Top 50 Metal Influences (Μέρος Α’)

by Μάριος Δημητριάδης

Πάνε πάνω από είκοσι πέντε χρόνια που η metal μουσική με συντροφεύει, με στηρίζει, με εκφράζει, μου δίνει κουράγιο , ενέργεια και γενικά αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Συνεπώς δεν θα μπορούσε να μη με επηρεάσει στις σκέψεις μου, στο τρόπο που λειτουργώ και κατά συνέπεια στο πώς εκφράζομαι μέσα από τη λογοτεχνία, την οποία εξασκώ εδώ και καιρό. Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια και είναι πολύ δύσκολο να επιλέξω τους δίσκους που με επηρέασαν περισσότερο –τους οποίους αποφάσισα να συμπεριλάβω σε αυτό το άρθρο. Μετά από αρκετό κόπο λοιπόν –και βαριά καρδιά–, διάλεξα πενήντα δίσκους από τα πενήντα αγαπημένα μου συγκροτήματα, οι οποίοι με επηρέασαν περισσότερο όσον αφορά τις ιδέες, τις εικόνες και γενικότερα που μου έδωσαν έμπνευση για τα βιβλία μου. Σημειώνω εδώ ότι σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι οι αγαπημένοι μου δίσκοι από το εκάστοτε συγκρότημα αλλά αυτοί που λειτούργησαν με τον τρόπο που προανέφερα. Και επίσης η σειρά είναι τυχαία, γιατί αν έπρεπε να τα βάλω από το καλύτερο προς το χειρότερο, τότε ήταν που δε θα τα κατάφερνα ποτέ. Προσδεθείτε…

1. Death – “Symbolic” (1995)

Ο δίσκος: Δεν υπάρχουν ποτέ αρκετά λόγια για να περιγράψεις το ταλέντο του Chuck Schuldiner. Η τεράστια κληρονομιά που άφησε στο death metal θα μνημονεύεται για χρόνια και δικαιωματικά ονομάζεται από την metal κοινότητα ως ο πατέρας του είδους. Όσο για τον δίσκο, είναι πολύ δύσκολο να επιλέξεις μέσα από τα διαμάντια που μας προσέφεραν όλα αυτά τα χρόνια πριν ο Chuck μας «αφήσει» το 2001. Το Symbolic είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους.

Η επιρροή: Οι παράξενοι στίχοι, οι αλληγορίες και τα λεπτά θέματα δικαιοσύνης με τα οποία καταπιάνονται στο Symbolic οι Death, πάντα μου έδιναν τροφή για σκέψη και σίγουρα λειτούργησαν καταλυτικά για την γέννηση διαφόρων αλλόκοτων ιδεών.

2. Dream Theater – “Images and Words” (1992)

Ο δίσκος: Θυμάμαι τον εαυτό μου, κάπου στο 1998 να ακούει το Images and words και να μην μπορεί να χωνέψει την πολυπλοκότητα αυτού του δίσκου. Μου φαινόταν απίστευτο το πώς μπορούσαν να συνδυαστούν όλοι αυτοί οι ήχοι, οι μελωδίες, τα riffs και να γίνουν τραγούδια-έπη που δε θα ξεκολλούσαν με τίποτα από το μυαλό. Η πρώτη μου επαφή ουσιαστικά με το progressive ιδίωμα.

Η επιρροή: Ο δίσκος καταπιάνεται με διάφορα κοινωνικά, πνευματικά και προσωπικά θέματα, χωρίς να παραμένει σε κάποιο concept. Ωστόσο το όλο θέμα της πολυπλοκότητας της μουσικής με έβαζε πάντα σε διαδικασία να προσθέτω πολλά στοιχεία σε ό,τι κάνω και κατά συνέπεια στις ιστορίες μου.

 

3. Lamb of God – “Ashes of the Wake” (2004)

Ο δίσκος: Το σοκ που είχα πάθει όταν άκουσα τα πρώτα λεπτά του εναρκτήριου τραγουδιού του δίσκου, «Laid to rest» ήταν τεράστιο καθώς ακουγόταν σαν να έκανες μια ένεση με μια μεγάλη δόση death metal στους Pantera. Η ενέργεια που έβγαινε από αυτό που άκουγα ήταν τεράστια. Τα riff γκρέμιζαν τα πάντα στο διάβα τους, ο drummer παρέδιδε σεμινάρια και ο τραγουδιστής έφτυνε κάθε λέξη με αδιανόητη οργή. Δίσκος Κολοσσός.

Η επιρροή: Ο δίσκος μιλάει για τα γεγονότα του πολέμου στο Ιράκ τα οποία δεν με ενέπνευσαν τόσο σαν θεματολογία. Και μόνο όμως η ενέργεια αυτού του δίσκου είναι αρκετή να με ξεσηκώνει κάθε φορά και να αντλώ την έμπνευση που χρειάζομαι.

 

4. Entombed – “Wolverine Blues” (1993)

Ο δίσκος: Το Wolverine Blues είχε πάντα μια άλλη διάθεση καθώς διαφοροποιούταν αρκετά από το υπόλοιπο death είδος. Το groovy mood του μετουσίωνε το death σε κάτι πιο ευδιάθετο, παρόλα τα κοφτερά riffs, τον ογκόλιθο rhythm section και τα τσαμπουκαλίδικα φωνητικά και καθιστούσε την μουσική τους σε ένα επονομαζόμενο death and roll.

Η επιρροή: Αυτή η πονηράδα που κινείται η μουσική των Entombed μέσα από τον βούρκο του death μου έδινε πάντα ιδέες. Μια δόση χιούμορ μέσα στον χαμό, μια προσωρινή χαλαρότητα όταν όλα καταρρέουν. Πάντα μου άρεσε αυτό.

 

5. At the Gates – “Slaughter of the Soul” (1995)

Ο δίσκος: Ταχύτητες, πανέξυπνα riffs, ευρηματικές συνθέσεις. Το Slaughter of the soul είναι ο καλύτερος ίσως δίσκος του μελωδικού death metal και αυτός που καθιέρωσε τη σκηνή του Gothenburg μαζί με το Jester Race των In Flames και το The Gallery των Dark Tranquility.

Η επιρροή: Και μόνο οι πρώτες λέξεις του Blinded by fear ήταν αρκετές σε εκείνη την αθώα ηλικία που τις πρωτοάκουσα να με βάλουν σε σκέψεις για το κοσμικό γίγνεσθαι … “we are blind”.

 

6. Morbid Angel – “Domination” (1995)

Ο δίσκος: Ένα από τα τρία αγαπημένα μου death συγκροτήματα. Αρκετά δύσκολο να διαλέξω δίσκο για αυτή τη λίστα καθώς αυτός, το Blessed Are The Sick, το Covenant και το Gateways to Annihilation είναι εξίσου αγαπημένοι μου. Η σκοτεινιά όμως και το μίσος που βγάζει αυτός ο δίσκος σε συνδυασμό με την ατμόσφαιρα από τις αλλόκοτες συνθέσεις του Trey είναι κάτι μοναδικό.

Η επιρροή: Ίσως το συγκρότημα –αναφέρομαι σε όλο το σύνολο των δίσκων τους– που με επηρέασε περισσότερο στις συγγραφικές μου ανησυχίες καθώς πέρα από τα σκοτεινά θέματα που καταπιάνονταν πάντα, η βασική τους επιρροή ήταν η μυθολογία Κθούλου του H.P.Lovecraft από τους οποίους ανακάλυψα και τον προαναφερόμενο.

 

7. Emperor – “Anthems to the Welkin at Dusk” (1997)

Ο δίσκος: Αν και ήρθα σχετικά αργά σε επαφή με το black metal λόγω του ότι δεν με συγκινούσε ποτέ το είδος, δεν μπορώ να μην εκτιμήσω το μεγαλείο του «Anthems…». Ήταν από τους δίσκους που με έκανε να δω το είδος διαφορετικά και να εκτιμήσω το χάος το οποίο εκπέμπει.

Η επιρροή: Οι διαδρομές σε σκοτεινά Νορβηγικά δάση κάτω από το γεμάτο φεγγάρι, τις οποίες συναντάμε συχνά στα τραγούδια των Emperor, είναι ένα σαφώς πρόσφορο έδαφος για να γραφτούν αλλόκοτες και χωρίς καλή κατάληξη ιστορίες.

 

8. Opeth – “Blackwater Park” (2001)

Ο δίσκος: Μελαγχολικές μελωδίες, δαιδαλώδη κομμάτια, ήχοι που εναλλάσσονται από την απόλυτη ηρεμία σε μεγαλειώδη ξεσπάσματα συνθετικής διάνοιας. Ένας δίσκος ορόσημο ο οποίος ήρθε να επαναπροσδιορίσει τα πάντα. Να γκρεμίσει το death metal και να δημιουργήσει ένα νέο είδος από το μηδέν. Χωρίς αμφιβολία μέσα στους αγαπημένους μου ever.

Η επιρροή: Το όλο συναίσθημα που βγάζει ο δίσκος, αυτή η οργή που βγαίνει αβίαστα μέσα από τη μελαγχολία, οι μελωδίες στην κλασική κιθάρα οι οποίες εναλλάσσονται με τα αρρωστημένα περάσματα της ηλεκτρικής, μου προκαλούσαν πάντα μια ιδιαίτερη αντίθεση συναισθημάτων. Είναι πολλές οι φορές που σκέφτομαι ήχους από τον δίσκο καθώς γράφω.

 

9. Carcass – “Necroticism” – Descanting the Insalubrious” (1991)

Ο δίσκος: Πολλά χρόνια πίσω, κάπου το 1999, άκουσα για πρώτη φορά το «Necroticism…» αφού είχα ήδη όμως ακούσει το μεγαλειώδες Heartwork. Απίστευτες συνθέσεις, κομμάτια μεγάλης δυναμικής και μια μεταστροφή από το grind σε πιο παραδοσιακό death, μας κάνουν έναν δίσκο ο οποίος είναι από τους βασικούς λόγους που το death metal είναι το αγαπημένο μου είδος.

Η επιρροή: Θα ρωτήσει τώρα εύλογα κάποιος, «γιατί δεν έχεις το Heartwork στη λίστα;». Η απάντηση είναι ότι ενώ μπορεί το προαναφερθέν για πολλούς να είναι το magnus opus τους –και για μένα ίσως– όμως η αίγλη και το όλο συναίσθημα-concept του «Necroticism» μου έδωσε τόσο έντονες εικόνες που δεν γινόταν να μην έβαζα το συγκεκριμένο στη λίστα. Μάλιστα ένα διήγημά μου, ο «Αρχέγονος φόβος» –inside info αυτό– είναι κατά κόρον επηρεασμένο από τις εικόνες που μου είχε δημιουργήσει τόσα χρόνια στο μυαλό ο δίσκος και συγκεκριμένα το τραγούδι Symposium of Sickness.

 

10. Slipknot – “Vol.3: (The Subliminal Verses)” (2004)

Ο δίσκος: Θέλεις τσαμπουκά; Θέλεις τέρμα πορωτικές συνθέσεις; Θέλεις κομμάτια να σου προκαλούν air drumming δίχως ντροπές –και μέσα σε κόσμο; Εδώ είσαι λοιπόν. Ένα συγκρότημα που σνόμπαρα για χρόνια. Μέχρι που άκουσα αυτό. Και μετά τέλος.

Η επιρροή: Η επιρροή είναι ουσιαστικά αντίστοιχη με αυτή των Lamb of god. Ενέργεια και πάλι ενέργεια. Μια κλοτσιά για να σηκωθείς από τον καναπέ ή όπου βρίσκεσαι τέλος πάντως και να αρχίσεις να γράφεις.

 

11. Exodus – “Bonded by Blood” (1985)

Ο δίσκος: Πίσω στο bay area thrash, οι Exodus έκαναν το ντεμπούτο τους με έναν δίσκο που θα έμεινε στην ιστορία. Ένα άλμπουμ γεμάτο thrash metal ύμνους που ακόμη και σήμερα, μετά από τόσο κορεσμό, ακούγονται το ίδιο ευχάριστα με τότε. Παρόλο που ο συγκεκριμένος θεωρείται από τους δίσκους με τη μεγαλύτερη επιρροή στο thrash metal, οι Exodus δεν πήραν ποτέ την δόξα που τους άξιζε.

Η επιρροή: Όχι κάποια ιδιαίτερη συγγραφικά εκτός ίσως από το ευρηματικό εξώφυλλο και το ομώνυμο τραγούδι τα οποία δίνουν αρκετή τροφή για αντίστοιχες ιστορίες.

 

12. Pantera – “Vulgar Display of Power” (1992)

Ο δίσκος: Τι να πει κανείς για αυτόν τον δίσκο; Η μεταστροφή των Pantera από το προ 1990 ύφος τους στο groovy ήχο του Cowboys From Hell, τους καθιέρωσε στο metal στερέωμα και όλοι περίμεναν να δουν τη συνέχεια. Η οποία ήρθε με πιο ογκώδεις κιθάρες, πιο hardcore φωνητικά και γενικότερα πιο mainstream περάσματα, κάνοντας τον δίσκο να αγαπηθεί τόσο από το underground όσο και από το ευρύ κοινό.

Η επιρροή: Παρόλο που ο δίσκος αναφέρεται σε διάφορα θέματα και μόνο το γεγονός ότι ο τίτλος είναι παρμένος από μια στιχομυθία της ταινίας του Εξορκιστή, ήταν αρκετό.

13. System of a Down – “Toxicity” (2001)

Ο δίσκος: Μπόλιασμα αρμένικων και ελληνικών folk ήχων με alternative, nu-metal, jazz, και μια progressive μια παρανοϊκή ευρηματικότητα μέσα από ένα αλλόκοτα χαβαλέ ύφος μας κάνουν το Toxicity, το οποίο άφησε εποχή με την πρωτοτυπία του.

Η επιρροή: Πολύ καλή και χρήσιμη συντροφιά για γράψιμο, βοηθώντας αρκετά σε εκάστοτε περιπτώσεις με τα σκαμπανεβάσματα του…και την τρέλα του -από την οποία έχει αρκετή.

14. Megadeth – “Rust in Peace” (1990)

Ο δίσκος: Μία από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες της μεταλλικής ιστορίας. Ένα Ηoly Wars κολοσσός που γκρέμισε τα πάντα και έγινε ύμνος παγκοσμίως. Ο Mustaine στα καλύτερά του. Ένα line-up τρένο. Ένας δίσκος μνημείο. Αυτά.

Η επιρροή: Η αρκετά ευρεία θεματολογία, από ήρωες της Marvel μέχρι θεωρίες συνωμοσία για UFO είναι μια τρανταχτή απόδειξη ότι το metal μπορεί να καταπιαστεί με τα πάντα. Σαφώς και μεγάλη πηγή έμπνευσης.

 

15. Slayer – “Reign in Blood” (1986)

Ο δίσκος: Για πολλούς ο καλύτερος thrash δίσκος όλων των εποχών. Και πώς να μην είναι άλλωστε; Μέσα σε σχεδόν μισή ώρα μια θύελλα έρχεται και σε χτυπάει, σε κάνει χίλια κομμάτια και μένεις μετά το πέρας του δίσκου να προσπαθείς να καταλάβεις τι έγινε… ώσπου αποφασίζεις να το βάλεις να παίξει ξανά… και να πάθεις τα ίδια.

Η επιρροή: Ένα ταξίδι στην κόλαση με δαίμονες, φωτιές, αίμα, βασανιστήρια και άλλα τέτοια ευχάριστα, μονάχα έμπνευση θα μπορούσαν να είναι για μένα αλλά και για τον οποιοδήποτε συγγραφέα τρόμου. Ειδικά αν βρέχει και αίμα…

 

16. Metallica – “Master of Puppets” (1986)

Ο δίσκος:Εδώ απλά υποκλινόμαστε στον καλύτερο δίσκο όλων των εποχών, ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ! Δε χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω γιατί θα γράφω ατελείωτες σελίδες και δεν με παίρνει. Ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει στην ιστορία της μουσικής γενικότερα.

Η επιρροή: Κυρίως πολεμικά θέματα εδώ αλλά από ανάμεσα η Lovecraft-ική θεματολογία ήταν από τις πρώτες επαφές με τον πατέρα του τρόμου.

 

17. Nevermore – “Dreaming Neon Black” (1999)

Ο δίσκος: Ένα ταξίδι στο σκοτεινό concept που έχτισε ο Warrel μέσα από τις μαγικές συνθέσεις του Loomis. Οργή, μελαγχολία, μίσος, ένας θάνατος που ραγίζει καρδιές, ένα μεγάλο γιατί προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η επιρροή: Ένα καλοδουλεμένο concept, με τόσα πολλά συναισθήματα, το οποίο διάβαζα ξανά και ξανά. Ήταν μαγικός ο τρόπος με τον οποίο χωρούσε μια ολόκληρη ιστορία σε ένα δίσκο. Αν και οι αγαπημένοι μου δίσκοι των Nevermore είναι οι Politics of Εcstasy και Dead heart in a Dead World, επιλέγω για εδώ αυτόν, λόγω της μεγαλύτερης επιρροής στη συγγραφή.

 

18. Pain of Salvation – “Remedy Lane” (2002)

Ο δίσκος: Και εκεί που πίστευα με τον προηγούμενο δίσκο ότι είχα δει οτι καλύτερο σε concept, έρχεται το Remedy Lane και μου τινάζει τα μυαλά. Δίσκος ταξίδι, αυτήν τη φορά με άλλα μέσα, από άλλα μέρη, με διαφορετικά συναισθήματα και άλλο είδος μουσικής.

Η επιρροή: Άλλο συναίσθημα αυτή τη φορά. Παιδικές αναμνήσεις, έρωτας, πόνος, χαμός. Όλα τα καλά που μπορεί να προσφέρει ένα concept και με το παραπάνω. Μου έδωσε πάρα πολλές εικόνες σαν δίσκος. Από τις περισσότερες ίσως που πήρα ποτέ από δίσκο.

 

19. Immortal – “At The Heart Of Winter” (1999)

Ο δίσκος: Οι Immortal έχουν ανοιχτεί σε πιο death μονοπάτια και το αποτέλεσμα εδώ είναι κάτι παραπάνω από επιτυχημένο. Απανωτά riff πριονοκορδέλες, εναλλαγές ταχυτήτων, παγωμένες black ατμόσφαιρες και ο Abbath να κεντάει με τη γρυλιστή του φωνή. Ο δίσκος που με έφερε πιο κοντά από όλους με το black metal.

Η επιρροή: Οι εικόνες που σου δίνουν οι Immortal είναι στάνταρ: χιονισμένες βουνοπλαγιές και παγωμένος αέρας. Ότι πρέπει για μια βόλτα στο βουνό… αλλά όχι για αναψυχή.

 

20. Sepultura – “Arise” (1991)

Ο δίσκος: Οι Seps έδειξαν ήδη από τον προηγούμενο δίσκο τους ότι έχουν σκοπό να φτάσουν ψηλά. Και το κατάφεραν. Το Arise μας τίναξε τα μυαλά στον αέρα, βάζοντας τους Βραζιλιάνους στα καλύτερα thrash συγκροτήματα στον κόσμο. Τα λόγια πιστεύω είναι περιττά για αυτό τον δίσκο…

Η επιρροή: Οι Sepultura μου προκαλούσαν πάντα δυστοπικές καταστάσεις οπότε ας πούμε ότι είναι υπεύθυνοι για ότι αντίστοιχο έχω σκεφτεί σε ιστορίες μου.

 

21. Anathema – “Alternative 4” (1998)

Ο δίσκος: Μελαγχολία, νοσταλγία, μελωδίες και πιασάρικες φράσεις που τραγουδάς χωρίς να το θέλεις. Το Alternative 4 επισφράγισε την αλλαγή του ύφους της μπάντας, η οποία είχε ξεκινήσει από Eternity και συνεχίστηκε. Ύφος το οποίο αγαπήσαμε όλοι.

Η επιρροή: Αρκετές από τις φορές που θέλω να περάσω κάποιο μελαγχολικό συναίσθημα στα βιβλία μου, μου έρχονται στο νου ήχοι από το Alternative 4. Και με βοηθάει αρκετά…

 

22. Katatonia – “The Great Cold Distance” (2006)

Ο δίσκος: Αρκετά δύσκολο να διαλέξω τον αγαπημένο μου δίσκο από τους Katatonia. Όσοι τους ακούν φανατικά θα καταλάβουν ότι οι περισσότεροι δίσκοι τους είναι αριστουργήματα. Ίσως αυτός εδώ έχει τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια για αυτό και βρίσκεται στη λίστα.

Η επιρροή: Άλλη μια πηγή μελαγχολίας και νοσταλγίας, μεγαλύτερη αυτή τη φορά και μέσα από ένα πιο ταξιδιάρικο πρίσμα το οποίο μου έχει δώσει κατά καιρούς πολλές εικόνες. Ένα τραγούδι τους –από άλλο όμως δίσκο– έχει γίνει πηγή έμπνευσης για μια ολόκληρη ιστορία.

 

23. Symphony X – “The Divine Wings Of Tragedy” (1997)

Ο δίσκος: Τι έχουμε όταν ένας νεοκλασικός κιθαρίστας γουστάρει εκτός από τα υπερηχητικά σόλο, να παίζει ογκώδη riffs? Τους Symphony X. Επίσης δύσκολο να διαλέξει κάποιος αγαπημένο δίσκο αλλά ο συγκεκριμένος είναι τόσο κλασικός πια που το μυαλό μου, όπως και των περισσοτέρων, πηγαίνει κατευθείαν εκεί. 

Η επιρροή: Η αγάπη του συγκροτήματος για την ελληνική μυθολογία είναι από τους σημαντικότερους λόγους που με έκαναν να θέλω να την εντάξω στις ιστορίες μου. Και όποιος έτυχε να διαβάσει το τελευταίο βιβλίο μου, το γνωρίζει καλά.

 

24. Sanctuary – “Into The Mirror Black” (1990)

Ο δίσκος: Ο τελευταίος δίσκος των Sanctuary πριν τη διάλυση τους (προτελευταίος αν μετρήσουμε και αυτόν μετά την επανένωσή τους, αρκετά χρόνια μετά) έκανε τους πάντες να τους παραδεχθούν. Ένας στιβαρός δίσκος, που στέκεται με περηφάνια και σοβαρότητα δίπλα στα μεγαθήρια της metal κοινότητας και ακούγεται ακόμη και σήμερα, όπου έχουν αλλάξει τόσα πολλά, με το ίδιο δέος.

Η επιρροή: Και μόνο η φιγούρα του Dane είναι αρκετή για να σε γεμίσει αυτοπεποίθηση, να σε κάνει να σταθείς ενάντια σε οτιδήποτε και να κάνεις αυτό που θέλεις, κόντρα στα πάντα. Σε εμένα έτσι λειτούργησε τουλάχιστον.

 

25. Cynic – “Focus” (1993)

Ο δίσκος: Πρωτόγνωρο, για την εποχή του, death metal με jazz και fusion περάσματα, κρατώντας πάντα το ύφος του είδους. Με τους πειραματισμούς τους επηρέασαν κόσμο και κοσμάκι, όπου μας έδωσαν αμέτρητους δίσκους ακολουθώντας το παράδειγμά τους.

Η επιρροή: Οι στίχοι είναι αρκετά ποιητικοί και φιλοσοφικοί, μιλάνε για παραισθήσεις, μυστικισμό, θρησκείες, το κομμάτι “Veil of Maya” είναι βασισμένο στο ομότιτλο ποίημα του George William Russell και γενικά το feeling του δίσκου είναι θετικό και ελπιδοφόρο σε αντίθεση με τους περισσότερους δίσκους του είδους που μιλάνε για τον θάνατο. Ενδιαφέρουσα προοπτική η οποία με εξιτάρισε αρκετά.

προτεινουμε επίσης

2 Σχόλια

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΤΟΝΙΔΗΣ 6 Νοεμβρίου 2019 - 11:29 ΜΜ

Μάριε, ειλικρινά χαίρομαι όταν διαβάζω τέτοια άρθρα. Ιδιαίτερα όταν διαπιστώνω ότι “δεν είμαι μόνος”. Παρεμφερείς ανησυχίες, παρεμφερείς δρόμοι, παρεμφερή ακούσματα. Μέχρι κ ο γιος μου έπαιζε στην ομάδα σας. Είμαι ειλικρινής κ σου ομολογώ ότι δε σε έχω διαβάσει ακόμη, αλλά όλο κ κάπου σκοντάφτω πάνω σου. Έτσι, η θέληση να σε γνωρίσω μέσα από τις σελίδες σου, αυξάνεται. Απλά, έχω ελάχιστο χρόνο κ σας έχω βάλει σε μια σειρά κάποιους που έχω ξεχωρίσει. Είμαι σίγουρος ότι θα σε συναντήσω κάποια στιγμή.. Πολύ ωραίο το κείμενό σου.

Reply
mm
Μάριος Δημητριάδης 7 Νοεμβρίου 2019 - 1:30 ΜΜ

Γιάννη, σ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που έχεις κι εσύ παρεμφερείς ανησυχίες και θα χαρώ πολύ να ακούσω τις απόψεις σου για τα βιβλία μου.

Reply

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά