θα τις ξεχάσεις όσα χρόνια και αν περάσουν. Χαζολογούσα στο timeline του facebook όταν ένα status από τον αγαπημένο μου συγγραφέα τρόμου, Adam Nevill, με άφησε να χαζεύω την οθόνη για αρκετά λεπτά μέχρι να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς διάβαζα. Θυμάμαι να αναζητώ στο Google λεπτομέρειες και να μη μπορώ να πιστέψω ότι ο Chester ήταν όντως νεκρός. Οριστικά. Ανεπιστρεπτί. “Δεν μπορεί, φέρτε τον πίσω”, σκεφτόμουν – αλήθεια, το σκεφτόμουν – “η φωνή του, δεν μπορεί”… Και όμως. Λίγες μέρες μετά αποτεφρώθηκε η σωρός του. Η φωνή, και οι φλόγες στους καρπούς του, εκείνες οι φλόγες τατουάζ που λατρέψαμε να βλέπουμε να βάζουν φωτιά στο μικρόφωνο, έγιναν στάχτη.

Ήταν 20 Ιουλίου του 2017. Είμαι σίγουρη ότι όλοι θυμάστε την στιγμή που μάθατε για την αυτοκτονία του, όπως είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι είπαμε το ίδιο πράγμα. Γιατί κανείς δεν τον βοήθησε; Η απάντηση είναι κυνικά απλή. Γιατί κανείς δεν μπορούσε.

Crawling in my skin
These wounds they will not heal
Fear is how I fall
Confusing what is real

“Crawling” από το άλμπουμ “Hybrid Theory” (1996)

Η κατάθλιψη είναι ύπουλη, σε δηλητηριάζει, σου τρώει τα σωθικά ενώ παράλληλα σε αναγκάζει να κρύψεις το μαρτύριο που βιώνεις. Σε εξαναγκάζει να φορέσεις μια χαμογελαστή μάσκα για να μη μάθει κανείς τίποτα, για να μη καταλάβει κανένας το παραμικρό. Τι κι αν οι στίχοι που έγγραφε και τραγουδούσε βροντοφώναζαν την εσωτερική του μάχη; Ο Chester γελούσε, χαμογελούσε, έδειχνε σε όλους πως δημιουργούσε μουσική και ζούσε την ζωή του. Μέχρι τις 20 Ιουλίου του 2017 που πέρασε μια θηλιά στον λαιμό του…

The light on the horizon
Was brighter yesterday
Shadows floating over
Skies begin to fade

“Final masquerade” από το άλμπουμ “The Hunting Party” (2014)

Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό από τους προσωπικούς δαίμονες, από τις βίαιες αναμνήσεις κακοποίησης, από την απόγνωση και το αίσθημα πνιγμού όταν νιώθεις τους τοίχους να κλείνουν γύρω σου. Και ο Chester τα βίωνε όλα αυτά.

Something has been taken
From deep inside of me
A secret I’ve kept locked away
No one can ever see
Wounds so deep they never show
They never go away
Like moving pictures in my head
For years and years they’ve played

“Easier to Run” από το άλμπουμ “Meteora” (2003)
Η προσωπική μου Linkin Park συλλογή CDs

Μιλούσε ανοιχτά για τη μάχη του με την κατάθλιψη, προσπαθούσε να εμψυχώσει και να πείσει όσους βίωναν το ίδιο να μιλήσουν, να ζητήσουν βοήθεια, να ζήσουν. Ακόμα και έτσι, όμως, δεν έδειξε ποτέ δημοσίως πόσο δύσκολο ήταν για τον ίδιο. Για τον κόσμο που αγαπούσαμε τους Linkin Park, ο Chester ήταν πάντα προσιτός, καλοσυνάτος, κομμάτι μας. Οι στίχοι και η φωνή του ήταν εκεί όταν και οι δικοί μας τοίχοι έκλειναν γύρω μας, όταν και οι δικές μας σκέψεις σκοτείνιαζαν. Βρίσκαμε καταφύγιο και ηρεμία στη μουσική του, κουράγιο στους στίχους του και ελπίδα στη φωνή του, μια φωνή με χροιά αγγέλου και κραυγές κολάσεως.

Στις 20 Ιουλίου του 2017, όμως, κουράστηκε να πολεμά. Παραιτήθηκε. Τόσο απλά και ανθρώπινα. Τόσο τραγικά και μακάβρια. Μας έμεινε η μουσική του και η φωνή του καταγεγραμμένη στη συλλογή των άλμπουμ του συγκροτήματος. Μας έμειναν τα βίντεο από τα live με τον κόσμο να τον αποθεώνει και να τον αγκαλιάζει σαν μια ασπίδα προστασίας γύρω του. Δεν ήταν αρκετά δυνατή η ασπίδα γι’ αυτόν. Ας γίνουμε για κάποιον άλλον δίπλα μας που παλεύει και αυτός με τη κατάθλιψη. Σε αυτούς τους ανθρώπους, ας βοηθήσουμε να πάρουμε τον τρόμο μακριά από την ψυχή και τη ζωή τους.

When the lights go out and we open our eyes
Out there in the silence I’ll be gone
Let the sun fade out and another one rise
Climbing through tomorrow I’ll be gone…

“I’ll Be Gone” από το άλμπουμ “Living Things” (2012)

Στην Ελλάδα, υπάρχει η Γραμμή Βοήθειας για την Κατάθλιψη (1034) η οποία είναι μια εμπιστευτική υπηρεσία που έχει οργανωθεί από το Πρόγραμμα «αντι-στίγμα» του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (Ε.Π.Ι.Ψ.Υ.) και προσφέρει σημαντικό έργο στο χώρο της ψυχικής υγείας από το Μάιο του 2008, που ξεκίνησε η λειτουργία της. Δώστε τον αριθμό σε όποιον πιστεύετε πως τον χρειάζεται, μαζί με μια αγκαλιά. Ίσως βοηθήσετε, έτσι, μια ψυχή να κρατήσει το φως της αναμμένο…

If they say who cares if one more light goes out?
In a sky of a million stars it flickers
Who cares when someone’s time runs out?
If a moment is all we are we’re quicker,
Who cares if one more light goes out?
Well I do

“One More Light” από το άλμπουμ “One More Light” (2017)

Στη μνήμη του Chester Bennington
20/03/1976 – 20/07/2017

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά