World End Syndrome: Ένα οπτικό αριστούργημα

by Νάντια Κίσκα

Δεν είχα αγγίξει ποτέ visual novels παιχνίδια. Εντάξει, πιστεύω όλοι έχει τύχει να πιάσουμε στα χέρια μας ένα παιχνίδι στο κινητό σε μορφή visual novel. Αλλά δεν είχα παίξει ποτέ σε κονσόλα τέτοιου είδους παιχνίδι. Όταν έχεις πρόσβαση σε 4Κ γραφικά και πολύπλοκα συστήματα μάχης, γιατί να επιλέξεις ένα visual novel σωστά; Ωστόσο το World End Syndrome διαφημιζόταν παντού. Facebook, Instagram, Twitter. Είμαι 99% σίγουρη ότι είδα και κάποιο post ακόμα και στο tumblr. Λίγο λοιπόν η ανελέητη διαφήμιση, λίγο το trailer που φαινόταν πολλά υποσχόμενο, λίγο η τιμή του Amazon Germany… Παραμονή Χριστουγέννων και η Day one Edition ήταν εδώ.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει αναφερθεί είναι τα routes. Το παιχνίδι, όπως η Catherine από την Atlus, έχει 6 τέλη. 5 για κάθε γυναικείο χαρακτήρα που συναντάς και το True Ending. Για να καταφέρεις να πάρεις όλα τα trophies (εάν θες το παιχνίδι να είναι στο 100% και να χαίρεσαι που ξόδεψες 22 ώρες από την ζωή σου για αυτό) απαιτεί να ακολουθήσεις guide και πολλά save & loads. Αυτό ίσως είναι και το πιο εκνευριστικό κομμάτι του παιχνιδιού. Πολλά trophies είναι missables εάν δεν ακολουθείς guide.

Ας πούμε όμως για την ιστορία. Ο ανώνυμος main χαρακτήρας μετακομίζει στην Mihate Town, και μεταφέρεται στο Mihate High, ύστερα από ένα γεγονός που τον στοιχιώνει σε όλη την έκταση του παιχνιδιού. Παρόλο που έχει μια περίεργη αίσθηση του χιούμορ και μηδενικό χάρισμα, εμπλέκεται σε ένα School Club που ασχολείται με τα μυστήρια και τις καταβολές των μύθων στην Mihate και -ω έκπληξη- αποτελείται μόνο από κορίτσια (και τον περίεργο καινούργιο κολλητό σου).

Η πόλη είναι στοιχειωμένη. Βασικά, όχι ακριβώς στοιχειωμένη. Η πρώτη επαφή που κάνεις ενώ είσαι στο τρένο για την πόλη, με την δημοσιογράφο Yukino Otonashi, σε ενημερώνει για τον θρύλο των Yomibito. Πνεύματα που έχουν την όψη των ανθρώπων αλλά διψάνε για αίμα. Συγκεκριμένα το αίμα του πρωταγωνιστή αλλά αυτό το μαθαίνεις μετά. Επιστρέψουν λοιπόν κάθε 1.000 χρόνια και -ω δεύτερη έκπληξη- φέτος είναι η χιλιοστή χρονιά από την τελευταία εμφάνιση τους.

Η πόλη όμως μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις τελείως ότι μετράς αντίστροφα τις ώρες μέχρι να πεθάνεις. Με μια πληθώρα πραγμάτων να κάνεις πρωί, μεσημέρι και βράδυ, είναι λογικό να το αμελήσεις. Τα ανατριχιαστικά vibes ωστόσο, και μια υπέροχη φωνή στο ραδιόφωνο, σε επαναφέρουν κάποιες στιγμές αλλά όχι αρκετά για να μην ανατριχιάσεις όταν έρθει το τέλος σου. Γιατί το τέλος σου έρχεται. Ξανά και ξανά.

Το παιχνίδι σε ωθεί να φτάσεις στο true ending. Περνώντας τα routes των κοριτσιών και ανακαλύπτοντας περισσότερες πληροφορίες για την πόλη, τις σχέσεις των κατοίκων αλλά και για τον θρύλο μπλέκεσαι σε θανάσιμα μυστικά, δολοπλοκίες και η απειλή του θανάτου που ανασαίνει στον σβέρκο σου σε βάζει στην κατάσταση να πατάς να πας στο επόμενο route χωρίς να το πολυσκεφτείς.

Έχει collectibles και missions. Και ειλικρινά, δεν το περίμενα. Βασικά το όλο στήσιμο του παιχνιδιού με εξέπληξε ευχάριστα. Έχει δυνατούς χαρακτήρες που ταυτίζεσαι μαζί τους, μυστικά που σε σοκάρουν και φυσικά, μια αποκάλυψη που δεν περίμενα με κανέναν τρόπο. Σου δίνει κάποια hints φυσικά αλλά προσωπικά, με αποπροσανατόλισαν εντελώς. Και αυτή είναι η μαγεία του παιχνιδιού. Να σου κρατάει το καλύτερο για το τέλος.

Φυσικά, δεν είναι ότι δεν έχει ψεγάδια. Αρκετά anime accidents που προσωπικά με ανατρίχιασαν και όχι ευχάριστα, ενώ και η πλοκή έχει αρκετές αστοχίες. Για αρχή, εσύ ο ίδιος ο πρωταγωνιστής αντί να αντιμετωπιστείς σαν ένας creepy και αγενής έφηβος, καταφέρνεις να κερδίσεις την εικόνα του αγαθού και διασκεδαστικού τύπου, ενώ ξεκάθαρα ένας ψυχίατρος θα έπρεπε να σε δει. Προσωπικά επίσης, αισθάνθηκα κάποιες βεβιασμένες συμπεριφορές και από τις κοπέλες που επικεντρώνεσαι στα routes. Δεν θα κάνω σπόιλερ για όσους θέλετε να παίξετε το παιχνίδι αλλά εάν ακολουθείτε guide, στο 3ο route θα δείτε ότι η τελική συμπεριφορά της κοπέλας αλλάζει 180 μοίρες ενώ από την αρχή ξεκαθαρίζει ότι δεν είναι έτσι. Επίσης έχει κάποιες κόκκινες σημαίες. Για αρχή βγαίνεις με 15χρονα. Ίσως να έχεις θέμα με αυτό. Υπάρχει μια ελαφριά τάση προς το incest. Ίσως έχεις θέμα και με αυτό. Εγώ προειδοποιώ.

Το παιχνίδι ωστόσο έχει βαθύτερα νοήματα. Ασχολείται με την ζωή. Ποιος είναι ο σκοπός της; Από που προερχόμαστε; Κατάθλιψη, ενοχές, ενδοοικογενιακή βία επίσης αναφέρονται. Το παιχνίδι σου δείχνει πως ο διπλανός σου μπορεί να υποφέρει σιωπηλά ενώ δεν δείχνει τίποτα τέτοιο και εσύ καλείσαι να αποτελέσεις στήριγμα και να βοηθήσεις.

Προσωπικά το αγάπησα. Έκλαψα αρκετά. Cringαρα αρκετά. Τα easter eggs και το χιούμορ με έκαναν να γελάσω επίσης. Αλλά περισσότερο έσπασε την καρδιά μου στο true ending. Νομίζω πως αξίζει τον χρόνο σας.

προτεινουμε επίσης

1 comment

Stefan 5 Μαρτίου 2020 - 6:00 ΜΜ

Ενδιαφέρον φαίνεται. Η πρόσφατη πρώτη επαφή μου με visual novel ήταν η σειρά Phoenix Wright Ace Attorney και παρά τους ενδιασμούς μου την αγάπησα. Οπότε θα δοκιμάσω και αυτό κάποια στιγμή.

Reply

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά