Gotham by Gaslight: Ο Batman στη βικτωριανή εποχή

Πολλές φορές, οι αναγνώστες αποθαρρύνονται από τα κόμικς, επειδή τους φοβίζουν τα χρόνια συνέχειας και τα πολύπλοκα σύμπαντα, κάτι που ισχύει για τα περισσότερα mainstream κόμικς. Αν και οι καλές ιστορίες παρέχουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, ώστε να τις κατανοήσει και να τις απολαύσει ο οποιοσδήποτε, και πάλι λαμβάνουν μέρος σε τεράστιους κόσμους, όπου ποτέ δεν μπαίνει ένα οριστικό τέλος.

Μια λύση ώστε να προσεγγίσει νέους αναγνώστες που είχε η DC είναι τα κόμικς υπό την ονομασία Esleworlds. Σε αυτά τα κόμικς, οι δημιουργοί παίρνουν τις οικείες μορφές γνωστών χαρακτήρων και τις βάζουν σε εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα. Έτσι έχουμε δει τι θα γινόταν, αν το σκάφος που έφερε τον Superman στη Γη είχε πέσει στην Σοβιετική Ένωση, πώς θα ήταν ο κόσμος, αν ο Batman ήταν βαμπίρ κ.α.

Όλα αυτά ξεκίνησαν το 1989, με το Gotham by Gaslight των Brian Augustyn και Mike Mignola. Η ιστορία είναι η κλασική ιστορία του Bruce Wayne, όπου οι γονείς του δολοφονούνται μπροστά στα ίδια του τα μάτια, όταν ήταν παιδί· απλώς λαμβάνει μέρος κατά τον 19ο αιώνα.

Μετά από αυτή την τραυματική εμπειρία, ταξιδεύει στον κόσμο, ώστε να βελτιώσει το σώμα και το πνεύμα του και επιστρέφει ενήλικας στην πόλη του, το Gotham, ώστε να πολεμήσει το έγκλημα ντυμένος νυχτερίδα. Παράλληλα με την επιστροφή του Bruce, κάνει την εμφάνισή του κάποιος εγκληματίας που δολοφονεί γυναίκες της νύχτας.

Το σενάριο είναι μια χαρά, με καλό ρυθμό και ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ιστορία μυστηρίου με τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη και τον Batman. Όποιος περιμένει το λογοτεχνικό αριστούργημα που θα του αλλάξει τη ζωή, ψάχνει σε λάθος μέρος!

Ωστόσο, αν υπάρχει κάτι που κάνει το κόμικ άξιο συζήτησης, είναι τα σχέδια του δώρου του «Θεού», που ακούει στο όνομα Mike Mignola, στην ανθρωπότητα. Μερικά χρόνια πριν, είχε δημιουργήσει το Hellboy (το καλύτερο κόμικ φαντασίας, περιπέτειας και τρόμου όλων των εποχών). Ήταν σχεδιαστής σε διάφορα κόμικς. Το στυλ του είναι ένας συνδυασμός του Jack Kirby και του γερμανικού εξπρεσιονισμού.

Οι σελίδες του είναι γεμάτες με έντονες σκιές μέσα σε σκοτεινά περιβάλλοντα, και ενώ λογικά θα έπρεπε να επικρατεί μια ακατανόητη μαυρίλα, το αποτέλεσμα είναι αντίθετο της λογικής. Πολλές φορές, όταν φαίνεται μόνο η στάση του σώματος ή ένα κομμάτι από τις εκφράσεις του προσώπου, βοηθάει στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας, κάτι που κάνει συχνά ο άνθρωπος που δεν έχει τραβήξει μια λάθος γραμμή στη ζωή του, ο Mike Mignola!

Το 1991 βγήκε μια συνέχεια της ιστορίας, σε σενάριο και πάλι του Brian Augustin, αλλά το σχέδιο δεν το ανέλαβε αυτή τη φορά ο άνθρωπος που η εικόνα του μπαίνει στο εικονοστάσι, τρεις θέσεις πάνω από αυτή του Χριστού, ο Mike Mignola, αλλά ο Eduardo Barreto, ένας σε καμία περίπτωση κακός καλλιτέχνης, αλλά πολύ διαφορετικός, σε σχέση με τον προκάτοχό του. Τα σχέδιά του είναι πολύ πιο φωτεινά και οι γραμμές του πιο καθαρές, κάτι που θα μπορούσε να είναι θετικό, αν συγκρινόταν με κάποιον κατώτερο καλλιτέχνη, αλλά όχι με τον Mike Mignola, ο οποίος αντιμετωπίστηκε πολύ αντικειμενικά και αμερόληπτα σε αυτό το κείμενο!

Και οι δύο ιστορίες κυκλοφορήσαν μαζί σε ένα βιβλίο στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis. Επίσης, το 2018 είχε βγει μια ταινία καρτούν με τον ίδιο τίτλο, που ήταν αρκετά καλή, αλλά με το κόμικ δεν είχε κανένα άλλο κοινό, πέρα από το όνομα και το consept.

Επιμέλεια κειμένου: Σοφία Νέστορα, Γλωσσολόγος & Επιμελήτρια κειμένων

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά