Game of Thrones: Ένας επίλογος από Φωτιά & Πάγο

by Nyctophilia

“Game of Thrones: Ένας επίλογος από Φωτιά & Πάγο” του Άρη Δεληγιαννίδη

            Ξεκινώντας να γράψεις μία κριτική, έναν επίλογο, για μία τέτοια σειρά, αντιλαμβάνεσαι την πίεση και το άγχος των δημιουργών. Τι να πεις και τι να γράψεις για μία σειρά για την οποία έχουν γραφτεί τα πάντα; Τι θέση να πάρεις χωρίς να διχάσεις, χωρίς να προκαλέσεις αντιδράσεις αλλά προσπαθώντας να τους κάνεις όλους να σταθούν στο πλευρό σου; Καμία. Μόνο η σιωπή κερδίζει και, όπως φάνηκε από τη σειρά, ο μόνος χαρακτήρας που δεν είπε τίποτα, και δυστυχώς δεν έκανε και τίποτα, τελικά κέρδισε το στέμμα. Ας είναι. Δε θα γίνουμε αυτά που κατακρίνουμε. Μισήστε μας για την άποψή μας, αλλά τουλάχιστον θα ξέρουμε πως την εκφράσαμε. Στα Παιχνίδια του Στέμματος πήραμε μέρος. Συμμετείχαμε.

            Ένας πρόλογος, πριν φτάσουμε στον Επίλογο, οφείλει να προηγηθεί. Πριν από 8-9 χρόνια, θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει «άκουσα θα βγει επική σειρά με μάχες και δράκους». Fantasy freak από μικρός, περίμενα από το τέλος του «Lord of the Rings» να δω κάτι αντάξιο. Και εγένετο “Game of Thrones”. Ένα οπτικό χάρμα οφθαλμών, ένας σκηνογραφικός και φωτογραφικός θρίαμβος από μόνος του. Δεν θα μακρηγορήσω για τις πρώτες 6 σεζόν. Το προσωπικό ρεζουμέ ήταν πως έθεσε πολύ ψηλά τα στάνταρς, προσπάθησε πολύ να μείνει κοντά στα βιβλία και να γίνει μία fantasy μεν, character oriented σειρά δε. Και φυσικά δεν μπορούσα να πω πως έσφαλε. Βασιζόταν σε αντίστοιχα βιβλία και γυρίστηκε σε οπτικοακουστικό φορμάτ τηλεοπτικής σειράς και όχι ταινίας. Οι σειρές βασίζονται σε χαρακτήρες και διαλόγους και λιγότερο σε δράση. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Αυτό που δεν γνωρίζαμε ήταν αν αυτό θα μπορούσε να δουλέψει στο fantasy genre, το οποίο μάλιστα πατάει σε πλήρως ενιαία και όχι επεισοδιακή γραμμή αφήγησης.

            Κατά τη γνώμη μου, δεν δούλεψε και πολύ καλά. Ανά σεζόν είχαμε πολύ περπάτημα, πολύ διάλογο, πολύ αργό τόξο εξέλιξης χαρακτήρων και, συνήθως, ένα επεισόδιο (εκεί γύρω στο 8ο κάθε φορά) εντυπωσιακό, που έκανε όλους να μιλούν για το τι έγινε. Αυτό που νομίζω έσωζε την παρτίδα είναι πως ποτέ δεν έκανε έκπτωση στο οπτικό κομμάτι και, το πιο βασικό, πως δεν λυπήθηκε κεντρικούς χαρακτήρες και τους έχωσε το μαχαίρι βαθιά στη καρδιά. Κατάφερε να δημιουργήσει ολόκληρο αστικό μύθο. Το ποιος θα επιβίωνε ανά σεζόν έγινε πιο σημαντικό ερώτημα ακόμα και  από το ποιος θα κάτσει τελικά στο θρόνο.

            Και έτσι φτάνουμε στον 7ο κύκλο. Οι δημιουργοί γνωρίζοντας ότι έπρεπε να κλείσουν τη σειρά άρχισαν να χτίζουν το momentum της. Οι κεντρικοί χαρακτήρες επιτέλους συναντιούνται, τα πολλά πάνε – έλα κόβονται, τα στρατόπεδα είναι πιο διακριτά, επικεντρωνόμαστε στα δύο βασικά plots, εκείνο της απειλής των white walkers και σ’εκείνο της κυριαρχίας στα Επτά Βασίλεια. Έχουμε επικές μάχες, έχουμε twists, έχουμε επιτέλους μπροστά μας την ανάσα της απειλής. Και έχουμε φυσικά και τις πρώτες έντονες γκρίνιες. Διότι για να γίνουν όλα αυτά, αλλάζουμε αφηγηματική ρότα και από τηλεοπτικοί γινόμαστε λίγο πιο κινηματογραφικοί. Αποτέλεσμα, κάποιοι ν’ αναφωνούν «επιτέλους» και κάποιοι να τρώγονται «μα καλά πώς πήγαν από το Νότο στο Βορρά σε ένα επεισόδιο;». Η αλήθεια είναι πως ονομάζεται μοντάζ και χρησιμοποιείται ως μέσο ταξιδιού σε χώρο και χρόνο από την αρχή του κινηματογράφου. Έχουν όμως και τα δίκια τους. Όταν αρνείσαι να χρησιμοποιήσεις το εργαλείο τόσα χρόνια δείχνεις πρόθεση. Και τώρα αναιρείς τις προθέσεις σου. Δεκτή η ένσταση αλλά αναγκαίο και λειτουργικό θα πρόσθετα.

            Και πάμε λοιπόν στην διαβόητη τελική σεζόν.  Έξι επεισόδια λέει. Λίγο απότομο για κλείσιμο, αλλά κάτι θα ξέρουν. Έτσι υποθέσαμε. Ας δούμε τελικά τι μας παραδόθηκε. Χαριτολογώντας, θα έλεγα ότι το αποτέλεσμα μας το πρόδιδε εξ’αρχής ο τίτλος. A Song of Ice and Fire. Τελικά, όμως, τι παίρνεις όταν έχεις και τα δύο στοιχεία ταυτόχρονα; Κάτι χλιαρό. «Ούτε κρύο, ούτε ζέστη» που λένε και στο χωριό μου, εκεί προς το Riverrun. Προσωπικά, δεν άκουσα κανέναν να ουρλιάζει διθυραμβικά και κανέναν να κάνει εμετό. Γιατί, λοιπόν, αυτό;

            Επιστρέφοντας στην εισαγωγή, θα προσπαθήσω να μπω στα παπούτσια των δημιουργών. Τι κάνεις όταν όλα έχουν ειπωθεί; Ακόμα θυμάμαι μία ατάκα αρθρογράφου για την αντίστοιχη περίπτωση του «Lost», μία σεζόν πριν τελειώσει. Είχε πει πως οι δημιουργοί του σε λίγους μήνες ή θα ανακηρυχτούν  σωτήρες ή θα αλλάζουν συνεχώς αεροπλάνα και θα προσπαθούν να κρυφτούν. Γνώμη μου πως το λάθος το έκανε ο δημοσιογράφος και όχι οι δημιουργοί. Πείτε μου ένα παράδειγμα όπου μία σειρά τόλμησε, πειραματίστηκε, δίχασε και στο τέλος μόνοιασε τους πάντες και όλος ο κόσμος χόρευε και έπινε κρασί στο όνομά της; Καμία. Πετυχημένες σειρές τύπου Breaking Bad ή The Wire κράτησαν από την αρχή τον κόσμο τους (δεν έκαναν 8 σεζόν) και φυσικά δεν είχαν ποτέ το μεταφυσικό στοιχείο, το οποίο θολώνει ανέκαθεν τα νερά και βασίζεται στις ανοχές του καθενός στο τι θα μπορούσε να συμβεί αν… Έτσι λοιπόν και στο Game of Thrones. Ήθελες τον Snow ή την Daenerys στον Θρόνο. Αν γινόταν, θα έλεγες το περιμέναμε. Αν κάθονταν μαζί αγκαλίτσα, θα έλεγες πως έγινε σαπουνόπερα. Αν γινόταν κάτι εντελώς άκυρο, θα έλεγες «καλά ό,τι να ‘ναι». Ο Martin είπε ότι κάποιοι είχαν βρει τι θα γινόταν στο τέλος. Μα φυσικά. Αν ψάξεις στο διαδίκτυο θα βρεις θεωρίες που προφητεύουν πως στο θρόνο θα κάτσει ακόμα και ο Ghost, ο λύκος του Snow. Δες λίγο και το “Lost” όπου εκεί λόγω μαύρων καπνών και παράλογων αριθμών μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε. Βρήκαν μία λύση, που προφανώς δεν σκέφτηκε κανείς, και φυσικά δεν άρεσε σε κανέναν. Έτσι είναι αυτά. Οπότε, όσο και να μισώ τον Bran τον δέχτηκα. Και αυτόν και την μεταστροφή της Daenerys. Αλλού ήταν το πρόβλημα.

            Όταν διχάζεις δε μπορείς να θέλεις στο photo finish να βγείτε όλοι μαζί μια χαμογελαστή φωτογραφία. Όταν έχεις έξι επεισόδια δε μπορείς να κάνεις τα τέσσερα τηλεοπτικά και τα δύο κινηματογραφικά. Απλά γιατί σκηνοθετικά κλωτσάει. Δείχνεις ότι η μπάλα πια έχει φύγει από τα χέρια σου και προσπαθείς να σώσεις την παρτίδα με άμυνα. Όταν έχεις ανακοινώσει την πιο επική μάχη που έχει υπάρξει στα χρονικά της τηλεόρασης, πώς περιμένεις να αντιδράσει ο θεατής που βλέπει τα πρώτα δύο επεισόδια να μιλούν όλοι ακατάπαυστα και να μη γίνεται τίποτα. Βλέπω τις σημειώσεις μου για αυτά και είναι περίπου από τρεις γραμμές. Κάτι για κακά green screen στις πτήσεις γράφω, κάτι μπλα μπλα, κάτι άκυρα ανούσια σεξάκια, περισσότερο μπλα μπλα, ο Bran υπό την μόνιμη επήρεια των Xanax σε μία αδιάφορη συνάντηση με τον Jaime, που δυστυχώς για εμάς την περιμέναμε 8 χρόνια, και στο τέλος ένα τραγουδάκι (όμορφο μεν) για να τραγουδήσει όλη η οικογένεια. “Not my cup of tea” που λέμε, επίσης σε εκείνο το μικρό καφενεδάκι στο Riverrun.

            Και ναι φτάνουμε στο τρίτο. Λαμπρά! Μόνο που δεν ήταν. Αλλά ας πούμε ότι δεν πειράζει η μαυρίλα. Καλοπροαίρετοι βλέπεις. Όμως δεν γίνεται να προσπαθείς να φτιάξεις ένα Helm’s Deep και μάλιστα με μία πιο survival horror αισθητική, όπου γίνεται πραγματικά ότι να ‘ναι. Απαράδεκτο μοντάζ να καταστρέφει όλες τις σκηνές. Αναίτιες πράξεις να καταργούν κάθε έννοια της στρατηγικής, από μηχανής Θεοί όπου και να γυρίζεις να σώζουν τους πρωταγωνιστές μας. Τι να πω; Για τους Dothraki μουτζαχεντίν; Για τους καταπέλτες που βαρούσαν σε μέρη που δεν ήξεραν καν τι υπήρχε; Γελοία πράγματα. Για τους στρατηγούς των ομάδων που ήταν πρώτη γραμμή στο zombie overrun και έζησαν ΟΛΟΙ; Ακόμα και ο χοντρός ο Sam που μία είναι θαμμένος κάτω από ζόμπι, μία πίνει μπύρες και δεν ξέρω και εγώ τι; Jaime, Brienne, Sam, Tormund έπρεπε να είναι όλοι νεκροί. Να πω πως η σειρά φοβόταν να σκοτώσει Το αντίθετο. Αυτούς τους έσωζε όμως μόνιμα το μοντάζ. Τους ξεχνάμε και πάμε στους δράκους. Τέλεια φωτογραφία και εφέ εδώ. Με το σύννεφο του χιονιά, τα τέρατα και τις φωτιές. Όλα καλά. Τώρα το γιατί ο Night King προσπαθούσε εν πτήσει να πετύχει τον Snow και όχι τον δράκο, όπως τον προηγούμενο, γιατί γλίστρησε, γιατί έπεσε, γιατί μας στέρησαν μία μονομαχία Snow-Night King άλλο μανίκι. Μην τα πολυλογούμε, το επεισόδιο με εξαίρεση το χαμηλό brightness και την ανύπαρκτη μουσική, έδειξε κινηματογραφικές αρετές που θα ζήλευαν το 90% των αντίστοιχων ταινιών. Το μεγάλο handicap μας το κράτησε για το τέλος. Μια «ιπτάμενα στιλέτα» Arya, που πέρασε από όλους δια μαγείας και καθάρισε για πλάκα τον βασικό villain. Για ποιο λόγο βλέπαμε τόσα χρόνια την εκπαίδευση της Arya; Για ποιο λόγο άλλαζε πρόσωπα; Για ένα σάλτο μορτάλε; Για ποιο λόγο είπαμε ο Night King ασχολείται με τον Bran; Γιατί δεν στέλνει έστω άλλους να τον καθαρίσουν; Γιατί δεν πάει να κατακτήσει τον κόσμο όπως ήθελε για 1000 χρόνια; Για πρώτη φορά ταυτίστηκα με το ηλίθιο βλέμμα του κατεσταλμένου Bran. Και εγώ το ίδιο είχα.

             Το τέταρτο επεισόδιο επιστρέφει στις διδαχές των δύο πρώτων. Πασχαλινό τραπέζι, δημοτικά τραγούδια, μπλα μπλα, χαρές, ανούσια σεξάκια που περισσότερο γκρεμίζουν παρά ολοκληρώνουν σχέσεις ετών (Jaime με Brienne) και πριν το τέλος ο θάνατος του Δράκου που ΟΚ να τον δεχτώ. Αλλά πού είναι η μουσική; Τίποτα; Backstage είναι; Πρόβα πτήσης βλέπουμε; Πού είναι το Έπος; Ωραία τα πλάνα με τον δράκο να πέφτει και το μονοπλάνο με τον Tyrion στο πλοίο αλλά πού είναι η οργή, πού είναι η Daenerys; Ρε παιδιά, δηλαδή κόβουμε από όλα αυτά και πάμε στον Jaime που δεν ξέρει τι θέλει; Είναι στο Νότο, θέλει Βορρά. Μετά πίσω. Είναι με Cersei πάει με Brienne. Μετά θέλει Cersei πάλι (καλά εδώ έχει ένα δίκιο). Τι να πω.

            Περνάμε στο 5ο και προτελευταίο. Ο πήχης χαμηλά και γι’αυτό ίσως αναπάντεχη αλλαγή. Ο μάγος έχει άλλον έναν άσσο στο μανίκι του. Έπαιξε με τον πάγο και τα έκανε μαντάρα αλλά έχει ακόμα με την φωτιά να ασχοληθεί. Μπορεί η μάχη να μας έδειξε και πάλι ότι οι δημιουργοί αρνούνται να ασχοληθούν με θέματα στρατηγικής και βρίσκουν λύσεις τύπου «ήρθε με τον ήλιο από πίσω, δεν την έβλεπαν 100 πλοία (δέκα εκ των οποίων πέτυχαν διάνα 3 φορές ένα επεισόδιο πριν) έδειξαν όμως άλλες αρετές. Τα πλάνα της φρίκης του πολέμου. Πλάνα του απλού κόσμου που βρέθηκε ανάμεσα σε αυτά τα παιχνίδια του στέμματος. Η σκηνή του Hound με την Arya, ίσως το καλύτερο κλείσιμο μιας σχέσης που σεβάστηκε την πορεία της όλα αυτά τα χρόνια. Η μάχη με το Βουνό που τόσο περιμέναμε και η πτώση στη φωτιά που τον είχε σημαδέψει εξαρχής. Ποίημα. Η λυγισμένη Cersei, που κλαίει στην αγκαλιά και πάλι του αδερφού της. Άλλος ένας κύκλος χαρακτήρων που έκλεισε σωστά. Ένα μοντάζ που όταν θέλει κάνει θαύματα. Οι παράλληλες πτώσεις της Arya με το Hound. Τρομερό feeling. Και ναι η μεταστροφή της Daenerys μπορεί να ήταν επιδερμική και σκηνοθετικά να μην έπαιξε σωστά, μιας και η κάμερα την ξέχασε αλλά τουλάχιστον οι λόγοι ήταν εκεί. Ο John, ο Tyrion, Ο Varys, ο νεκρός Δράκος, η Sansa. Ήταν όλοι εκεί. Μαζί με το Mad King dna της. Θεωρώ πως όλα ήταν σωστά. Απλά σε μία σειρά που χτίζεις το παραμικρό, δε γίνεται τόσο μεγάλα δεδομένα να τα προσπερνάς με μικρές εμβόλιμες σκηνές, όταν τα τσιμπούσια και οι ιστορίες στο τζάκι κρατούν ώρες. Τώρα η φάση με το άσπρο άλογο είναι από αυτά τα άκυρα που δείχνουν πως οι δημιουργοί δεν έβαλαν μυαλό. Μπόλιασαν τη σειρά με ένα κάρο πράγματα με τα οποία δεν βρήκαν χρόνο στη συνέχεια να ασχοληθούν και να εξηγήσουν και στο παραπέντε συνεχίζουν το ίδιο βιολί. Είτε το έστειλε ο Bran, είτε ήταν ο Δίας μεταμορφωμένος, δεν μας νοιάζει. Δεν χρειαζόταν. Ας περπατούσε μέχρι έξω. Να αυτά κάνουν και παίρνω το χάπι μου.

            Στο τελευταίο επεισόδιο έχτισαν ένα πολύ όμορφο δυστοπικό τοπίο με την Daenerys να μετατρέπεται ειρωνικά σε αυτό που μέχρι πριν λίγα επεισόδια δήλωνε πως δεν ήθελε να γίνει, η «Βασίλισσα των Σταχτών». Το τελευταίο και αναμενόμενο twist έλαβε χώρα με τον πλέον ακατάλληλο και πάλι τρόπο. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος για τον θρόνο, περπατάει ανενόχλητος και τη σκοτώνει με ένα κοντινό στο φιλί και έναν ήχο μαχαιριού. Ούτε ένα ωραίο καδράρισμα δεν άξιζε αυτή η κοπέλα; Ούτε να βγάλει μία κραυγή; Ούτε ένα βλέμμα πόνου για την προδοσία; Ούτε μία προσπάθεια επιθανάτιας ατάκας; Λίγο αίμα από το στόμα και μετά το σόου το κλέβει ο Δράκος. Ένας Δράκος που κατάλαβε πολλά περισσότερα από την ίδια. Έκαψε τον θρόνο που την είχε αρρωστήσει και τελικά την είχε σκοτώσει. Το γλυκό της παιδί την πήρε μακριά με μία αίσθηση ποιητικότητας. Όχι άσχημα. Πολύ καλύτερα από τον Snow ο οποίος έμεινε να αφουγκράζεται τον λόγο για τον οποίο επέστρεψε στη ζωή. Το λόγο που δεν μονομάχησε με κανέναν, τον λόγο που τελικά πληρώθηκε για την τελευταία σεζόν. Ο μεγάλος ήρωας έμεινε μία σκιά στην σκακιέρα που απλά δεν έλεγε να φύγει. Αφήνω τα αστειάκια περί δημοκρατίας και τον Bran τον Άνιωθο για Βασιλιά, όπως και τα closure περπατήματα όλων. Αυτά πάντα έτσι ήταν. Ακόμα και το τελευταίο μισάωρο του αγαπημένου μας «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».

            Φτάνουμε λοιπόν και εμείς στον επίλογο του Επίλογου. Το έργο των δημιουργών ήταν ακατόρθωτο. Γνώμη μου είναι πως στον πίνακα σχεδίασης τα πήγαν καλά. Οι λύσεις ισορροπούσαν μεταξύ του λογικού, αλλά και του μη αναμενόμενου. Στο θρόνο ήταν δεδομένο ότι δεν έπρεπε να κάτσει κανένας, αφού όλες οι θεωρίες αναφέρονταν σε αυτόν. Ο θρόνος έπρεπε να καταστραφεί. Η ένσταση λοιπόν είναι στην υλοποίηση. Η προσπάθεια να ευχαριστήσουν τους πάντες και να αποδώσουν μια τυπική, τιμητική μνεία σε όλους τους χαρακτήρες, τους κράτησε πίσω από άποψη τόλμης. Ίσως ο πονηρός χοντρός να το ήθελε έτσι για να τεστάρει τον κόσμο πριν δώσει το δικό του τέλος. Ποιος ξέρει. Λίγη προσοχή στα τεχνικά ζητήματα όμως δεν έβλαπτε. Εφτά χρόνια έραβαν αριστουργηματικά. Γιατί τώρα κόμποι, ξεφτίσματα, ποτηράκια starbucks, ακατάστατο μοντάζ και μουσική μέτριου video game; Δεν πειράζει. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω. Ας μην ξεχνάμε τι άλλες μπούρδες βλέπουμε πριν το κρίνουμε. Προσωπικά, έμεινα ευχαριστημένος από τη σειρά σαν σύνολο. Νομίζω πως ο μονόλογος του Tyrion μπορεί να δώσει ένα ιδανικό κλείσιμο και στον δικό μας επίλογο.

«Τι ενώνει τον κόσμο; Οι στρατοί; Ο χρυσός; Οι σημαίες; Οι ιστορίες. Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο πιο ισχυρό από μία καλή ιστορία. Τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει και κανένας εχθρός δεν μπορεί να την νικήσει»

            Αυτό ήταν και το Game of Thrones. Μια καλή ιστορία. Αν όχι αυτή των Επτά Βασιλείων, τότε η δική μου και η δική σου, από τότε που μάθαμε ότι θα βγει μια σειρά με ιππότες και δράκους, μέχρι σήμερα, 8 χρόνια μετά. Πώς εξελιχθήκαμε, τι απογίναμε, τι ανατροπές είχαμε και τι μάχες δώσαμε. Αυτήν την ιστορία κανένας εχθρός δε μπορεί να τη νικήσει.

Βιογραφικό του συγγραφέα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Το 2006 αποφοίτησα από την Ιατρική σχολή και το 2012 από τη σχολή Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Από το 2010 μέχρι σήμερα εργάζομαι ως Καρδιολόγος. To 2016 ορκίστηκα Διδάκτορας της Ιατρικής σχολής. Το 2008-2011 αρθρογραφούσα σε μουσικού περιεχομένου webzines. Το 2013-2017 εκδόθηκαν διηγήματα μου στις συλλογές διηγημάτων «Αντίθετο Ημισφαίριο 2», «Τρόμος και Φαντασία στη Θεσσαλονίκη», «Αντίθετο Ημισφαίριο 3», «Τρόμος», «Το Έπος της Φαντασίας», «Ζόμπι στην Ελλάδα». Το 2013-2017 ολοκλήρωσα τις μικρού μήκους ταινίες «Ευλάβεια» (σενάριο, μοντάζ, παραγωγή, βοηθός σκηνοθέτη), «Σαρκοβόρος» (σενάριο, μοντάζ), «Eye Candy», «Γείτονες» (μοντάζ), «Τριπ», «Durckness» και «Το Κουτί» (σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, παραγωγή). Το 2017 εκδόθηκε το πρώτο μου προσωπικό συγγραφικό έργο, η ανθολογία διηγημάτων σκοτεινής φαντασίας «Η Άλλη Πλευρά του Δικού σου Καθρέφτη» από τις εκδόσεις Nightread.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά