Top 50 Metal Influences (Μέρος Β’)

by Μάριος Δημητριάδης

26. Kreator – “Pleasure To Kill” (1986)

Ο δίσκος: Για πολλούς ο καλύτερος δίσκος των Kreator. Και πώς να μην είναι άλλωστε αφού με τον ήχο του επηρέασε τον ακραίο ήχο τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, και όχι μόνο στο thrash. Το άλμπουμ έπαιξε μάλιστα πολύ σημαντικό ρόλο στη δημιουργία πολλών sub-genre του death. Θεωρείται πλέον κλασικός μαζί με άλλους δίσκους μεγαθηρίων του χώρου.

Η επιρροή: Οι μακάβριες σκηνές τρόμου και το άφθονο αίμα να ρέει είναι σαφώς και μια μεγάλη επιρροή για αντίστοιχες σκηνές τρόμου. Οι Kreator ήταν πάντα έμπνευση σε τέτοια θέματα.

27. Cannibal Corpse – “The Bleeding” (1993)

Ο δίσκος: Αρκετά επηρεασμένοι από τους προαναφερθέντες, οι Cannibal corpse στο τέταρτο δίσκο τους φτάνουν ίσως στο peak της καριέρας τους καθώς το Bleeding είναι ο πιο επιτυχημένος εμπορικά δίσκος τους στη Αμερική αλλά και γενικότερα. Ωμό, τραχύ, εφιαλτικό death metal με πολλά all time classic κομμάτια.

Η επιρροή: Θυμάμαι τον εαυτό μου την περίοδο που έψαχνα αρκετά το είδος και αυτός ο δίσκος με επηρέασε αρκετά. Η ωμότητά του και οι εντελώς βίαιοι στίχοι, σε συνδυασμό με τα βιβλία τρόμου που διάβαζα τότε ήταν αρκετά καθοριστικά για μένα.

28. Dimmu Borgir – “Death Cult Armageddon” (2003)

Ο δίσκος:Ο δίσκος που με έβαλε για τα καλά στο Black metal μαζί με το At the Heart of Winter. Έχω ακούσει σχεδόν όλους τους τους δίσκους, ωστόσο αυτός παραμένει ο αγαπημένος μου. Progenies… Progenies… Progenies… of the great apocalypse!

Η επιρροή: Θυμάμαι να τον ακούω διαρκώς σε κάποιες καλοκαιρινές διακοπές. Το επικό και ταυτόχρονα εφιαλτικό του ύφος μου έδωσε κάποιες πολύ καλές ιδέες.

29. Mastodon – “Leviathan” (2004)

Ο δίσκος: Τα αλλόκοτα γούστα μου θα κάνουν τη διαφορά στο κλασικό «love ‘em or hate ‘em» που ισχύει για τους Mastodon. Σε γενικές γραμμές δε μπορώ να πω ότι τους είχα στη καρδιά μου… εκτός από αυτόν τον δίσκο. Riff-άρες, drum-άκλες, τσαμπουκάς, rhythm section τρένο. Απλά πράγματα. Και υπεραρκετά.

Η επιρροή: Και μόνο που είναι βασισμένο σε βιβλίο (το Moby-Dick του Herman Melville) συνδέει με τον δικό του τρόπο το metal και τη λογοτεχνία. Και αυτό μονάχα επιρροή θα μπορούσε να είναι για μένα.

 

30. Iced Earth – “The Night of the Stormrider” (1992)

Ο δίσκος: Παρόλο που δεν τραγουδάει ο Barlow θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος συνθετικά δίσκος τους. Τα riff είναι το ένα καλύτερο από το άλλο. Ο Schaffer έχει ένα αλυσοπρίονο για δεξί χέρι, βγάζοντας ότι ενέργεια έχει μέσα του. Αν και πήραμε κάποια δείγματα στο Purgatory που κυκλοφόρησε κάποια χρόνια μετά, αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν είχαν τη σύνθεση του Dark Saga σε αυτό το δίσκο…

Η επιρροή: Εκτός από την καταπληκτική μουσική ο Schaffer έγραψε ένα πολύ ιδιαίτερο concept το οποίο μας μιλάει για έναν άνθρωπο που, από μίσος, απαρνήθηκε τα πάντα και οι σκοτεινές δυνάμεις της φύσης τον χρησιμοποίησαν για να φέρουν καταστροφή στον κόσμο. Από την ιστορία μπορεί να ανασύρει κανείς πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.

 

31. Fear Factory – “Demanufacture” (1994)

Ο δίσκος: Από τους πρωτεργάτες του Industrial metal, οι Fear Factory κυκλοφορούν τον καλύτερο δίσκο τους και απογειώνονται. Palm muting και δίκασα, βιομηχανικοί ήχοι, μηχανές να βρυχώνται, ένας συνδυασμός που σκοτώνει στην κυριολεξία. Μουσική που θέλεις να κοπανιέσαι ανελέητα. 

Η επιρροή: Το Demanufacture ξεπήδησε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία: χαρακτηριστικά θυμάμαι μια διαφήμιση στη τηλεόραση στην οποία έπαιζε το Hunter-Killer και προσπαθούσα ο δόλιος να βρω ποιο τραγούδι ήταν (όπου το έμαθα τυχαία από ένα σταθμό που έπαιζε metal μερικά χρόνια αργότερα) και φυσικά από το παιχνίδι Carmageddon, στο οποίο πυροβολούσε διαρκώς κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού σχεδόν όλο τον δίσκο.

 

32. Annihilator – “Alice in hell” (1988)

Ο δίσκος: Το ντεμπούτο των Annihilator το οποίο έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο πωλήσεις παγκοσμίως, δε θα μπορούσε να μην είναι κλασικός δίσκος. Το κράμα heavy-speed-thrash του waters έμελλε να πετύχει και το album ακούστηκε παντού και αγαπήθηκε. Το Alison Hell θεωρείται ακόμη και σήμερα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια του metal.

Η επιρροή: Η όλη φιλοσοφία παραμύθι-στην-κόλαση βγάζει μια πιο ύπουλη horror ψυχολογία. Αυτό μου προκαλούσε πάντα και το ίδιο νιώθω κάθε φορά που το ακούω ακόμη και τώρα. Ειδικά η χαρακτηριστική εισαγωγή…

 

33. Trivium – “The Crusade” (2006)

Ο δίσκος: Όταν τους πρωτοάκουσα τους σνόμπαρα. Μου φαινόταν πολύ δήθεν αμερικανίλα. Μετά τα πράγματα άλλαξαν. Και τους άκουγα όλη μέρα. Η αλήθεια πως δεν ξέρω αν το καλύτερό τους είναι το Ascendancy ή το Crusade. Μετά από πολλά χρόνια δεν έχω καταλήξει ακόμη. Και δεν νομίζω να καταλήξω ποτέ.

Η επιρροή: Ο δίσκος καταπιάνεται με διάφορα θέματα. Τέσσερα τραγούδια μας μιλούν για γνωστές δολοφονίες, δύο τραγούδια ασχολούνται με το θέμα της ενότητας και άλλο ένα μιλάει για τον μύθο του Δράκου στην Ιαπωνική λογοτεχνία. Ενδιαφέρουσα ιδέα γενικά για ένα συγκρότημα να χωρίζει θεματικά τον δίσκο του.

 

34. Bloodbath – “Ressurection Through Carnage” (2002)

Ο δίσκος: Μετά το πολύ ελπιδοφόρο EP “Breeding Death” ομολογώ πως αυτόν τον δίσκο τον περίμενα πώς και πώς μιας και μέλη από αγαπημένα μου συγκροτήματα μαζεύτηκαν σε ένα old school death metal project. Και δεν με απογοήτευσαν. Από τις αγαπημένες κυκλοφορίες του είδους. Όπως και όλα τα επόμενα album τους.

Η επιρροή: Από τις καλύτερες επιρροές για να γράψεις μια ιστορία με ζόμπι. Το λέει και ο τίτλος. Και το εξώφυλλο. Και οι στίχοι. Και όλα.

 

35. Revocation – “Existence Is Futile” (2009)

Ο δίσκος: Τους ανακάλυψα τυχαία με αυτόν τον δίσκο, πριν χρόνια και από τότε τους ακολουθώ διαρκώς. Μου έκανε τρομερή εντύπωση που μέσα στο κορεσμό στον οποίο επήλθε το τεχνικό death metal, κατάφεραν και έβγαλαν κάτι πρωτότυπο και φρέσκο, χωρίς να αντιγράφουν. Και το αξιόλογο είναι ότι κάθε δίσκος τους από τότε είναι διαμάντι χωρίς να έχουν κάνει την παραμικρή κοιλιά.

Η επιρροή: Όχι κάποια συγκεκριμένη πέρα από τις εικόνες που δημιούργησε στο μυαλό με κάποιο παράξενο τρόπο…α, και το κομμάτι Across Forests and Fjords που με ταξίδεψε.

 

36. Necrophagist – “Epitaph” (2004)

Ο δίσκος: Έπος! Δεν υπάρχει άλλος χαρακτηρισμός για αυτόν τον δίσκο. Με το epitaph σκάλωσα με συγκεκριμένο sub-genre και από τότε ψάχνομαι διαρκώς. Όσα όμως και να βγήκαν από τότε το Epitaph παραμένει στην κορυφή.

Η επιρροή: Ωμότητα και βαρβαρότητα αλλά με φινέτσα…άλλη μια ενδιαφέρουσα προοπτική για να δει κανείς μια ιστορία τρόμου.

 

37.  The Faceless – “Planetary Duality” (2008)

Ο δίσκος: Άλλο ένα συγκρότημα που ακολούθησε το παράδειγμα των Necrophagist και πέτυχε. Το Planetary Duality είναι ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος και από νωρίς φάνηκε πόσο καλά θα πήγαινε. Περίπλοκο τεχνικό death το οποίο όμως δεν κουράζει αλλά το ακριβώς αντίθετο. Είναι μια ατελείωτη πηγή μελέτης.

Η επιρροή: Το album ακολουθεί ένα πολύ ενδιαφέρον, επιστημονικής φαντασίας, concept όπου ένα εξωγήινο είδος ελέγχει τον κόσμο και είναι βασισμένο στο βιβλίο The Children of the Matrix του David Icke.

 

38. Mercenary – “The Hours That Remain” (2006)

Ο δίσκος: Ένα ιδιαίτερο κράμα μελωδικού death, progressive και heavy metal ακούμε στο τέταρτο album των Mercenary με το οποίο ομολογώ πως ήμουν κολλημένος πολύ καιρό. Πολύ καλές συνθέσεις, όγκος σε συνδυασμό με πιασάρικα φωνητικά και riffs που κολλάνε στο μυαλό.

Η επιρροή: Εδώ έχουμε άλλο ένα concept το οποίο μας μιλάει για τις λίγες ώρες που έχουν μείνει μέχρι το τέλος του κόσμου, στην οποία οδήγησε η αυτοκαταστροφική πορεία και η ματαιότητα των ανθρώπων.

 

39. Obscura – “Cosmogenesis” (2009)

Ο δίσκος: Οι συντοπίτες των Necrophagist μας έδειξαν ότι εκτός από το power και το thrash, η Γερμανία μπορεί να παράγει ένα πρώτης τάξεως τεχνικό death. Στο ίδιο περίπου στυλ και αυτοί αλλά με ένα δικό τους ύφος το οποίο ξεχωρίζει πια αρκετά, συνεχίζουν –σε αντίθεση με τους άλλους που σταμάτησαν στο Epitaph– μέχρι να σήμερα να μας δίνουν δίσκους διαμάντια.

Η επιρροή: Θέματα που έχουν να κάνουν με διάστημα, δημιουργία του κόσμου, μαύρες τρύπες, γαλαξίες, αντιύλη και άλλα τέτοια παρόμοια θα βρει κάποιος στους στίχους του Cosmogenesis αλλά και στους περισσότερους δίσκους των Obscura, οι οποίοι εμπνέουν κυρίως για science fiction καταστάσεις.

 

40. The haunted – “The Haunted” (1998)

Ο δίσκος: Κάπου το 1998 από τις στάχτες των At the Gates προέκυψαν οι The Haunted οι οποίοι ακολουθώντας έναν άλλο μουσικό δρόμο, έκαναν μια δική τους, καινούρια καριέρα. Thrash metal πια, το νέο συγκρότημα μας δίνει ένα δίσκο φρέσκου, μοντέρνου και πιασάρικου thrash το οποίο τους απογειώνει.

Η επιρροή: Δύναμη, ενέργεια και… hate, hate, hate! Αυτά.

41. Decapitated – “Nihility” (2002)

Ο δίσκος: Το ιδιαίτερο στυλ των Decapitated εκείνης της εποχής (το οποίο στην πορεία άλλαξε σε κάτι που δε μου άρεσε) ήταν κάτι που ακόμη που θυμάμαι και με κάνει να ακούω το  Nihility με το ίδιο ενδιαφέρον. Ένα –από μια εντελώς δική τους σκοπιά– τεχνικό αλλά και ταυτόχρονα old school death metal το οποίο θα σε κερδίσει.

Η επιρροή: Ενώ θα περίμενε κάποιος ότι ο δίσκος θα μιλάει για τρόμο, δολοφονίες, αίματα κλπ κλπ, αντίθετα βλέπουμε στίχους υπαρξιακούς, φιλοσοφικούς αρκετούς από αυτούς για την ανθρώπινη ματαιότητα τα οποία έβαλαν ένα λιθαράκι ακόμη στην αποθήκη με τις επιρροές.

 

42. Rivers of Nihil – “Where Owls Know My Name” (2018)

Ο δίσκος: Αν και πολύ πρόσφατος δίσκος, μπαίνει άνετα στη λίστα με τα αγαπημένα μου. Αυτό το τελείως διαφορετικό στυλ τους με έκανε και τους λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Όλα αυτά τα καινούρια στοιχεία, το σαξόφωνο, η εντελώς ανοιχτόμυαλη προοπτική του Progressive –με όλη την έννοια της λέξης– death metal δε θα μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο.

Η επιρροή: Εδώ έχουμε το εξής concept: ο τελευταίος άνθρωπος στη γη έγινε αθάνατος από τον ίδιο τον πλανήτη ώστε να μείνει ζωντανός μέχρι το τέλος και να δει την καταστροφή. Οι στιχουργοί μας λένε ότι η προσέγγιση της ιστορίας είναι περισσότερο από συναισθηματική σκοπιά μιας και θέλει να εστιάσει σε αυτά που έχει χάσει ο ήρωας και το πώς τα χρόνια πέρασαν από πάνω του. Αρκετά συναισθηματικό και δυστοπικό concept.

43. Into Eternity – “Buried in Oblivion” (2004)

Ο δίσκος: Δίσκος που επίσης ανακάλυψα τυχαία λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του και με ενθουσίασε. Τεχνικό progressive death, με καθαρά και brutal φωνητικά, πολλά lead μέρη και ιδιαίτερα έξυπνες συνθέσεις. Άλλος ένας πρωτότυπος δίσκος μέσα στον κορεσμό των τελευταίων χρόνων

Η επιρροή: Είναι κάποιοι δίσκοι –αρκετοί και από αυτούς που ήδη ανέφερα– που και μόνο από τον τίτλο και το εξώφυλλό τους σου δημιουργούν εικόνες που σου μένουν στο μυαλό για χρώμα. Ένας από αυτούς ήταν και το Buried in Oblivion.

44. Beyond Creation – “The Aura” (2011)

Ο δίσκος: Ok, είναι ξεκάθαρο πια ότι το αγαπημένο μου είδος και sub-genre είναι το τεχνικό death συνεπώς και εδώ έχουμε άλλο ένα από αυτά. Βιρτουόζικα παιξίματα από όλα τα όργανα και περίπλοκες συνθέσεις μας κάνουν ένα καταπληκτικό δίσκο ο οποίος θα ακούγεται και μετά από χρόνια με την ίδιο ενδιαφέρον.

Η επιρροή: Η παράξενη θεματολογία σε συνδυασμό με την περίπλοκη μουσική δίνουν τροφή για αλλόκοτες σκέψεις τις οποίες πάντα εκμεταλλευόμουν κατά τη συγγραφή.

45. Paradise Lost – “Draconian Times” (1995)

Ο δίσκος: Συγκρότημα μεγαθήριο μιας και καθόρισε ένα ολόκληρο είδος, το gothic metal και επηρέασε μια ολόκληρη γενιά μουσικών. Αρκετοί θα επέλεγαν για αυτή τη λίστα κάποιο άλλο album καθώς οι απόψεις διίστανται, αλλά εγώ πάντα λάτρευα αυτό.

Η επιρροή: Λίγο ο τίτλος, λίγο το εξώφυλλο, λίγο οι στίχοι, λίγο η μουσική… όλα συνέβαλαν, αφήνοντας το στίγμα τους, όπου και μου έδωσαν αρκετές κατά καιρούς, εικόνες.

46. Angra – “Holy Land” (1996)

Ο δίσκος: Ιστορικός δίσκος αναμφισβήτητα. Μελωδίες, ερμηνείες, riff-άρες, ένας album ταξίδι σε heavy, power και folk μονοπάτια που σε ταξιδεύει σε ανεξερεύνητα και αχαρτογράφητα μέρη που μόνο οι Angra έχουν το εισιτήριο για εκεί.

Η επιρροή: …και γι’ αυτό τον λόγο έχει τόσο μεγάλη επιρροή επάνω μου. Όλο αυτό το παραδοσιακό στοιχείο με έκανε να θέλω να περνάω λαογραφίες από διαφορετικούς πολιτισμούς το οποίο δίνει πάντα μια αλλιώτικη αίγλη στο κείμενο.

47. Spastic ink – “Ink Compatible” (2004)

Ο δίσκος: Ομολογουμένως δύσκολος δίσκος και μόνο όποιος άκουγε Watchtower θα μπορέσει να τον εκτιμήσει καθώς ο ιθύνων νους Ron Jarzombek πήγε την μουσική ένα –ή μάλλον πολλά– βήματα παραπέρα. Ότι πιο Progressive και τεχνικό και… ό,τι να ναι μπορεί να βάλει το μυαλό κάποιου, είναι εδώ.

Η επιρροή: Ο συνδυασμός μουσικής με παράξενους ήχους υπολογιστών μου έβγαζε μια εικόνα για τα πώς τα μηχανήματα μπορούν να πάρουν ζωή και να προκαλέσουν αλλόκοτα πράγματα στον κόσμο.

48. Cradle of filth – “Midian” (2000)

Ο δίσκος: Όπως με αρκετά συγκροτήματα έτσι και με τους Cradle of filth δεν ήμουν ενθουσιασμένος… μέχρι να ακούσω αυτό που έπρεπε. Ένα κράμα black και death το οποίο ακούω για πολλά χρόνια και θα συνεχίσω να ακούω.

Η επιρροή: Ο δίσκος είναι βασισμένος στο Cabal του Clive Barker (yeah!) χωρίς όμως να είναι ακριβώς ένα concept album. Πολλά από τα τραγούδια του ωστόσο –και ο τίτλος φυσικά– αναφέρονται στους ήρωες και τις τοποθεσίες του βιβλίου και μετέπειτα της ταινία που βασίστηκε σε αυτό.

49. Septicflesh – “The Great Mass” (2011)

Ο δίσκος: Τα τέσσερα περίπου χρόνια τα οποία παρέμειναν διαλυμένοι ήταν προφανώς χρόνια ψυχικής ζυμώσεως για την μπάντα μιας και όταν ενώθηκαν και πάλι το 2007 μας έδειξαν ότι μουσικά βρίσκονται πια αλλού. Και αφού μας δίνουν για αρχή ένα Communion, το 2011 κυκλοφορούν το Great Mass και μας δίνουν τα μυαλά στο πιάτο.

Η επιρροή: Το όλο κλίμα, οι ορχήστρες, οι χορωδίες, το παθιασμένο metal σε συνδυασμό με τις μελωδίες και το επικό feeling. Κάτι τελείως μοναδικό που χωρίς να το θέλεις σου δημιουργεί πολλά πράγματα στο μυαλό.

50. Periphery – “Periphery II: This time it’s personal” (2012)

Ο δίσκος: Μια παρέα από geeks άρχισε να παίζει μουσική, πέρασε από το Djent, έβαλε δικά της nerd-o-στοιχεία και δημιούργησε ένα δικό τους metal το οποίο έκανε το γύρω του κόσμου και αγαπήθηκε από χιλιάδες κόσμο. Ενώ ξετρελάθηκα με τον πρώτο τους, ο δεύτερος ήρθε και με διέλυσε ολοκληρωτικά.

Η επιρροή: Η διαφορετικότητα, οι ηλεκτρονικοί ήχοι που συνδυάζονται αρμονικά με τις κιθάρες, τα παθιασμένα φωνητικά, το συναίσθημα που βγαίνει από τα αλλόκοτα ηχοχρώματα.

(Bonus +1) Psychotic Waltz – “Into the Everflow” (1992)

Ο δίσκος: Ναι, καλά καταλάβατε… το είχα ξεχάσει τελείως το Into the Everflow και δεν γινόταν να μην συμπεριληφθεί αλλά ούτε και να αντικαταστήσει κάποιο από τη λίστα. Εδώ μιλάμε για την επιτομή της συνθετικής παράνοιας. Το Progressive ύφος των Psychotic Waltz περνάει σε άλλα επίπεδα με αποτέλεσμα να έχουμε ένα δίσκο τον οποίο χρειάζεται να ακούσεις πολλές φορές για να συλλάβεις το μεγαλείο του.

Η επιρροή: Παράνοια, ψυχεδέλεια και αινιγματικοί στίχοι μας δίνουν ένα αποτέλεσμα το οποίο μου έδωσε πολύ τροφή για σκέψη αρκετές φορές. Ακούστε συγκεκριμένα το Little people… πόσο μυστήριο και αινιγματική διάθεση μπορεί να βγάλει ένα τραγούδι;

Αυτοί ήταν οι 50+1 δίσκοι λοιπόν που με επηρέασαν περισσότερο και εξακολουθούν να το κάνουν. Σαφώς και είναι κι άλλοι που δεν βρίσκονται εδώ και είμαι σίγουρος ότι με τα χρόνια θα προκύψουν ακόμη περισσότεροι. Όσοι δεν τους ακούσατε, κάντε ένα κόπο και δε θα χάσετε. Μπορεί να σας δώσουν κι εσάς λίγο από την αίγλη τους…

…till next time

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα., συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά