Metal εξομολογήσεις (Μέρος Α’)

by Μάριος Δημητριάδης

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, το Metal και η λογοτεχνία έχουν μια αμφίδρομη σχέση η οποία φαίνεται σε πολλά σημεία. Συγκεκριμένα, καθώς ο καιρός περνάει και γνωρίζω όλο και περισσότερους συναδέλφους, διαπιστώνω ότι ο χώρος του φανταστικού πλημμυρίζεται, στην κυριολεξία, από metal. Είναι πολύ λίγοι οι συγγραφείς της φανταστικής λογοτεχνίας στη χώρα μας που δεν έλκονται, έστω και λίγο, από τον σκληρό ήχο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι κάτι που οφείλεται σε αρκετές παραμέτρους και χρειάζεται μεγάλη κουβέντα. Ίσως το βασικότερο όλων να είναι το θέμα της κουλτούρας, γενικότερα, που ενώνει αυτές τις δύο τέχνες, τη συγγραφή και τη metal μουσική. Δεν θα το αναλύσουμε, όμως, εδώ. Εγώ θα αφήσω απλώς τους metalheads συναδέλφους να μιλήσουν οι ίδιοι για την αγάπη τους για την ακραία μουσική και το πώς αυτή επηρέασε τη συγγραφή τους. Ο λόγος, τώρα, σε αυτούς!

Άννα Σπανογιώργου

Ο Marilyn Manson έχει πει:

«Η μουσική είναι η πιο δυνατή μορφή μαγείας»

και συμφωνώ.  Η metal μουσική κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Είναι αρκετά δυνατή για να με εκτονώσει. Γεμάτη συναισθήματα, νοήματα και προβληματισμούς, μπορεί να  καλύψει κάθε ψυχολογική μου ανάγκη. Επίσης, αποτελεί και μέσο έκφρασης, έχω μετατρέψει πολλές φορές τις σκέψεις μου σε metal στίχους, και νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη που έχω ακούσει και κάποιους μελοποιημένους. Η συγγραφική μου ρουτίνα περιλαμβάνει πάντα ακρόαση metal μουσικής για αποφόρτιση πριν ακουμπήσω το πληκτρολόγιο. Υπάρχει, μάλιστα, και ένα συγκεκριμένο τραγούδι που το ακούω πάντα τελευταίο και αμέσως μετά ξεκινώ να γράφω. Επίσης, έχω χρησιμοποιήσει κάποιες ιδέες από τραγούδια στις ιστορίες μου. Είναι πολλές οι αγαπημένες μπάντες και δίσκοι, θα βάλω, όμως, το «The great cold distance» των Katatonia ένα μικρό σκαλάκι πιο πάνω από τα υπόλοιπα.

Συγγραφικό έργο

Άρης Δεληγιαννίδης

Η μουσική, και συγκεκριμένα το metal, υπήρξε για εμένα ο σημαντικότερος πομπός από τον οποίο άντλησα τον μεγαλύτερο όγκο καλλιτεχνικών πληροφοριών και έμπνευσης. Μέσα από τα τραγούδια σπουδαίων καλλιτεχνών είδα τι σημαίνει να δημιουργείς συναισθήματα. Ηρεμία, νοσταλγία, ταξιδιάρικη διάθεση, οργή, θυμό, θλίψη, μελαγχολία, αγάπη, χαρά, αίσθηση παντοδυναμίας, αισιοδοξία, μισανθρωπία, μαζί με τα αντίθετά τους. Με κάθε νέα, επιτυχημένη κυκλοφορία, βίωνα την ολοκλήρωση και με κάθε αποτυχημένη την απογοήτευση. Όλα αυτά τα υλικά υπήρξαν κομβικά στη χάραξη του δικού μου δρόμου της δημιουργίας στη συγγραφή. Η προσπάθεια να μην απογοητεύσω, να χτίσω κόσμους που θα δημιουργήσουν με τη σειρά τους εικόνες, ιδέες που θα προβληματίσουν και, κυρίως, ιστορίες που θα εκλύσουν έναν καταιγισμό συναισθημάτων. Όπως έκαναν όλα αυτά τα χρόνια δεκάδες κομμάτια και άλμπουμ σε εμένα, ως ακροατή. Ποτέ δε θα ξεχάσω τον τρόπο που «μίλησαν» στην ψυχή μου άλμπουμ όπως το “Streets” των Savatage, “Dreaming Neon Black” των Nevermore, “Tyranny” των Shadow Gallery, “The Crimson Idol” των W.A.S.P., “The Perfect Element” και “Remedy Lane” των Pain of Salvation, “Legend” των Saviour Machine, “Operation Mindcrime” των Queensryche, “Nightfall in Middle Earth” των Blind Guardian, “The Edge” των Eternity X, “Second Life Syndrome” των Riverside, όλα τους concept άλμπουμ. Αφήγηση, χαρακτήρες, τελειότητα στις συνθέσεις, συναίσθημα, ερμηνείες. Ό,τι νομίζω πως πρέπει να παλεύει να επιτύχει κάθε καλλιτέχνης με το μέσο που χειρίζεται.

Σημαντικό, επίσης, ρόλο έπαιξε η τεράστια ποικιλία υποειδών που προσφέρει ο χώρος, με αριστουργήματα να έχει να επιδείξει σε κάθε είδος. Heavy, power, progressive, epic, thrash, death, black, atmospheric, doom, post, avant-garde, κ.α. Δεκάδες, όπως τα λογοτεχνικά είδη. Χωρίς να υπάρχει καλύτερο και χειρότερο. Μόνο σημαντικά και ασήμαντα έργα, όπως και προσωπική συμπάθεια και προτίμηση, ανάλογα πάντα και με τη διάθεση της στιγμής. Μια τεράστια πολυφωνία στις υπηρεσίες του δέκτη. Νιώθω τυχερός που εκτέθηκα σε αυτήν και κάπως υπεύθυνος να τη μεταδώσω, με όποια λίγη δύναμη διαθέτω.

Κλείνω παραθέτοντας ενδεικτικά κάποιες μπάντες (πέραν των προαναφερθέντων), το έργο των οποίων θεωρώ πως επέδρασε άμεσα στη σμίλευση της καλλιτεχνικής μου πλευράς. (αλφαβητικά, επειδή προτίμησα να συμβουλευτώ τη δισκοθήκη από την αδύναμη μνήμη μου). Amorphis, Anathema, Arcturus, Beyond Twilight, Psychotic Waltz, Candlemass, Dirty Granny Tales, Dodheimsgard, Fates Warning, Green Carnation, Hexvessel, In the Woods, Katatonia, My Dying Bride, Moonspell, Paradise Lost, The Ocean, Therion, Tool, Virgin Steele.

Συγγραφικό έργο

Κατερίνα Θεοδώρου

Το επόμενό μου βιβλίο ξεκινάει κάπως έτσι:

“No star will shine tonight.
No star, no matter how bright!” (Watain).

Εξάλλου, τι θα ήταν ο τρόμος χωρίς μουσική υπόκρουση; Από μικρή αναζητούσα μεγάλες συγκινήσεις στον ήχο και στα βιβλία μου. Γύρευα την ένταση που προκαλούσε το άγνωστο και σκοτεινό. Το πρώτο metal album που άκουσα ήταν το «Ride the Lightning» των «Metallica», και ακόμα θυμάμαι τις ανατριχίλες στη ραχοκοκαλιά μου στο πρώτο άκουσμα του έπους των Iron Maiden «Afraid to shoot strangers». Επίσης, επειδή παίζω πλήκτρα, δεν μπορώ να μείνω αδιάφορη στην ατμόσφαιρα των Limbonic Art, Ιn The Woods, Sear Bliss, Anathema, Samael, Summoning και πολλών άλλων. Καθώς περνούσαν τα χρόνια τα είδη πλήθυναν, όπως και τα ακούσματά μας. Και ποιον δεν στοίχειωσε η δισκάρα «Velvet Darkness they Fear” των Theatre of Tragedy, οι οποίοι ποτέ δεν μπόρεσαν να το ξεπεράσουν. Άξιοι αναφοράς από αυτό και μόνο το άλμπουμ! Επομένως, αυτό από εμένα με αγάπη, για ιστορικούς και συναισθηματικούς λόγους! Μάριε Δημητριάδη, σε ευχαριστώ!

Συγγραφικό έργο

Γιώργος Δάμτσιος

Η metal μουσική και η συγγραφή για μένα ήταν παράλληλες ασχολίες από πάρα πολύ παλιά οπότε, αναμφίβολα, το ένα επηρέασε δραστικά το άλλο. Με θυμάμαι χαρακτηριστικά στο γυμνάσιο και το λύκειο να αγοράζω καινούργια CD και βινύλια και να διαβάζω σχολαστικά τους στίχους για να ανακαλύψω τις ιστορίες που κρύβονται πίσω τους. Σε κάποια από τα άλμπουμ, μάλιστα, οι στίχοι των τραγουδιών δημιουργούσαν μια ενιαία ιστορία και τότε τα φανταζόμουν ως ολοκληρωμένα μυθιστορήματα. Όλο αυτό μου έδωσε κίνητρο και έμπνευση στο να δημιουργήσω τις δικές μου ιστορίες.  Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα θα μπορούσα να αναφέρω έναν δίσκο που σίγουρα ανήκει στους αγαπημένους μου και δεν είναι άλλος από το “Land of the free” των Gamma Ray. Οι στίχοι του ήταν και πάλι concept και μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσής τους είχα ενθουσιαστεί τόσο που ξεκίνησα να γράφω μια δική μου ιστορία.

Συγγραφικό έργο

Ευλαμπία Τσιρέλη

Γυμνάσιο, ξεκίνημα συγγραφικής δραστηριότητας, βρίσκομαι στο δωμάτιο των αδερφών μου και ο μεγάλος μου αδερφός με αφήνει για λίγο μόνη να ακούσω με προσοχή  «μια κομματάρα που μιλάει για το τέλος του κόσμου» –όπως μου είπε τότε χαρακτηριστικά–, βάζει το Meddle στο πικ απ, ακουμπά τη βελόνα στο Echoes και μ’ αφήνει στο έλεος των θεών. Όλα τα nebulas και οι μαύρες τρύπες σκάνε στον εγκέφαλό μου εκστατικά και, κάπου στη μέση του κομματιού, γράφω το πρώτο μου ποίημα. Εντάξει, μέταλ δεν είναι, αλλά είναι above and beyond all οι Floyd. Τα επόμενα χρόνια, βέβαια, συνεχίζω με πολύ Y. Malmsteen Maiden, Priest, το Blood Red Skies μάλιστα είναι soundtrack του διηγήματός μου «Το Τίποτα», στα Χρόνειρα. Σήμερα γράφω το διδακτορικό μου με Wintersun, Leprous και Soen αν σε ενδιαφέρει… ναι, είμαι σε δύσκολη φάση! Έχω πολυαγαπημένους δίσκους αλλά όχι μέταλ, από μέταλ θα πω τους Accident of Birth και Chemical Wedding του Bruce Dickinson. Τους άκουσα σε πιο ώριμη ηλικία, τότε που άρχισα να μελετώ εις βάθος τους στίχους και τη μουσική. Τους ξεχωρίζω τώρα μάλιστα γιατί συνειδητοποιώ ότι ήταν κατά κάποιον τρόπο προφητικοί για τη μετέπειτα ζωή μου.

Συγγραφικό έργο

Βασίλειος Γιαννάκης

Είμαι της άποψης ότι οποιαδήποτε μουσική μας αρέσει επηρεάζει τη γραφή μας, ακόμη και σε υποσυνείδητο επίπεδο. Στον ήχο της metal μουσικής είχα μυηθεί από πολύ νωρίς, έχοντας φίλους μεταλλάδες, ωστόσο ο ήχος της με κέρδισε ουσιαστικά όταν ενσωμάτωσε εντός της πολλά συμφωνικά στοιχεία. Από το σύνολο των υποκατηγοριών που υπάρχουν έχω ξεχωρίσει τα πρώιμα δείγματα του goth metal με μπάντες όπως οι Tristania, οι theater of tragedy, οι Trail of tears, οι theatres des vampyres, οι After forever και πολλοί άλλοι. Όταν ο ήχος τους άρχισε να γίνεται πιο «φωτεινός» και λιγότερο «άγριος», μεταπήδησα στο συμφωνικό black metal, με μπάντες όπως οι Dimmu Borgir, οι Illnath, οι Blided by Faith, οι Immanifest , οι Apostasy, οι chthonic και άλλοι. Αγαπημένος μου δίσκος, το Second Skin of Harlequin των Illnath. Αγαπημένο μου τραγούδι από αυτόν: And there was light.

Συγγραφικό έργο

Βίβιαν Φόρτη

Μεγάλωσα με δύο μεγαλύτερα (πολύ μεγαλύτερα) αδέρφια, κλασσικούς ροκάδες. Η πρώτη ποίηση που αγάπησα και έσκυψα πάνω της ήταν από τραγούδια των Pink Floyd, των Eagles, του Neil Young. Θυμάμαι να είμαι στην έκτη δημοτικού, να διαβάζω μία μετάφραση του “Thrasher” που είχε κάνει ο αδερφός μου και να προσπαθώ να βγάλω άκρη. Έπειτα πέρασαν σε πιο metal κομμάτια και μαζί τους κι εγώ. Έχω μνήμες να βάζουν  στο δωμάτιο τους Judas Priest και να τρίζουν τα τζάμια. Ναι, υπήρξα το περίεργο κοριτσάκι που η μαμά του τού έφτιαχνε μπούκλες τα μαλλιά, τις οποίες μπούκλες κουνούσε σε ρυθμούς άγνωστους στους συμμαθητές του, που άκουγαν pop στην καλύτερη των περιπτώσεων. Η metal με έμαθε να μη με νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι για εμένα. Με έμαθε να σέβομαι και να αγαπώ τη διαφορετικότητα, να  αναγνωρίζω με άνεση ότι ένας άνθρωπος μπορεί να δείχνει εξωτερικά κάτι εντελώς διαφορετικό, από  αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Όταν γράφω ακούω πάντα rock ή metal. Με κρατάει σε εγρήγορση και μου θυμίζει ποια είμαι. Τη συνέχιση της μόρφωσής μου στη metal έχει πλέον αναλάβει ο γιος μου.  Με σύστησε στους Five Finger Death Punch και κόλλησα. Όλες τις μάχες στο τελευταίο μου βιβλίο τις έγραψα με μουσική υπόκρουση από αυτό το συγκρότημα. Έχω κλάψει πολύ γράφοντας υπό τους ήχους του  “Got your six”.  Ήταν σαν να άκουγα τον Ιουστινιάνη να μιλάει στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Ρίζες, έμπνευση και υπενθύμιση. Να τι είναι η metal για εμένα.

Συγγραφικό έργο

Μάριος Καρακατσάνης

Το ροκ είναι στάση ζωής, είναι τρόπος σκέψης αλλά και μια φιλοσοφία που πηγάζει κατευθείαν μέσα από την ψυχή μας και όχι απαραίτητα μονάχα από την εξωτερική μας εμφάνιση. Το να είναι κάποιος ροκ σημαίνει να είναι ξεκάθαρα ο εαυτός του, γιατί στο ροκ το δήθεν δεν χωράει.
Η ελληνόφωνη, όσο και η ξένη ροκ μουσική, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου από πολύ μικρή κιόλας ηλικία. Μεγαλώνοντας με Doors, Queen, Rolling stones, Black Sabbath, judas Priest κλπ και αργότερα με Cradle of filth, Opeth,  Korn, Dream Theater και άλλους, γεμίζω όλες μου τις στιγμές με την μουσική τους και ανάλογα πάντα με την διάθεση μου.
Για εμένα είναι τρόπος ζωής να εκτονώνω τα όποια συναισθήματα μου, μέσα από αυτό το είδος μουσικής. Πραγματικά είναι πάρα πολύ εύκολο για  τον οποιοδήποτε που με γνωρίζει να καταλάβει τι νιώθω, απλά ακούγοντας το είδος της ροκ που ακούω εκείνη την στιγμή. Μέσα από την μουσική αυτή, καταφέρνω να χαλιναγωγώ τα νεύρα μου, να ηρεμώ αλλά και να εκφράζω μέσα από τις νότες τα συναισθήματα που θρέφω για τους γύρω μου.
Εννοείται ότι τα τελευταία χρόνια που ασκώ την τέχνη της συγγραφής γράφω αποκλειστικά ακούγοντας μουσική. Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσω να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη, αλλά και να δημιουργήσω συναισθήματα απαραίτητα για να περιγράψω κάποια σκηνή, είτε βίαιη, είτε συναισθηματική. Είμαι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένος με την ροκ, που μπορώ να αλλάξω αμέσως διάθεση ανάλογα με το κομμάτι που παίζει, ότι και αν νιώθω, ότι σκέψεις και αν κάνω. Απλά τα ξεχνάω όλα και γίνομαι ένα με το κομμάτι που ακούω.  Για αυτό φροντίζω να το εκμεταλλεύομαι για να ανταπεξέλθω σε περιστάσεις που κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσα. Έχω άγχος; Μια ροκ μπαλάντα όπως το «diamonds and rust» (την Live slow έκδοση) από Judas Priest ή το «Μου πες θα φύγω» από Παύλο Σιδηρόπουλο, θα είναι πάντα στην Playlist μου για να χαλαρώσω. Όταν έχω νεύρα και είμαι στα πρόθυρα να σκοτώσω άνθρωπο τότε ένα «Pain Killer» επίσης από Judas Priest ή το «Δε χωράς πουθενά» από Τρύπες είναι ότι πρέπει για να ξεσπάσω… αναίμακτα!   
Θα  κλείσω σχεδόν όπως ξεκίνησα, αναφέροντας ότι χωρίς την ροκ θα ήμουν κυριολεκτικά χαμένος. Γιατί χάρη σε εκείνη μπόρεσα να παραμείνω σε ένα μονοπάτι που οδηγεί σε μια στάση ζωής, όπου καταφέρνω να διατηρώ τον εαυτό μου αυθεντικό, κάτι που δε το λες και εύκολο για την χαοτική εποχή που ζούμε.

“Κι αν είμαι Rock, μη με φοβάσαι, έγινα κιόλας τριάντα χρονών, νύχτες αγρύπνιας, να με θυμάσαι…”

Συγγραφικό έργο

Γιώργος Γιώτσας

O μεγάλος συγγραφέας Χάρλαν Έλισον είχε γράψει ότι

“Τελειότητα είναι να ξεχωρίζεις”.

Και η μέταλ μουσική ξεχωρίζει στο μουσικό στερέωμα και είναι συνυφασμένη με πολλά λογοτεχνικά βιβλία. Προσωπικά, μου δίνει ενέργεια, καθώς πολλές φορές γράφω ή διορθώνω με κάποιο αγαπημένο τραγούδι να παίζει τέρμα -και να κάνει τους κρυόκωλους γείτονες να με βρίζουν και ταυτόχρονα τους ήρωες του βιβλίου μου να σκέφτονται δύο φορές αν θέλουν να με ζορίσουν παραπάνω. Έχω βρει καταφύγιο πολλές φορές στη μουσική των Iron Maiden, Metallica, Planet of Zeus, Rammstein, Night Stalker, Firewind, Diviner, Iced Earth και πολλών άλλων ακόμα. Αγαπημένος μου δίσκος, “The Number of the Beast” των Iron Maiden – που απόλαυσα live το καλοκαίρι του 2018 στην Ελλάδα και έχω ήδη εισιτήρια για να δω, μαζί με τους SOAD, τον Ιούνιο

Συγγραφικό έργο

Βαγγέλης Ιωσηφίδης

H Metal μουσική ήταν μια γεύση που πρωτοδοκίμασα στο λύκειο, όταν ψαχνόμουν μουσικά. Το πρώτο συγκρότημα που αγάπησα ήταν οι Hammerfall, τους άκουγα όταν έπαιζα παιχνίδια RPG με μαγεία και δράκους. Μου ταίριαζε αφάνταστα, ειδικά κομμάτια από τον δίσκο Crimson Thunder. Τώρα πια, τα metal κομμάτια μου προσφέρουν την επικότητα και τη συναισθηματική ένταση που μου χρειάζεται για να φανταστώ και να σκηνοθετήσω στο μυαλό μου σκηνές από τα έργα μου.

Συγγραφικό έργο

…’till next time…

Cover created by Elaine Rigas.

προτεινουμε επίσης

1 comment

Metal εξομολογήσεις (Μέρος Β’) | Nyctophilia 20 Ιανουαρίου 2020 - 11:56 ΠΜ

[…] […]

Reply

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά