H αίθουσα του κρεμασμένου μαθητή (Μέρος Β’)

by Nyctophilia

Διαβάστε ΕΔΩ το Μέρος Α’.

5

«Είσαι καλά Δημήτρη;»
Σήκωσα το βλέμμα μου και αντίκρισα το πρόσωπο της Χριστίνας, της καθηγήτριας των αρχαίων ελληνικών. Με κοίταζε ανήσυχη, σχεδόν τρομαγμένη. Οι συμμαθητές μου έβγαιναν ο ένας μετά τον άλλο, ανόρεχτα μέσα από τη σχολική αίθουσα. Η μέρα είχε κυλήσει πολύ παράξενα καθώς η είδηση του θανάτου του Θωμά και της αρρώστιας του Κορνήλιου μας είχε επηρεάσει όλους μας. Πόσο μάλλον εμένα που ένιωθα ακόμα τα πλοκάμια του χθεσινοβραδινού εφιάλτη να αναδεύονται μέσα στο κεφάλι μου. Η Χριστίνα ήταν η νεότερη δασκάλα στο σχολείο. Ήταν επίσης και η πιο αγαπητή από μας. Προσπαθούσε να μας αντιμετωπίζει σαν φίλους περισσότερο παρά σαν μαθητές. Επέμενε να την αποκαλούμε με το μικρό της όνομα και να της μιλάμε στον ενικό. Το είχε πληρώσει ακριβά βέβαια γιατί κάποιοι απ’ τους πιο επιθετικούς ανάμεσά μας το είχαν δει σαν ευκαιρία για να της κάνουν τη ζωή δύσκολη ενώ οι υπόλοιποι καθηγητές της έκαναν μούτρα γιατί τους χάλαγε την πιάτσα. Εκείνη πάντως δεν το έβαζε κάτω.

«Μια χαρά, καλά είμαι,» της απάντησα βεβιασμένα, προσπαθώντας να αποφύγω το βλέμμα της. Τι άλλο θα μπορούσα να της πω; Να της μιλήσω για τον εφιάλτη; Άσε που έτσι και με άκουγε κανένας από τους ηλίθιους της τάξης θα μου κολλούσε η ρετσινιά ότι ήμουν αλαφροΐσκιωτος ή υπερβολικά ευαίσθητος.

Εκείνη πάντως δεν φάνηκε να πείθεται απ’ την προσπάθεια μου να την καθησυχάσω.

«Φέρεσαι σαν χαμένος σήμερα,» δήλωσε, «και είσαι κατάχλομος. Αύριο που δεν θα έχουμε σχολείο προσπάθησε να ξεκουραστείς και έχε υπόψη σου ότι δεν είσαι υποχρεωμένος να έρθεις στην κηδεία του Θωμά αν δεν θέλεις, εντάξει;»

Άφησα το βλέμμα μου να βυθιστεί μέσα στα μεγάλα και γεμάτα από ενδιαφέρον μάτια της και ένευσα καταφατικά. Ένιωσα ένα παράξενο κόμπο στο λαιμό. Μουρμούρισα ένα πνιχτό «καληνύχτα» και ακολούθησα τους συμμαθητές μου που είχαν βγει σχεδόν όλοι από την τάξη.

6

Εκείνο το βράδυ άργησα πολύ να κοιμηθώ. ‘Όταν όμως έκλεισα τα μάτια μου ξανάδα τον ίδιο εφιάλτη. Το όλο σκηνικό επαναλήφθηκε με απαρέγκλιτη ακρίβεια, με τα παιδιά να κινούνται όλο και πιο αργά μέσα στο προαύλιο, κάτω από έναν ήλιο που είχε μεταμορφωθεί σε μια πελώρια σταγόνα από αίμα. Και ύστερα ήρθε η σιωπή. Και μετά, όπως και την προηγούμενη φορά, τα παιδιά μεταμορφώθηκαν σε στήλες καπνού που είχε το χρώμα της στάχτης και έλιωσαν στο κοκκινωπό μισόφωτο. Αυτή τη φορά όμως το παιδί που στεκότανε δίπλα στον Κορνήλιο δεν ήταν ο Θωμάς αλλά ο Αλέξης, ένας άλλος απ’ αυτούς που τον είχαν χτυπήσει. Άρχισαν να ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στον πάνω όροφο του σχολείου. Η φαρδιά σκάλα με τα τσιμεντένια σκαλοπάτια μου θύμισε εκείνες τις κλιμακωτές πυραμίδες των Αζτέκων που στην κορφή τους φώλιαζε ένας κυβικός ναός όπου σφαγιάζονταν αβοήθητοι αιχμάλωτοι πολέμου. Τώρα όμως ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί. Κατάλαβα ότι έτσι και έμπαινε ο Αλέξης στο σκοτάδι θα πέθαινε, όχι μόνο στο σύμπαν του εφιάλτη αλλά και στον πραγματικό κόσμο. Πάλεψα με όλη μου τη δύναμη ενάντια στο ξόρκι του τρόμου που με κρατούσε βιδωμένο στην άσφαλτο του προαύλιου και κατάφερα να κάνω ένα βήμα προς τα εμπρός και μετά άλλα δύο. Σιγά-σιγά, βάζοντας τα δυνατά μου, κατάφερα να περπατήσω μέχρι τη βάση της σκάλας. Ένιωθα σαν να πάλευα ενάντια σε κάποιο παχύρρευστο υγρό που εμπόδιζε κάθε μου κίνηση. Κι όμως, κατάφερα να ανέβω τη σκάλα, βάζοντας το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, και να φτάσω στην κορφή της. Κρατούσα το βλέμμα μου καρφωμένο στην τετράγωνη είσοδο του σχολείου που έμοιαζε να μου ανταποδίδει το βλέμμα σαν πελώριο μάτι. Και τότε, τη στιγμή που κόντευα να δρασκελίσω και το τελευταίο σκαλοπάτι, κάτι σαν μιαρό σύννεφο ατόφιας κακίας ανάβλυσε από εκεί μέσα και με σκέπασε ολόκληρο. Ξύπνησα για άλλη μια φορά στο κρεβάτι μου κάθιδρος, βαριανασαίνοντας, σαν κάτι να είχε προσπαθήσει να μου κλέψει την αναπνοή. Οι κόκκινες ενδείξεις του ρολογιού τράβηξαν το βλέμμα μου σαν μαγνήτες. Η ώρα ήταν και πάλι τρεις και μισή το πρωί.

7

To ίδιο απόγευμα αποφάσισα να αγνοήσω τη συμβουλή της Χριστίνας. Πήγα στην κηδεία του Θωμά. Ολόκληρο σχεδόν το σχολείο βρισκόταν εκεί πέρα, ανάμεσα στα σκιερά κυπαρίσσια, μαθητές και καθηγητές. Πάγωσα όταν ανακάλυψα ότι έλειπε ο Αλέξης. Η μέρα ήταν βροχερή, βουτηγμένη μέσα σε βαριά σύννεφα που είχαν το χρώμα της κρύας στάχτης. Το ψυχρό ψιλοβρόχι που έπεφτε από το πρωί πότε κόπαζε και πότε πύκνωνε και μούσκευε τα πάντα, τις μαρμάρινες επιφάνειες των τάφων, τις μαύρες ομπρέλες που κρατούσαμε στα χέρια μας και την ανοιγμένη γη που θα δεχόταν στην αγκαλιά της το κουφάρι του Θωμά. Οι γονείς του, όρθιοι και ακίνητοι σαν αγάλματα, στέκονταν μπροστά στον μακρόστενο τάφο σαν φιγούρες βγαλμένες από κάποια αρχαία τραγωδία. Ο πατέρας του έσφιγγε τη γυναίκα του στην αγκαλιά του και έμοιαζε κατάχλομος. Η μητέρα του έτρεμε ολόκληρη.

Όταν ο παπάς ολοκλήρωσε τις ψαλμωδίες του, μια βαθιά σιωπή απλώθηκε γύρω μας και εγώ ανατρίχιασα καθώς θυμήθηκα τη σιγή του αλλόκοτου εφιάλτη. Τη στιγμή όμως που το φέρετρο άρχισε να κατεβαίνει μέσα στην τρύπα του τάφου συνέβη κάτι το απαίσιο: Ένα από τα σκοινιά που το κρατούσαν σε οριζόντια θέση ταλαντεύτηκε και βγήκε από τη θέση του, το φέρετρο χτύπησε στο τοίχωμα του μουσκεμένου λάκκου και έγειρε στο πλάι. Το καπάκι που το σκέπαζε μετακινήθηκε. Το πρόσωπο του Θωμά λούστηκε στο γκρίζο φως της ημέρας και πνιχτά επιφωνήματα τρόμου ξέφυγαν απ’ τα στόματα του μαζεμένου πλήθους. Γιατί ήταν ένα πρόσωπο φριχτό, γεμάτο με σπασμένα αγγεία που σχημάτιζαν μαύρες μελανιές, με μάτια ορθάνοιχτα και χαρακτηριστικά παραμορφωμένα από ένα απίστευτο μορφασμό τρόμου. Μου φάνηκε ότι το έδαφος σάλεψε κάτω από τα πόδια μου και από κάπου πολύ μακριά άκουσα μια γυναικεία κραυγή που κάποια παράδοξα αποστασιοποιημένη γωνιά του μυαλού μου με πληροφόρησε ότι είχε βγει από το στόμα της μητέρας του Θωμά. Και στη συνέχεις με τύλιξε ένα σπλαχνικό σκοτάδι.

8

….και βρεθηκα για μια ακόμα φορά στον κόσμο του αλλόκοτου εφιάλτη. Αλλά αυτή τη φορά δεν στεκόμουν στο προαύλιο, ούτε μ’ έλουζε το μουντό φως του ματωμένου ήλιου. Τώρα βρισκόμουν στην αρχή ενός γυμνού διαδρόμου με πανομοιότυπες πόρτες που διαγράφονταν η μια δίπλα στην άλλη και στις δυο πλευρές του. Μ’ έλουζε μια πράσινη φωταύγεια, ένα δηλητηριασμένο ημίφως που για κάποιο λόγο μου έφερε στο νου το περιβάλλον ενός νεκροτομείου. Πήγαζε από τις βρώμικες λάμπες φθορίου που κρέμονταν απ’ την οροφή του διαδρόμου και κλυδωνίζονταν παράξενα, σαν μόλις να είχε γίνει σεισμός. Αχνές σκιές χόρευαν στους γυμνούς τοίχους και το δάπεδο.

Αυτή τη φορά βρισκόμουν μέσα στο σχολείο. Στεκόμουν στη σκοτεινή είσοδο του πρώτου ορόφου, στην κορφή της τσιμεντένιας σκάλας. Είχα υπερβεί το όριο των προηγούμενων ονείρων και έβλεπα τι υπήρχε στην άλλη πλευρά του σκοταδιού. Ο ονειρικός διάδρομος έμοιαζε πολύ με το διάδρομο που υπήρχε και στον πραγματικό κόσμο, στο πραγματικό σχολείο, με μια ουσιαστική διαφορά: Στο τέλος του, στη θέση του τυφλού τοίχου από τσιμέντο που έβλεπα κάθε φορά που έβγαινα απ’ την τάξη μου, διαγραφόταν μια ξύλινη πόρτα, ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο από σκουρόχρωμες σανίδες που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Ξαφνικά, η βαθιά σιωπή κομματιάστηκε από έναν διαπεραστικό κρότο που μ’ έκανε να αναπηδήσω. Θα ‘λεγε κανείς ότι κάποιος είχε κλωτσήσει με δύναμη από μέσα μια από τις πόρτες που ορθώνονταν μπροστά μου. Προτού προλάβω να κάνω κάτι, μια δεύτερη πόρτα τραντάχτηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και μετά μια τρίτη. Από τη μια στιγμή στην άλλη όλες οι κλειστές πόρτες άρχισαν να ηχούν σαν εκκωφαντικά κρόταλα που κάποιος τα χτυπούσε φρενιασμένα. Ήταν ένας θόρυβος καταιγιστικός που μ’ έκανε να βουλώσω τ’ αυτιά μου και με τα δυο μου χέρια για να τα προστατεύσω. Και μετά η σιωπή απλώθηκε γύρω μου για άλλη μια φορά, βαθιά όπως και πριν αλλά κατά κάποιο τρόπο διαφορετική, σαν σαρδόνιο και αμείλικτο χαμόγελο. Η άγνωστη πόρτα στο τέλος του διαδρόμου έτριξε δυνατά. Το στρογγυλό πόμολό της από οξειδωμένο μπρούτζο άρχισε να γυρίζει με βασανιστική βραδύτητα. Ένιωσα το σφυγμό μου να χορεύει σαν τρομαγμένο ζωάκι που πάλευε να ξεφύγει απ’ τα δόκανα κάποιας ατσάλινης παγίδας. Ήξερα ότι πίσω από εκείνη την πόρτα που είχε αρχίσει να ανοίγει σιγά-σιγά, καραδοκούσε κάτι απόλυτα απαίσιο, κάτι που με παρακολουθούσε μέσα από την κλειδαρότρυπα όλη αυτή την ώρα με μάτια ματωμένα, χαμογελώντας σαρκαστικά.

Έκανα ένα βήμα προς τα πίσω αλλά ανακάλυψα ότι το βλέμμα μου είχε παγιδευτεί απ’ το στενό άνοιγμα της πόρτα που όλο και φάρδαινε. Και τότε εκείνη άνοιξε διάπλατα και ένας παγερός αέρας γέμισε το διάδρομο, μια κρύα ανάσα που έφερε μαζί της το σκοτάδι. Όχι όμως προτού προλάβω να διακρίνω τη μικρόσωμη σκιά ενός κρεμασμένου παιδιού να διαγράφεται πάνω σ’ ένα λεκιασμένο τοίχο. Δίπλα του, ακίνητος σαν άγαλμα και με το πρόσωπό του στραμμένο προς το μέρος μου στεκόταν ο Κορνήλιος. Τα μάτια του ήταν πλημμυρισμένα από ένα πηχτό σκοτάδι. Με κοίταζε και στο πρόσωπό του διαγραφόταν το ίδιο εκείνο παράπονο που είχε παραμορφώσει τα χαρακτηριστικά του στο σχολικό προαύλιο, τότε που οι βασανιστές του τον είχαν ρίξει κατάμαχα και τον κλωτσούσαν στο κεφάλι.

Συνεχίζεται…

Βιογραφικό του συγγραφέα:
12970722_10153330027236568_1748490096_oΟ Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τρία βιβλία του Συγγραφέα α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος  γ)Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά