Metal Εξομολογήσεις (Μέρος Δ’)

by Μάριος Δημητριάδης

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, το Metal και η λογοτεχνία έχουν μια αμφίδρομη σχέση η οποία φαίνεται σε πολλά σημεία. Συγκεκριμένα, καθώς ο καιρός περνάει και γνωρίζω όλο και περισσότερους συναδέλφους, διαπιστώνω ότι ο χώρος του φανταστικού πλημμυρίζεται, στην κυριολεξία, από metal. Είναι πολύ λίγοι οι συγγραφείς της φανταστικής λογοτεχνίας στη χώρα μας που δεν έλκονται, έστω και λίγο, από τον σκληρό ήχο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι κάτι που οφείλεται σε αρκετές παραμέτρους και χρειάζεται μεγάλη κουβέντα. Ίσως το βασικότερο όλων να είναι το θέμα της κουλτούρας, γενικότερα, που ενώνει αυτές τις δύο τέχνες, τη συγγραφή και τη metal μουσική. Δεν θα το αναλύσουμε, όμως, εδώ. Εγώ θα αφήσω απλώς τους metalheads συναδέλφους να μιλήσουν οι ίδιοι για την αγάπη τους για την ακραία μουσική και το πώς αυτή επηρέασε τη συγγραφή τους. Ο λόγος, τώρα, σε αυτούς!

Διαβάστε εδώ το ΜΕΡΟΣ Α’, το ΜΕΡΟΣ Β’ και το ΜΕΡΟΣ Γ‘.

Ιλέην Ρήγα

Είχα την τύχη και ευτυχία να με μεγαλώσει ροκάς. Ο πατέρας μου φρόντισε το “Poison” του Alice Cooper να είναι το πρώτο τραγούδι που θυμάμαι από κούνια – εντάξει, τρόπος του λέγειν, καταλαβαίνετε τι εννοώ – και στο αυτοκίνητο η μουσική είναι πάντα σαν να ήμαστε σε ροκ συναυλία.Τα μουσικά μου γούστα θεμελιώθηκαν από τους Ramones, τους Clash, τους Doors, τους Who, ακόμα και τους Beach Boys – συν όλα τα solo albums του Brian Wilson.

“Ο πατέρας μου θα με σκοτώσει αν δει τι CDs έχω”, είπε σ’ ένα διάλειμμα ένας φίλος κρατώντας το Black Album των Metallica, κάποτε. “Εμένα θα με σκοτώσει αν δεν μου το δώσεις να το αντιγράψω”, του είχα απαντήσει – εννοείται πως πλέον το έχω αυθεντικό, ήταν δύσκολα τα χρόνια τότε, το χαρτζιλίκι πήγαινε για Counter Strike στα netcafes, ok;

Τότε, στο γυμνάσιο, ήταν και η εποχή που ανακάλυψα τους Linkin Park, τους Metallica, τους Slipknot,τους Iron Maiden, τους Iced Earth – λιώναμε στο cd player του γυμναστηρίου το Alive in Athens – ενώ το λύκειο και τα φοιτητικά μου χρόνια απέκτησαν μια πιο melodic metal χροιά. Ήταν η περίοδος πια των Opeth, Dream Theater, Blind Guardian, Nightwish, Epica, Within Temptation, Kamelot… βασικά τι ήταν, ακόμα είναι, το playlist μου είναι αυτό όταν πάω περίπατο ή λιώνω στο PokemonGo ή το Wizards Unite! Όταν γράφω όμως ή μεταφράζω, προτιμώ ambient instrumental μουσική, γιατί έχω το κακό ελάττωμα να παρασύρομαι από τους στίχους και, αντί να γράφω, ονειροπολώ, χάνω την αίσθηση του χρόνου, χάνω τα deadlines, χάνω γενικά τ’ αυγά και τα πασχάλια!

Σαν αγαπημένο δίσκο, παρόλο που μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω, θα επιλέξω το “Silent Force” των Within Temptation. Το “Memories” το άκουσα πρώτη φορά σ’ έναν ραδιοφωνικό σταθμό της Σπάρτης λίγο καιρό πριν ανέβω για σπουδές στην Αθήνα και είχα φάει απίστευτο κόλλημα. Αυτός ο δίσκος ήταν και ο πρώτος που αγόρασα, ως φοιτήτρια πια, από το Metropolis τότε, εκεί στην Πανεπιστημίου.

Συγγραφικό έργο

Λένα Κικίδου

Άρχισα να ακούω μέταλ στο τέλος του γυμνασίου, κάπου στο 1994, κι η αρχή έγινε με… Manowar. Ήταν μια περίοδος αστάθειας και θυμού στο οικογενειακό μου περιβάλλον κι αυτό το είδος μουσικής με βοήθησε να απομονωθώ και να παραμείνω ακέραια σε έναν κόσμο όπου οι φωνές, τα ουρλιαχτά κι η οργή δεν είχαν στόχο εμένα, αλλά αποτελούσαν κομμάτι μιας μουσικής σύνθεσης. Εκεί έβρισκα το καταφύγιο όπου ηρεμούσα (μη γελάτε, εγώ τσιτώνω με Βιβάλντι και καλμάρω με Ozzy) και διατηρούσα την πνευματική και ψυχική μου ισορροπία.

Συγγραφικά η μέταλ είναι ο ρυθμός μου, η μάχη μου, το πάθος μου. Μου δίνει τη βάση για να χτίσω το ενενήντα τοις εκατό των ιστοριών μου και να αναπτύξω τους χαρακτήρες μου. Είναι το Άλφα και το Ωμέγα για βιβλία με πολεμικό ύφος, όπως η Noctus, αλλά και για λιγότερο μαχητικά, μα εξίσου οργισμένα, όπως η Calamità.

Αγαπημένος μου δίσκος μέχρι σήμερα παραμένει κι ο πρώτος που αγόρασα: Manowar-Kings of Metal (1988)

Συγγραφικό έργο

Λίλα Κίσσα-Φραγκομίχαλου

“The dragon open the eye and  reveal both truth and lie”

Μεγαλώνοντας σε ένα μάλλον αυστηρό και συντηρητικό οικογενειακό περιβάλλον και φοιτώντας σε ένα σχολείο όπου η θρησκεία κατείχε εξέχουσα θέση, μπορώ να πω τώρα με κάθε ειλικρίνεια ότι καθυστέρησα να βρω τον εαυτό μου σε πάρα πολλούς τομείς. Όμως ο πυρήνας του ατόμου, όπως συχνά λέω δεν γίνεται να κρυφτεί για πάντα. Κάποια στιγμή αφυπνίζεται και πασχίζει να βγει στην επιφάνεια με κάθε τρόπο. Ένιωθα πάντα darksider λοιπόν παρ’ όλο που κάτι τέτοιο έμοιαζε σχεδόν απαγορευτικό τότε και όταν πια ενηλικιώθηκα η δοτή μου ταυτότητα άρχισε να καταρρέει. Δεν είμαι σίγουρη για το αν ανακάλυψα το metal, ή αυτό ανακάλυψε εμένα, αλλά το σίγουρο είναι ένα: Η δόνηση που εξέπεμπε το είδος αυτό ήμουν εγώ. Και κάπου εκεί ο πνευματικός μου αδελφός, βετεράνος μεταλλάς, μου έδωσε να ακούσω τον δίσκο ‘Theli’ του σκανδιναβικού συγκροτήματος ‘Therion’. Ήταν σαν να βίωσα μια αποκάλυψη. Η μουσική τους, ένα είδος από μόνη της κατά τη γνώμη μου, ισορροπούσε υπέροχα ανάμεσα στο σκότος και το φως συνδυάζοντας thrash στοιχεία, κλασσική μουσική καθώς τα death φωνητικά έδεναν απίστευτα με οπερικές χορωδίες. Είχα σκεφτεί τότε ότι κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει το σύμπαν στην Ολότητά του και ένιωσα να εμπνέομαι από την ιδέα αυτή. Σύντομα ανακάλυψα ότι τα μυστήρια lyrics των τραγουδιών που άκουγα μετά μανίας ήταν άμεσα συνυφασμένα με τις διδαχές του occult ‘Dragon Rouge’ που είχε την έδρα της στην Κοπεγχάγη κι έτσι άρχισα να τις μελετάω. Ήταν ένα σύστημα εσωτερισμού που περιλάμβανε εκλεκτικά θέσεις μεγάλων φιλοσόφων, μυστικιστών, ψυχολόγων, θρησκευτικών δασκάλων καθώς και στοιχεία μυθολογιών από όλο τον κόσμο. Εμπνεύστηκα σε βαθμό που ξεκίνησα να συγγράφω ακατάπαυστα ιδέες και καθώς συνέχιζα τα όνειρά μου άρχισαν να επηρεάζονται κι αυτά. Κάποιο βράδυ του Σεπτεμβρίου του 2010 είδα ένα όνειρο τόσο αληθινό και μεγάλο που όταν ξύπνησα αισθάνθηκα ότι κάτι τεράστιας σημασίας μου είχε δοθεί. Δεν είχα κάνει λάθος. Το όνειρο εκείνης της βραδιάς είναι πλέον γνωστό στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό του fantasy ως Angel Eyes. Ακόμα όταν με ρωτούν από τι εμπνέομαι θα απαντήσω ‘από τη μουσική, κυρίως τη metal’ και δεν είναι υπερβολή. Ο αγαπημένος μου δίσκος παραμένει το ‘Theli’, και το κομμάτι που με σημάδεψε δια παντός είναι ‘To Mega Therion’. Οι στίχοι των Therion ενέπνευσαν την Κοσμογονία μου- AEON, ο δε ‘κόκκινος δράκος’, έγινε χαρακτήρας-κλειδί του saga μου και φιγουράρει περήφανα στο εξώφυλλο του βιβλίου μου ‘Αργυρή Ιέρεια’, που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Momentum.

Συγγραφικό έργο

Μιχάλης Γεωργοστάθης

Δεν ξέρω αν το μέταλ έφερε το φάνταζυ και τον τρόμο στη ζωή μου ή το αντίστροφο. Νομίζω το αντίστροφο, πρώτα ήρθαν όλα αυτά τα περίεργα και μετά, όταν άκουσα για πρώτη φορά το Paranoid των Sabbath και είδα το βίντεο κλιπ από το Until it sleeps των Metallica όλα έδεσαν όμορφα. Το metal με έχει εμπνεύσει να γράψω και με έχει συντροφεύσει χιλιάδες ώρες που πέρασα παρέα με ένα πληκτρολόγιο: τύμπανα βαρούσαν σαν τρελά, οι κιθάρες έπαιζαν τη μία νότα μετά την άλλη και τα δάχτυλα χόρευαν στα πλήκτρα φτύνοντας ριφογραμμές από λέξεις. Και μετά ήταν η ατμοσφαιρα, τα εξώφυλλα, σκόρπιοι στίχοι που γέννησαν ιστορίες. Έχω βγάλει τίτλο μυθιστορήματος από έναν στίχο του Hard Rock Hallelujah των Lordi. Το Raining Blood των Slayer έχει αποτελέσει το θεμέλιο λίθο ολόκληρης κοσμοπλασίας μου. Το Slaughter of the Soul των At the Gates μου έδωσε να καταλάβω πώς θα ξεφορτωθώ έναν από τους κακούς μου. Ο άκαρδος Μάριος Δημητριάδης μου επέβαλλε να επιλέξω έναν μόνο δίσκο ως αγαπημένο. Είναι δύσκολο, αλλά θα διαλέξω το ομώνυμο άλμπουμ των Thorns.

Συγγραφικό έργο

Χρήστος Αντώναρος

H Metal ήταν απαγορευμένο είδος για τον νεαρό Χρήστο Αντώναρο. Εκείνοι που προσπάθησαν να το απαγορεύσουν, όμως, δεν ήξεραν πως ο Χρήστος θα έκανε πάντα ό,τι του είχε απαγορευτεί. Δεν θυμάμαι το πρώτο μέταλ κομμάτι που άκουσα ή χτυπήθηκα, αλλά θυμάμαι το εξής: όταν ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα (χάλια—το πέταξα στα σκουπίδια) άκουγα Maiden. Πλέον ακούω μέταλ ενώ γράφω μια ιστορία η σκηνή τρόμου, μια σκηνή μάχης η βίας, ή μια σκηνή ταξιδιού και αναλογισμού (Blind Guardian come handy in this occasion). Αγαπημένα τραγούδια είναι τρία: Battle Hymn (Manowar), Enemy of God (Kreator), and God of Emptiness (Morbid Angel). Άκουσα και τα τρία πολλαπλές φορές ενώ έγραφα την τριλογία μου. Τέλος, εκτιμώ το Inferno από τους Iced Earth, για την χαοτική μεταφορά της ατμόσφαιρας του ποιήματος.

Συγγραφικό έργο

Φράνση Παπουτσάκη

METAL HEART

Μεταλλοκέφαλη ίσως να μην είμαι αλλά τα ακούσματά μου είναι σίγουρα και μεταλλικά. Άλλωστε, όπως λέμε με τους άλλους υπερήλικες έχοντας ύφος παγιδευμένο ανάμεσα σε υπερηφάνεια και ειρωνεία, «όλοι από τους SCORPIONS ξεκινήσαμε». Προσφάτως, είχα μια σχετική συζήτηση κι έτσι αποφάνθηκα πως η χημική μου ποσόστωση είναι ογδόντα τοις εκατό rock και είκοσι τοις εκατό metal. Το συγκεκριμένο μουσικό είδος ξεκίνησα να το προσεγγίζω στη φιλοπερίεργη ηλικία της εφηβείας οπότε έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στη διάνοιξη της οδού για τη μελέτη και τη σπουδή μου στη γνώση του απόκοσμου, παρατείνοντας και τις δυο αιωνίως. Δεν ξέρω εσείς τι κάνατε τότε αλλά εμείς εκείνη την εποχή παίζαμε τους δίσκους ανάποδα και βλέπαμε την cult κωμωδία τρόμου Ghoulies (1987), στην οποία δέσποζε το τραγούδι “Scream until you like it” των W.A.S.P., ψαρωμένοι από τις μυστήριες φήμες που πλαισίωναν τη συμμετοχή της μπάντας στο soundtrack της ταινίας. Στο «εδώ και τώρα» όπως λέει ο Irvin Yalom, η συγγραφέας ανακάλυψε με τη βοήθεια ενός φίλου την black metal μουσική και δηλώνει πως ακούγοντάς την νιώθει να ελευθερώνεται η ψυχή της, καθώς κι ότι γράφει αρκετά συχνά υπό τους ήχους αυτής. Στο βιβλίο μου Little Steps to Hell, οι χαρακτήρες κτυπούν τη θύρα της Κόλασης και προειδοποιούν τον οικοδεσπότη της στρέφοντας εναντίον του πασίγνωστους στίχους των AC/DC. Θα μου άρεσε όταν κάποιος διαβάζει την πένα μου να αντιλαμβάνεται πως ο ρυθμός της καρδιάς της χτυπάει σαν να βρίσκει επάνω σε ατσάλι. Κι όπως μας διδάσκει ο Osho “o σωστός δρόμος είναι προς την Κόλαση”. Στοχεύοντας προς όλες τις κατευθύνσεις:

Stay Heavy and Rock Hard

Αγαπημένο black metal album: Gu Yan- Zuriaake

Συγγραφικό έργο

Νίκος Μούρας

Το μέταλ και η φανταστική λογοτεχνία ήταν από τις πρώτες μεγάλες αγάπες της ζωής μου και με επηρέασαν ως άνθρωπο βαθύτατα. Το γεγονός ότι και οι δύο αυτές κουλτούρες ήταν και είναι ακόμα και σήμερα ως ένα βαθμό παρεξηγημένες, σίγουρα έπαιξε τον ρόλο του αφού μέσω της τριβής και της εντρύφησης διαπίστωσα το βάθος και τον πλούτο τους, μακριά από τα επιδερμικά στερεότυπα που τους είχαν αποδώσει οι σοβαροφανείς. Το μέταλ είναι από τα πλέον πολυσχιδή είδη μουσικής, τόσο υφολογικά όσο και στιχουργικά και αυτό βοηθάει τους οπαδούς/ακροατές να ανοίξουν τους ορίζοντες τους, να ψαχτούν, να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Ως συγγραφέας νομίζω πιο πολύ υποσυνείδητα προσπάθησα να προσδώσω στις ιστορίες και τους ήρωες μου τέτοιου είδους χαρακτηριστικά: διάθεση για εξέλιξη, αυτογνωσία με κάθε τίμημα, σπάσιμο στεγανών. Η μοναδική άμεση επιρροή, φόρος τιμής καλύτερα, του μέταλ στις ιστορίες μου ήταν ο τίτλος ενός διηγήματος μου, 11:58, το οποίο με οδηγεί στους τεράστιους Iron Maiden, μια μπάντα εμβληματική, η οποία ένωσε το μέταλ με την λογοτεχνία μοναδικά, μέσω δεκάδων τραγουδιών. Ο δίσκος τους “Seventh Son of a Seventh Son” είναι ο αγαπημένος μου όλων των εποχών, εύκολη επιλογή σχετικά!

Συγγραφικό έργο

Χρήστος Στριμμένος

Υπάρχει τουλάχιστον ένα τραγούδι από ολόκληρο το φάσμα της metal, το οποίο μπορεί να ταιριάξει σε οποιονδήποτε χαρακτήρα δημιουργεί ένας συγγραφέας στα πρώιμα στάδια, όταν ο χαρακτήρας βρίσκεται εκτός χαρτιού, μέσα στο προσωπικό χώρο της φαντασίας. Αφού λοιπόν το γράψιμο είναι μοναχική δουλειά, όταν οι πόρτες κλείνουν και η μουσική γεμίζει το δωμάτιο, μπορεί να τη χρησιμοποιήσει με έξυπνο τρόπο. Ένας συγγραφέας τρόμου που αγαπά τη metal έχει μια επιπλέον μούσα στο πλάι του. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τους Six Feet Under όταν προσπαθείς να πεις μια ιστορία για νεκρούς που σηκώνονται από τον τάφο ή έναν δίσκο των Slayer όταν περιγράφεις μια πόλη ύστερα από τον όλεθρο ο οποίος ακολούθησε το άνοιγμα των πυλών της κόλασης. Αγαπημένος δίσκος: PANTERA- THE GREAT SOUTHERN TRENDKILL

Συγγραφικό έργο

Χάρης Οικονομόπουλος

      Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για την επιρροή της Μέταλ μουσικής στην ζωή μου. Δυστυχώς δεν έχω χρόνο, μιας και προσπαθώ να την εντάξω και στη ζωή του γιού μου. Ο λόγος είναι απλός. Δεν πρόκειται απλά για μουσική αλλά για τρόπο ζωής. Δεν θα ισχυριστώ ότι με άλλαξε, αλλά ότι με βοήθησε να εξελιχτώ σε αυτό που πραγματικά και ουσιαστικά ήμουν. Με απελευθέρωσε. Με έκανε να δω την διαφορετικότητά μου κάτω από άλλο πρίσμα. Με βοήθησε να γίνω σκεπτόμενος και όχι απλά αντιδραστικός. Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Άρχισα να μελετώ στίχους αγαπημένων τραγουδιών και στη συνέχεια να  γράφω δικούς μου. Σύντομα επέλεξα μουσικό όργανο. Μπήκα σε μπάντα. Σε νέες παρέες … και τρεις δεκαετίες αργότερα συνεχίζω με την ίδια υγιή τρέλα. Το γεγονός ότι κάθε τραγούδι είναι από μόνο του μια προσωπική ιστορία, με ενέπνευσε στο να  προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα. Έτσι, έγραψα το πρώτο μου βιβλίο. Ακολούθησε το δεύτερο και το τρίτο βρίσκεται τώρα  στο στάδιο της επιμέλειας. Δεν γνωρίζω πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου, αν δεν με είχε επιλέξει η συγκεκριμένη μουσική. Δεν υπάρχει λόγος, άλλωστε. Δεν θα άλλαζα τίποτα.

     Όσον αφορά στον αγαπημένο μου δίσκο, είναι δύσκολο να απαντήσω, μιας και με το πέρας των χρόνων αλλά και των αντίστοιχων εμπειριών, μεταπηδάω από το ένα μουσικό είδος στο άλλο, αδιαμφισβήτητα χωρίς να ξεχνάω τις παλιές αγάπες. Ίσως,  έπρεπε να σταθώ στους Iron Maiden, διότι αυτοί με μύησαν στον χώρο, ή στους Anathema και Moonspell, επειδή με οδήγησαν στα πρώτα μου νέα μουσικά μονοπάτια. Εφόσον όμως μου ζητήθηκε ένας μόνο δίσκος, θα γράψω τον Samael – Ceremony of Opposites, γιατί στο δεύτερο βιβλίο μου “η Αποκαθήλωση”, θα βρει κανείς διάσπαρτους και διάχυτους αρκετούς στίχους από το συγκεκριμένο άλμπουμ.

Συγγραφικό έργο

Γιάννης Αθανασίου Τοτονίδης

Καλοκαίρι. Μόλις τέλειωσα το δημοτικό. Ακούω το “Smoke On The Water” και εκστασιάζομαι ψυχοπνευματικά. Σταδιακά γνωρίζω τους Who, Zeppelin, Floyd, Sabbath και όλους τους εκπροσώπους της hard rock σκηνής. Χρόνια μετά ασπάζομαι το punk κίνημα (Pistols, Ramones) και αργότερα έρχομαι σε μετωπική σύγκρουση με το heavy metal. Οι Maiden με ωθούν να μάθω κιθάρα. Το πρώτο ομότιτλο άλμπουμ τους “Iron Maiden” με παρασύρει σε άλλους κόσμους. Ο Eddie με το αιματοστάλαχτο τσεκούρι του στο Killers κοσμεί το δωμάτιό μου και τοποθετείται πάνω από το κρεβάτι μου, προκαλώντας φρίκη σε όποιον μπαίνει. Σε συνδυασμό με τις ιστορίες του Πόε διεισδύω σε έναν μακάβριο ‒για τους άλλους‒ κόσμο, αλλά τόσο πανέμορφο για τις ανησυχίες μου. Ξεκινώ να γράφω. Με τον καιρό μου συστήνονται οι “Queensrÿche”, “Helloween”, “Metallica”, “Accept”, “Metal Church” κ.α. και προχωρώ στην Κλασσική και στην Όπερα. Γράφω πάντα με απόλυτη ησυχία, αλλά ηρεμώ και δημιουργώ με όλα τα παραπάνω. Τελευταία έχω κολλήσει με τους “Asfodelos”.

Συγγραφικό έργο

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά